Nieznośna lekkość wolności słowa

Niezastąpieni z SB

2009-11-15T10:06:00.000+01:00

W jedynej z codziennych gazet znalazł się krótki tekst o rozbudowie boiska w miejscu w którym przed wojną znajdował się żydowski cmentarz w małym miasteczku zwanym Biłgorajem i o kontrowersjach z tym związanych. Dziś jest to teren szkolny w środku miasta. Cmentarz w czasie wojny został zniszczony przez Niemców i nie ma po nim śladu, nic o nim nie mówi również plan zagospodarowania przestrzennego. W latach osiemdziesiątych na części tego terenu wybudowano salę gimnastyczną. Starostwo Powiatowe na kolejnym fragmencie rozpoczęło budowę nowoczesnego boiska. Burmistrz miasta Janusz Rosłan miał w tej sprawie inne zdanie niż starosta. Protestowała również Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego, Biłgorajskie Stowarzyszenie Kulturalne im. Izaaka Singera i naczelny rabin Polski Michael Schudrich.

W zasadzie nic nadzwyczajnego, spór jakie się zdarzają, o którym można dyskutować i przy dobrej woli rozwiązać. Ponieważ pod tekstem znajdował się e-mail postanowiłem napisać do gazety. Wyjaśniłem, że w Biłgoraju znajduje się ładnie odnowiony i zagospodarowany kirkut żydowski (który można znaleźć na internetowej witrynie miasta) i że być może rozwiązaniem byłoby ekshumowanie i przeniesienie szczątków na ów kirkut, z poszanowaniem praw i zwyczajów. Otrzymałem odpowiedź, że to bardzo trudna i kontrowersyjna sprawa ponieważ ekshumacja żydowskich szczątków jest możliwa tylko w wypadku powodzi lub przenosin do Ziemi Świętej.

Kilka dni później ta sama gazeta zamieściła informację, że inwestycja ominie miejsce w którym mieścił się stary kirkut żydowski, a na stronie Stowarzyszenia Singerowskiego, które organizuje różne imprezy upamiętniające historię biłgorajskich Żydów i Izaaka Singera, można przeczytać: „Po niewielkich korektach planów zabudowy oraz zobowiązaniu się do upamiętnienia miejsca poprzez postawienie tablicy pamiątkowej uznano, że osiągnięto porozumienie.” Czyli znaleziono zadowalające rozwiązanie.

Wbrew pozorom mój tekst nie jest o dziedzictwie żydowskim, ani o problemach z kirkutami. W ogóle ich nie dotyczy. To tylko wprowadzenie do zasadniczej części, która poniżej.

W pierwszej notatce opublikowanej przez gazetę zamieszczono wypowiedź członka zarządu Biłgorajskiego Stowarzyszenia Kulturalnego im. Izaaka Singera pana Artura Bary. Był to dla mnie pewien zgrzyt, ale nie ze względu na to co pan Artur Bara mówił, a ze względu na przeszłość pana Artura Bary. Pan Artur Bara w czasach PRLu był funkcjonariuszem SB. Po upadku komunizmu założył firmę ochroniarską i ochraniał wiele okolicznych przedsiębiorstw, w tym firmę pana Janusza Palikota „Ambra”, produkującą niedrogie wina, acz nie te najtańsze. Dziś pan Artur Bara jest skarbnikiem Stowarzyszenia Singerowskiego, i to pan Artur Bara wypowiadał się dla prasy i rozmawiał z Michaelem Schudrichem na ten temat. We władzach Stowarzyszenie jest też Henryk Wujec, a prezesem Paweł Śpiewak. Jeszcze niedawno na stronie Stowarzyszenia znajdowało się zdanie, że „Duchowo całe przedsięwzięcie wspiera Jezuita ojciec Wacław Oszajca, podporą finansową stowarzyszenia jest poseł Janusz Palikot.”.

W swoim mejlu do gazety oprócz tematu cmentarza podzieliłem się również wątpliwościami co do cytowania pana Bary. W odpowiedzi dostałem, w sumie słuszną, opinię że w tej sprawie przeszłość pana Bary nie ma znaczenia a dodatkowo autor notatki wie kim jest pan Bara, który zresztą swojej przeszłości nie ukrywa. Nie był to jedyny temat korespondencji. Przypomniałem też że kilka lat wcześniej w Biłgoraju wybuchł spór, o którym rozpisywała się prasa ogólnopolska, o nazwę ulicy – czy ma nosić imię I. Singera czy kard. Wyszyńskiego. Opublikowano wówczas wypowiedź zwolennika opcji „prosingerowskiej” pana Zbigniewa Białonia, przewodniczącego rady osiedla przez które przebiegała ulica. W latach osiemdziesiątych szefem, czy wiceszefem SB w Biłgoraju był pan o nazwisku Zbigniew Białoń, a według wszelkich znaków na niebie i ziemi nie jest to przypadkowa zbieżność nazwisk. Dziennikarz z którym wymieniłem mejle odparł, że sprawę sporu o nazwę ulicy zna bardzo dokładnie.

W zasadzie nic się nie stało. Jeden SBek został skarbnikiem Stowarzyszenia do którego należy wraz z Henrykiem Wujcem, Pawłem Śpiewakiem, Waclawem Oszajcą i Januszem Palikotem. Udziela wywiadów. Drugi, jeszcze ważniejszy eSBek wypowiada się do prasy na lokalne, a jednak politycznie ważkie tematy. O przeszłości panów się nie wspomina, przecież nie tego dotyczy rozmowa.

Dziś można więc z eSBekami rozmawiać o piłce nożnej, wszak mogą i pewnie należą do piłkarskiego związku. Albo o literaturze, może o hodowli kanarków, w hodowli są na pewno wprawieni. Dlaczego niby nie?

Czego ja się czepiam? Czy nie mogą należeć gdzie chcą i robić co chcą, zwłaszcza że innym miłośnikom historii, literatury czy sportu to nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie? Czy dziennikarze nie mogą biec do nich po wywiady jak do skarbnicy wiedzy wszelakiej? A może jednak, jeśli nie zostali rozliczeni ze swej przeszłości, to chociaż powinien spotkać ich jakiś ostracyzm? A może to ja jakiś dziwny jestem?

Ciekawe czy o twórczości Tołstoja dobrym rozmówcą byłby znawca literatury z KGB, a Goethego z Waffen SS?

Skaczcie!

2009-11-10T00:07:00.003+01:00

Wybuchł światowy kryzys, ludzie zaczęli tracić oszczędności, samochody, domy. Upadły niektóre banki, inne prosiły o pomoc państwową, jednak nie zapominały o wysokich premiach dla swych zarządów. Oburzeni ludzie gromadzili się na Wall Street i manifestowali niezadowolenie. Jak - przedstawia zdjęcie poniżej. Nie słyszałem, żeby któryś szef banku z Wall Street skorzystał z zachęty. Ale wcale nie piszę o kryzysie. To znaczy piszę, tylko o całkiem innym.

W Polsce szaleje korupcja. Nawet Bank Światowy wycenił koszt uchwalenia ustawy w Sejmie na ok. 3 mln dolarów. Ile było uczciwych prywatyzacji to wiedzą tylko ci, którzy je wygrali. Na jakiś czas „lobbyści” przyczaili się.

Dziś wśród osób oskarżanych o korupcję, lub tylko zaplątanych w niejasne działania modna jest nowa linia obrony – na „Sawicką”. Należy rozpłakać się, ponarzekać na służby specjalne, opowiedzieć o myślach samobójczych, koniecznie wytrzeć sobie gębę Barbarą Blidą. Zbawienny jest jakikolwiek kontakt z agentem „Tomkiem”. Nie oburza mnie to i nie dziwi. To jest linia obrony. Ludzie w sytuacji zagrożenia wieloletnim więzieniem mają prawo bronić się w taki sposób jaki uznają za najbardziej skuteczny. I w jaki podpowiedzą im prawnicy.

Natomiast warto zwrócić uwagę jaką rolę odrywają w tym całym procederze dziennikarze. TL, TS, AM, BW, KR. Otóż pochylają się. Z szacunkiem i uwagą. Wysłuchują. Właściwie współczują. I nie zadają brutalnych i zbyt trudnych pytań. Zachowują się jak w domu rodzinnym Vita Corleone po jego śmierci. Przemykają cicho między pytaniami, mówią szeptem, ze zrozumieniem kiwają głowami. W kolejce po nową linię obrony prawdopodobnie już ustawiają się: Rywin, Bagsik, Dochnal, Jakubowska, Pęczak. Zapewne zostali sprowokowani, może mieli myśli samobójcze i jak nic są w stanie rozpłakać się publicznie w zupełnie naturalny sposób.

Tekst napisałem pod wpływem emocji po obejrzeniu programu nie bardzo na żywo. Myślę, że ten odcinek powinien trafić na wszelkie przyspieszone kursy „dziennikarstwa” we wszelkich szkołach wyższych „tego i owego”.

Pozwolę sobie na przypomnienie zdjęcia z manifestacji na Wall Street, któremu można by nadać tytuł „Skaczcie! (i nie wciskajcie ludziom kitu)”.

Szanowny przyjaciela Donaldu Tusku czyli KROK OD KATASTROFY

2009-11-08T09:31:00.002+01:00

Dziś rano od wielce szanownego pana Errola Gradwella otrzymałem mejl. Pan Gradwell jest bankierem. Mejl pana Gradwella nie pochodzi co prawda z domeny bankowej, a z domeny aim.com, ale sprawa jest delikatna więc i poufność zrozumiała. Polszczyzna pana Gradwella również nie jest idealna, ale w czasach „literatury” spod znaku wojny polsko-ruskiej nie należy przejmować się takimi szczegółami. Otóż pan Gradwell proponuje mi interes życia. Od razu stanęły mi przed oczami problemy naszego budżetu, postanowiłem więc tą droga zwrócić się wprost do premiera Donalda Tuska i jego kancelarii. W wasze ręce Panowie! Zwłaszcza, że odkąd zarejestrowałem się na kilku portalach i zasubskrybowałem kilka newsletterów takich kuszących propozycji otrzymuję przynajmniej kilka w miesiącu. Istnieje więc szansa na całkowite rozwiązanie naszych problemów budżetowych. Pan Gradwell nie pisze gdzie mieści się jego bank, ale intuicja wskazuje na kierunek południowy, gdzieś tak między katarem a grypą.

Rząd głodny jest sukcesów. Ogłasza je kiedy tylko może. Gdy zawaliły się negocjacje z Unią Europejską w sprawie stoczni minister Grad ogłosił sukces 90%. Gdy Donald Tusk został zmuszony do zadeklarowania wysokiej kontrybucji jaką Polska ma płacić na absurdalne projekty z CO2 premier ogłosił od razu wielki sukces. W zasadzie jedynym sukcesem w spawie CO2 było odwleczenie tego w czasie od „Nicei” z prawem veta być może aż do „Lizbony” bez takiego prawa... Czekam na ogłoszenie sukcesu w sprawie Gazociągu Północnego. Myślę, że zbudowanie łącznika, albo podpisanie jakieś umowy z Rosjanami może być ogłoszone takim niebywałym sukcesem. Kolejnym będzie np. przekazanie kontroli Rosjanom nad „Jamałem”.

W przypadku interesów z panem Gradwellem premier mógłby ogłosić sukces już w dniu otrzymania takiego mejla.

Treść mejla od Errola Gradwella:

Szanowny przyjaciela,

i zaklada to e-mail zaskakuje dla was
bedzie, ale to prawda.

Jestem w rutynowymi czynnosciami egzamin w mojej bank, w ktуrym pracuje,
ewidencji odkryl, ktуra,
gdzie obecnie $14,300, 000 (( 14 milionуw trzystu dolar amerykanski)
jest zapisana.

Rachunek ten nalezal panуw Christian Eich, ktуry byl klienta do naszego
banku, ktуre niestety zmarlych. Panуw Christian Eich byla rodzimej
niemiecki.

co mi go mozliwe jest to ceny $14,300, 000 inanspruch wzrasta,
potrzeby i mozliwosc wspуlpracy zagranicznego partnera takich jak ty,
jaki moge przedstawic jako zwiazane i po zmarlym do dziedziczenia Pan kalibracji,
tak abysmy mogli podjac ceny inanspruch.

W tym wzgledzie otrzymaja panstwo do 30% Erbschaftsumme i
pozostale 70% dzielic i z moich dwуch ktуrzy, ktуrzy podobnie wspieraja mnie
z tej transakcji.

Jezeli jestes zainteresowany, mozna tu wyslac prosze o e-mail do mnie,
tak, ze moge was wiecej szczegуlуw poslijciez.

Prosze przeslac swoja odpowiedz na ten adres e-mail: ErrolGradwell@aim.com

Z wyrazami szacunku
Errol Gradwell

Tymczasem Polska znajduje się o krok od katastrofy finansów. Rząd przerzuca wydatki budżetowe na różne fundusze. Tak postąpiono z funduszami drogowymi, tak w tej chwili dzieje się z ZUSem, który jest zmuszony do zadłuża się po to by ratować rządowe statystyki. Zadłużać ma się również NFZ, na który dodatkowo przerzucane jest finansowanie procedur za które dotychczas odpowiadało państwo. Stąd też pomysły by zburzyć system emerytalny, ostatecznie pogrzebać niezbyt udaną reformę Buzka i 60% pieniędzy gromadzonych w OFE przekazywać wprost do ZUS. Pieniądze w OFE są jednak pieniędzmi „dedykowanymi” ubezpieczonym, te w ZUSie będą już całkowicie państwowe. Pierwszy krok w kładzeniu łapy na pieniądzach OFE i tak został już uczyniony – gdy (w uproszczeniu) zakazano dziedziczenia składek - ma to szczególne negatywne znaczenie dla małżeństw w których małżonkowie gromadzą swe składki w różnych wysokościach (jednocześnie zrezygnowano z emerytur małżeńskich). Na potęgę zadłużają się samorządy, których budżety też przecież stanowią część publicznego sektora.

Kreatywna księgowość budżetowa nabiera tempa. Wszystko po to, by prawdziwy deficyt ukryć przed opinią publiczną i Unią Europejską. Jeśli nie wydarzy się cud, nie pojawi błyskawicznie światowy wzrost gospodarczy, lub nie będą wprowadzone prawdziwe reformy to pierwszy 55% próg ostrożnościowy zostanie przekroczony w przyszłym roku (o ile nie w tym). Stąd kolejny pomysł na zawieszenie na dwa lata obowiązywania ustawy o owych progach. Dlaczego na dwa? Czy dlatego, że za dwa lata będzie już po wyborach?

Znajdujemy się o krok od katastrofy. Ostatni dzwonek by przeprowadzić konieczne, choć może bolesne zmiany. Inaczej czeka nas droga wytyczona przez Argentynę, Łotwę, Islandię i Węgry. Nie oznacza to upadku państwa, rewolty i kolejnych rozbiorów. Oznacza potencjalną możliwość utraty stabilności finansowej, spadek wartości złotego, skokowy wzrost zadłużenia obywateli i firm, masowe bankructwa przedsiębiorstw, duży spadek produkcji, gwałtowny wzrost bezrobocia i utratę wartości środków zgromadzonych w OFE. Niewątpliwie moglibyśmy liczyć w takiej sytuacji na wsparcie UE i różnych instytucji finansowych, które również nie będą zainteresowane bankructwem Polski, ale przyszłoby za to słono zapłacić. W XXI wieku pieniądze są tylko elektronicznymi zapisami w masowej pamięci komputerów. Nieco żartując - nie ma tyle lasów w Polsce by wyprodukować banknoty pokrywające zadłużenie, że o zasobach złota nie wspomnę. Dlatego nie wątpię, że jeżeli dojdzie do takiej katastrofy otrzymamy koło ratunkowe, ale o samodzielności ekonomicznej i własnej polityce gospodarczej będziemy mogli zapomnieć na długie lata.

Jeszcze nie jest za późno.

Jak to się robi w Platformie

2009-11-01T13:55:00.002+01:00

O słynnym „projekcie” z Totalizatorem i umieszczeniu tam córki Ryszarda Sobiesiaka pisała Kataryna w dwóch notkach. Wątek to szalenie ciekawy i zdecydowanie niedoceniany przez media. Miejmy nadzieję, że nie zostanie zdawkowo potraktowany przez komisję śledczą. Chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jeden jego aspekt. Prócz samego wątku hazardowego ujawnienie tej sytuacji oświetla nieco bardziej to, jak sprawy załatwia się w Platformie, oraz zupełną bezkarność i akceptację takiego postępowania. A chodzi o sposób rozdzielania posad w państwowych firmach. Zapewne padną argumenty, że przecież do niczego nie doszło, nie złamano prawa, że wszystko jest w najlepszym porządku i koronny – że inni wcześniej też tak robili... Tym razem jednak udało zajrzeć się za kulisy. Nieco.

Najpierw pokrótce jak to się robi

Marcin Rosół wysyła CV Magdaleny Sobiesiak do wiceministra Skarbu Państwa Adama Leszkiewicza jeszcze zanim ogłoszony zostaje konkurs na członka zarządu Totalizatora! Czyli Rosół już wie, że nastąpią zmiany w Zarządzie. Czy miały miejsca jakieś uzgodnienia między ministrem Drzewieckim, a ministrem Gradem? Skąd o tym wie Sobiesiak? Rycho liczy głosy które otrzyma jego córka. Zaklepany ma głos Moniki Rolnik, świeżo upieczonej członkini Rady Nadzorczej

W mejlu od Rosoła jest napisane, że Magdalena Sobiesiak dysponuje rekomendacją MSiT: "W załączeniu przesyłam ci CV osoby rekomendowanej przez MSiT do zarządu Totalizatora, napisz mi proszę w jakim terminie może nastąpić wybór". Czy taka rekomendacja miała charakter pisemny? Czy tylko ustny? Na jakiej podstawie była wydana? Kto ją wydał? Minister Drzewiecki? Czy MSiT może rekomendować kogokolwiek to zarządu Totalizatora? Na stronie Totalizatora i Ministerstwa nie znalazłem informacji o zasadach rekomendowania członków Zarządu przez MSiT. Byłoby to zresztą o tyle dziwne, że wówczas konkurs nie miałby sensu, a miejsce byłoby po prostu obsadzane przez ministerstwo.

Stąd zapewne wolta Marcina Rosoła, który pierwotnie twierdził, że na temat Sobiesiak rozmawiał z ministrem Drzewieckim, a potem zmienił zdanie i twierdził, że była to jego własna inicjatywa.

Dziennik napisał:
Czy Rosół rozmawiał o tej sytuacji z Mirosławem Drzewieckim? Czy to minister kazał mu wycofać Sobiesiakównę? Rosół podaje nam dwie wersje. Sprzeczne: kiedy rozmawialiśmy z nim 4 października twierdził, że rozmawiał z Drzewieckim o posadzie dla córki biznesmena w Totalizatorze. A potem - około 23 sierpnia - o wycofaniu jej z konkursu. Minister miał powiedzieć: "Jakbyś mógł to ją wycofaj jakoś". To ważne, bo Drzewiecki był właśnie po rozmowie z Donaldem Tuskiem, który pytał go o ustawę hazardową.

Wczoraj Rosół przedstawił inną wersję: "Drzewiecki kazał mi ją wycofać około 17 sierpnia. Wcześniej w ogóle nie wiedział, że córka Sobiesiaka startuje. Forsowałem ją na własną rękę. Nie chciałem w nic wrabiać Drzewieckiego".

Rosół bierze więc mężnie odpowiedzialność na siebie. Warto jednak postawić pytanie jak to się stało, że w ogóle zajmował się tą sprawą? Jakie zadania ma gabinet polityczny ministra sportu, którego Rosół był wówczas szefem? Na stronie ministerstwa można przeczytać:
"Do zakresu działania GABINETU POLITYCZNEGO MINISTRA należą sprawy dotyczące współdziałania ministra z organami władzy państwowej, administracji rządowej, samorządowej, partiami politycznymi, związkami zawodowymi i organizacjami społecznymi, kościołami i związkami wyznaniowymi, wynikające z jego funkcji politycznej."

Sprawa obsadzania Zarządu Totalizatora nie podlega pod jurysdykcję gabinetu politycznego.

Adresatem mejla Marcina Rosoła jest Adam Leszkiewicz, podsekretarz w Ministerstwie Skarbu. Leszkiewicza nie dziwi, że z taką prośba zwraca się do niego szef gabinetu politycznego ministra sportu. Z chronologii zdarzeń podanej przez Dziennik nie wynika, by protestował, odmawiał lub miał wątpliwości. Gwałtowne próby wycofania Magdaleny Sobiesiak przez Rosoła, gdy sprawa stała się parzącym kartoflem, świadczą o tym, że sprawa najprawdopodobniej była już uzgodniona. Niewątpliwie członkowie Rady Nadzorczej Totalizatora mogliby coś na ten temat powiedzieć, a zwłaszcza pani Monika Rolnik, będąca również Dyrektorem Generalnym w Ministerstwie Sportu.. Dlaczego Rosół tak zabiegał u Leszkiewicza o wycofanie Sobiesiak? Czy to Leszkiewicz był osobą która zgłosiła córkę Rycha do konkursu i tylko on mógł ją wycofać? Przecież gdyby kandydatura Sobiesiak trafiła normalną drogą, takąż samą mogłaby być wycofana przez nią samą. Wyjaśnienie wszystkich tajemnic konkursu na członków Zarządu Totalizatora niewątpliwie powinno być ważnym zadaniem przyszłej komisji.

Czym kierował się Adam Leszkiewicz podejmując takie działania? Jakie prawne argumenty przemawiały za takimi formami kontaktu z Marcinem Rosołem. Co Leszkiewicz zrobił, lub co planował zrobić by Sobiesiak trafiła do Zarządu Totalizatora? Czy wywierał naciski na Radę Nadzorczą, lub miał takie plany? Czy były ku temu jakiekolwiek podstawy prawne? I czy wiedział o tym minister Aleksander Grad? Totalizator to jedna z bardziej dochodowych spółek będących we władaniu Skarbu Państwa. Wydaje się mało prawdopodobne, by minister nie interesował się obsadzanie stanowisk w tak newralgicznej z punktu widzenia budżetu firmie. Czy Aleksander Grad rozmawiał kiedykolwiek o Magdalenie Sobiesiak z Adamem Leszkiewiczem lub Mirosławem Drzewieckim?

Według "Dziennika" na prośbę Ryszarda Sobiesiaka Magdalenę do rozmowy kwalifikacyjnej przygotowują eksperci z branży gier. Jacy to byli eksperci? Czy byli w jakikolwiek sposób związani z Ministerstwem Sportu, Ministerstwem Skarbu, Ministerstwem Finansów, lub Totalizatorem?

Osoby dramatu:

Marcin Rosół – o panu Rosole powiedziano już naprawdę dużo. Warto pamiętać, że słynna afera z „dojeniem Platformy” którą ujawnił Newsweek tak naprawdę była aferą dojenia skarbu państwa, ponieważ dojono głównie w czasie kampanii, a pieniądze stanowiące koszt kampanii wyborczej są refundowane przez Skarb Państwa. Czy pieniądze mogły wracać do partii jako tzw. czarna kasa wyborcza? Nie na wszystko wszak da się wystawić fakturę...
Że Platforma nie poczuła się ukrzywdzona przez Marcina Rosoła świadczy dalsza jego kariera – jeszcze gdy toczyło się śledztwo trafił do zarządu Agencji Rozwoju Mazowsza spółki samorządowej będącej w rękach ludzi PO i PSL. Po umorzeniu śledztwa były pełnomocnik finansowy sztaby wyborczego Platformy i były szef Biura Klubu Parlamentarnego Platformy został szefem gabinetu politycznego skarbnika PO, ministra Mirosława Drzewieckiego. Marcin Rosół w przeszłości był również asystentem Grzegorza Schetyny i Donalda Tuska. Jak widać to człowiek niezniszczalny i z dobrymi koneksjami. Kariery zapewne jeszcze nie zakończył.

Adam Leszkiewicz – partner rozmów Rosoła. Obecnie jest podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa. Poprzednio przez wiele lat związany z Aleksandrem Gradem. Pełnił również przez jakiś czas funkcję sekretarza miasta stołecznego Warszawy gdy Platforma objęła rządy w stolicy. Po zwycięskich dla PO wyborach został podsekretarzem w KPRM, a następnie w Ministerstwie Skarbu.

W czasach swojej aktywności w administracji warszawskiej Leszkiewicz był też pełnomocnikiem prezydenta stolicy ds. systemu zarządzania jakością i etyką. Od kwietnia 2009 r. Adam Leszkiewicz jest (sic!) Przewodniczącym Rady Służby Cywilnej, działającej przy Prezesie Rady Ministrów. Według KPRM „Rada Służby Cywilnej ocenia również m.in. przebieg postępowań kwalifikacyjnych w służbie cywilnej, a także może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu procesu naboru przeprowadzanego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej.”

Historia przecieku w aferze hazardowej
Kataryna "Projekt"
Kataryna: "Projekt" - cd
I. Szafrańska: Chlebowski dla "Polski" czyli walczę, Rysiu walczę

"Baader Meinhof – pasja za którą płaci się życiem"

2009-10-30T17:18:00.002+01:00

Taka reklama filmu właśnie wydanego na DVD leci sobie w „pierwszym radiu informacyjnym”. W zasadzie radio specjalizuje się w lewicowym oglądzie świata z mocnym przechyłem propagandy homoseksualnej, choć od czasu do czasu przypinają sobie jakiś bardziej prawicowy kwiatek do czerwonego kożucha. A Tok FM poleca ów film.

Filmu nie oglądałem w kinie, nie mam też zamiaru kupować DVD. Zaczekam na emisję w telewizji, lub wyprzedaż gazetowych „insertów”, gdzie niewątpliwie trafi, tak jak trafił film o Guevarze. Nie wiem czy film jest dobry, czy słaby. Natomiast reklama budzi we mnie skrajnie negatywne odczucia. Wiem kim byli Baader i Meinhof. Wiem czym była Frakcja Czerwonej Armii (RAF). Reklama: „pasja za którą płaci się życiem” jest czymś uwłaczającym. Życiem zapłaciły ofiary owej „pasji” i nie ma tu nic do rzeczy kim ich ofiary były. Los zbrodniarzy z RAF nie wywołuje we mnie współczucia, tak jak nie współczuję Guevarze, czy stalinowskim mordercom „wyczyszczonym” przez innych stalinowskich morderców, którzy okazali się sprytniejsi, lub bardziej zbrodniczy. Tak samo jak nie współczuję hitlerowcom zamordowanym przez innych hitlerowców. Noc długich noży nie miała pozytywnych bohaterów.

Jako ludzie mają prawo do pokuty, ekspiacji i nawrócenia. Jako bohaterowie popkultury zasługują tylko na potępienie.

Nie wiem jakie jest nastawienie filmu. Reklama sugeruje, że główni bohaterowie – Baader i Meinhof to ludzie pełni pasji (ideałów?), którzy niestety zbłądzili na manowce. Nie zgadzam się na taką wizję świata. Nie zgadzam się na cywilizowanie zbrodni i oswajanie morderców. Nie zgadzam się na odczarowywanie zbrodniarzy. Nie zgadzam się na „pasję za którą płaci się życiem”. Nie zgadzam się na koszulki z Guevarą, ani apologię KPPowców nawet jeśli towarzysze z Kominternu wyprawili ich na tamten świat. Nie! „potwór powinien mieć twarz potwora”. Ja też „nie wytrzymuję takich hybryd”. Nie!

Drzewiecki miał zawał, a Tusk przejdzie lobotomię!

2009-10-29T12:42:00.005+01:00

Czyli media „Super Prank” w akcji.

Piękny news. Na jedynkę we wszelkich portalach informacyjnych. Problem w tym że wiadomość nieprawdziwa, choć w przypadku Donalda Tuska brzmi w miarę wiarygodnie.

Drzewiecki miał zawał. Drzewiecki miał rozległy zawał. Drzewiecki nieprzytomny. Drzewiecki w ciężkim stanie. Drzewiecki miał zawał po tym gdy jego matka zmarła w dniu dymisji. Szkoda, że nie zrobiłem screenów, ale takie newsy pojawiły się na Onecie, DGP, Wyborczej. Czasem z postawionym z pewną nieśmiałością znakiem zapytania. Newsy na świat wydało RMF FM. Potem poszły w świat ulegając eskalacji. Dało się usłyszeć w radiach, czy trafiło na czerwone paski w telewizjach?

W czasach pośpiechu nikt nie ma czasu na weryfikację tego co podaje. Dziennikarze newsowi działają chyba w pojedynkę, gdyby operowali parami, to jeden umiałby czytać, a drugi pisać. Dziś na stanowisku pozostał już tylko ten który pisze.

Jeszcze wczoraj media ekscytowały się tym, jak to żona posła Hofmana dwa lata spędziła na lekarskich zwolnieniach. Potem okazało się, że owszem, nie była w pracy dwa lata, z tym, że w tym czasie wykorzystała urlop macierzyński, zaległy urlop wypoczynkowy i roczny niepłatny urlop wychowawczy który przysługuje każdemu rodzicowi po urodzeniu dziecka.

Warto przypomnieć historię pościgu za hitlerowskim zbrodniarzem w Indiach. Niemiecka agencja „Perus Narkp” podała informację o aresztowaniu w Indiach pułkownika SS Johanna Bacha. Podchwyciły to indyjskie media. W krótkim czasie media opisały losy Bacha, historię jego przyjazdu do Indii, pościgu w dżungli, okazało się, ze jest utalentowanym muzykiem, padła nawet nazwa obozu koncentracyjnego w którym służył.

Sęk w tym, że agencja „Perus Narkp” okazała się grą słów „Super Prank”, co ma znaczyć „super kawał” a cała historia została zmyślona przez blogerów, na którą media dały się łatwo nabrać twórczo rozwijając „narrację”.

Drzewiecki nie miał zawału i nie leżał w szpitalu, nie był też nieprzytomny, a przynajmniej nie z tego powodu. Drzewiecki na razie odpoczywa. Na Florydzie.

Dla mediów „Super Prank” gratulacje.

Zmyślony "hitlerowiec": medialna kompromitacja roku?
Reputed Indian newspapers taken in by Nazi war criminal hoax

In-vitro, demografia i strategiczni doradcy premiera

2009-10-28T18:30:00.003+01:00

Siedząc w Mc Donaldsie przeglądałem Mc Gazetę. Zszokował mnie tytuł jednego artykułu: „Na niż demograficzny metoda in vitro?”. Niż demograficzny – rozumiem, in-vitro – też wiem o co chodzi. Ale co ma wspólnego jedno z drugim skoro dotychczas w Polsce urodziło się dzięki tej metodzie kilkanaście tysięcy dzieci i to w czasach, gdy nie było to regulowane prawnie?

Pod tym tytułem kryje się rozmowa którą Katarzyna Wiśniewska z GW przeprowadziła z dr Pawłem Kaczmarczykiem z zespołu doradców strategicznych premiera. Doradcy strategiczni to naprawdę brzmi groźnie. Szefuje temu zespołowi Michał Boni, co znając przeszłość małego rycerza premiera brzmi wręcz przerażająco. Najważniejszym jak dotychczas osiągnięciem premierowskich strategów był raport „Polska 2030 Wyzwania Rozwojowe”. Raport świetnie rozreklamowany, lecz w roku 2030 będzie zapewne wart tyle co papier na którym został wydrukowany.

Sytuacja demograficzna Polski nie jest najlepsza, są tego najróżniejsze przyczyny. Nie czas i miejsce by teraz o tym pisać. Ale co ma z tym wspólnego in-vitro? Tymczasem owo in-vitro znajduje się już w tytule rozmowy jak również kilku pytaniach. Już pierwsze brzmi: Jak na kwestię in vitro patrzy przedstawiciel środowiska demografów? Dalej Czy finansowanie in vitro z budżetu państwa można by potraktować jako część polityki społecznej? Oraz Jeden z projektów złożonych w Sejmie zakłada, że in vitro byłoby dostępne tylko dla małżeństw.

O co chodzi? O demografię? Dla tej in-vitro jest bez znaczenia, czy też o lansowanie in-vitro w naukowym sosie? Jeżeli już coś ma praktyczne znaczenie dla rozwoju demograficznego Polski to zagrożenia jakie niosą postulaty prawne swobody dokonywania aborcji czy też skala tzw. podziemia aborcyjnego i praktyczna jego bezkarność. Ten temat jednak w rozmowie pani Wiśniewskiej się nie pojawił.

Pan Kaczmarczyk w mediach firmował antydemograficzne działania rządu polegające na praktycznej likwidacji tzw. Funduszu Rezerwy Demograficznej: „Jeżeli w kryzysie budżet państwa potrzebuje pieniędzy z Funduszu Rezerwy Demograficznej (FRD), to nie ma problemu, by z nich skorzystać.” Takie postępowanie rządu spotkało się z krytyką ekspertów np. prezesa Zarządu Instytutu Spraw Publicznych Jacka Kucharczyka.

Kolejnym wiekopomnym dziełem ekspertów rządowych miała być strategia zachęcania emigrantów do powrotu do kraju. Z szumnych zapowiedzi powstała mizerna broszurka która miała być rozdawana bezpłatnie w wyspiarskich kościołach a zawierała kilka banałów o cenach nieruchomości, czy sposobie rejestracji firmy w Polsce. Na skutek kryzysu taktyczna sytuacja szybko uległa zmianie i strategiczna broszura nadaje się co najwyżej do wyściełania wyspiarskich kubłów.

Na koniec chciałbym podsunąć pani Wiśniewskiej kilka pomysłów na pytania, gdyby chciała ponownie porozmawiać z panem Kaczmarczykiem. Zacząć można by od eutanazji - w świetle wydłużającej się długości życia w Polsce, likwidacji rezerwy demograficznej i wzrostu liczby wypłacanych rent i emerytur ponad możliwości państwa. Czy finansowanie eutanazji przez państwo można by potraktować jako część polityki społecznej. Drugim ważkim tematem który pani Wiśniewska mogłaby poruszyć jest wydłużenie wieku przechodzenia na emeryturę do 103 lat dla kobiet i 108 i pół roku dla mężczyzn. To ostatecznie rozwiąże problem FRD i przyzna doradcom premiera dozgonną rację.

Put in jail – Michała Rachonia

2009-10-20T02:49:00.003+02:00

Put in jail – obywatele gorszej kategorii?

Michał Rachoń jest blogerem Salonu24, działa w sopockim PiS, ale sprawa dotyczy również Jakuba Świderskiego (radnego i działacza samorządowego) i siostry Jakuba Marii Świderskiej.

Jak pewnie większość pamięta w dniu 1 września przed hotelem Sheraton w Sopocie miał miejsce happening wyrażający w nieco ekstrawagancki sposób dezaprobatę dla rosyjskiej kampanii propagandowej szkalowania historii Polski, która miała miejsce tuż przed wizytą Władimira Putina w Polsce. Wznoszono też hasła antyputinowskie (w stylu „morderca”), co w kontekście bezmiaru zbrodni dokonywanych na Kaukazie za czasów rządów Putina, czy skrytobójczych zamachów (np. śmierć Aleksandra Litwinienki) nie może specjalnie dziwić.

Można oczywiście krytykować samą formę happeningu i zastanawiać się, czy było to mniej czy bardziej smaczne, lub niesmaczne, ale warto mieć na uwadze, że był to efekt inspiracji prowokacjami wymierzanymi w Garii Kasparowa, niegdyś znanego szachistę a dziś opozycyjnego działacza w Rosji.

Cała trójka (M. Rachoń i oboje Świderscy) trafiła na policję, a Jakub Świderski spędził tam noc. Dochodzimy teraz do sedna sprawy.

Po pierwsze warto przyjrzeć się samemu zatrzymaniu happenerów, które to zatrzymanie uwidocznione jest na nagraniu dostępnym na YT. Policjant jako pretekst zatrzymania Jakuba Świderskiego podaje używanie materiałów pirotechnicznych. Oczywiście można założyć, że ani interweniujący policjant ani żaden inny stróż prawa, a kilku ich tam było, ani żaden z wygarniturowanych bacznie obserwujących incydent niewesołych panów nie zwrócił uwagi na to co się działo. Można też przyjąć za dobrą monetę przypuszczenie, że policjanci nie byli w stanie (czy to przez nieuwagę, ze zmęczenia, czy z jakichś innych nie znanych mi powodów) rozróżnić eksplodującej petardy od pękającego balonu. Ale można również domagać się wyjaśnień, czy nie był to tylko pretekst umożliwiający zatrzymanie Jakuba Świderskiego, a samo zatrzymanie czy nie było zwykłą szykaną.

Tu pozwolę sobie na małą dygresję. Przypomina mi się sprawa Grzegorza Brauna, zatrzymanego i dość brutalnie potraktowanego gdy obserwował z boku manifestację NOPu we Wrocławiu w roku 2008. Gdy Grzegorz Braun złożył skargę na postępowanie policji został oskarżony o pobicie kilku policjantów i utrudnianie interwencji policyjnej. Wytoczono Grzegorzowi Braunowi z tego powodu proces karny. Co prawda pan Braun nie wygląda na herosa, ale widocznie ktoś uznał, że kilku policjantów mógł jednak pobić.

Wracając do zatrzymania Jakuba Świderskiego - otóż żadne materiały pirotechniczne nie były używane podczas tego happeningu, co jest udokumentowane...

Jakub Świderski złożył zażalenie na zatrzymanie przez policję i 21 października odbędzie się w Sopocie rozprawa w sprawie legalności działań policji. W przeciwieństwie do sprawy Grzegorza Brauna tym razem całe zajście zostało nagrane, a nawet umieszczone w internecie.

Po drugie, i ważniejsze moim zdaniem, sprawa dotyczy wolności wypowiedzi, oraz szans obywatela w zderzeniu z aparatem przymusu. Michałowi Rachoniowi, Jakubowi Świderskiemu i Marii Świderskiej postawiono zarzut z art. 136 Kodeksu Karnego, za co grozi do trzech lat więzienia. Sprawa wygląda więc poważnie. Artykuł 136 mówi o czynnej napaści lub publicznym znieważeniu „głowy obcego państwa lub akredytowanego szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa albo osoby korzystającej z podobnej ochrony na mocy ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych”. Sęk w tym, że Putin nie jest głową państwa rosyjskiego, bo tę funkcję sprawuje Dmitrij Miedwiediew. Dodatkowo pozostaje otwartą kwestia wolności wypowiedzi i krytyki autorytarnych reżimów. Czy wolno krytykować prezydenta ChRL za masakrę na Placu Niebiańskiego Spokoju, czy nie? Czy gdyby Pol Pot przyjechał z wizytą wolno byłoby wznosić okrzyki czy nie? Nieco odwracając sytuację – czy gdyby Jaruzelski w czasie stanu wojennego przyjechał do Paryża to mógłby zostać przywitany niewybrednymi okrzykami a nawet gażetami rodem z Palikota, czy raczej powinno być to stanowczo zakazane? Dziś niektórzy przywódcy Serbów odpowiadają przed haskim trybunałem, czy gdyby przyjechali kilka lat temu z wizytą do Polski to za wznoszenie okrzyków manifestanci powinni trafić za kratki? Co ma większą wartość – litera prawa rodem z dawnych czasów, czy też pamięć o mordowanych, katowanych, gwałconych i prześladowanych dzisiaj? Komu należy się większa ochrona? Czy aparat przymusu polskiego państwa nie ma ciekawszych zajęć?

Czy należy interpretować, a może nawet nadinterpretowywać przepisy na niekorzyść polskiego obywatela? No chyba, że chodzi o to, że obywatel jest obywatelem o innych niż rządzący poglądach? Może wówczas jest obywatelem gorszej nieco kategorii?

Działacz PiS przebrany za penisa znieważył Putina?
Happening
Gari Kasparow
Człowiek-Putin w Sopocie.
Sprawa Grzegorza Brauna

"Afera Hazardowa" na Dworcu Zachodnim

2009-10-16T01:16:00.002+02:00

Nieco przypadkowo trafiłem w okolice Dworca Zachodniego w Warszawie. Postanowiłem przy okazji spenetrować to miejsce nieco dokładniej.

Wszedłem do tunelu łączącego dworzec autobusowy z kolejowym. Małe śmierdzące kwaśnym piwem bary. Sklepiki spożywcze. Kasy biletowe. Stragany ze słodyczami. Dżinsy, klapki buty, paski, nocne koszule, ręczniki. Próbki kosmetyków. Ruscy handlarze. Lornetki, baterie, pulsujące światłem tandetne święte obrazki, zegarki. Zapiekanki. Kebaby. Gazety, gazety, gazety. Nawet po jednym numerze Arcanów, Więzi i Karty. Sklep z wiatrówkami. Seksszop (jeden). Płyty z filmami z gazet które po dziesięć razy leciały już w telewizji. Książki. Nowe, przecenione, stare używane, nawet po 2, 3 złote. W zapadliskach posadzki kałuże.

Liczę. Większość to ciasne, specjalne przystosowane pakamery, często z przepierzeniem pośrodku i dwoma wejściami. Prawie w każdej trzy sztuki., w niektórych dwie. Automaty stoją też w barach. Dyskretnie na kartce papieru stawiam kreski. Sumuję te po trzy, dodaję te po dwa i stojące pojedynczo.

Po schodach wspinam się na górę i wychodzę do głównej hali dworca autobusowego. Tu automatów prawie nie ma. Kilka sztuk nieśmiało schowanych w bocznym korytarzu. Obchodzę jeszcze budki z jedzeniem na placu na zewnątrz.

Pora podliczyć. W podziemiu znajduje się 13 pomieszczeń w których stoi po trzy automaty. W sumie 39 sztuk. Te stojące po dwa i pojedynczo to kolejnych 11 egzemplarzy. W tunelach Dworca Zachodniego znajduje się ich więc w sumie 50. Dodatkowo trzy na parterze i cztery na zewnątrz.

Łącznie Dworzec Zachodni w Warszawie daje schronienie 57 automatom hazardowym.

Czy to dużo czy mało? Czy to właściwe miejsce na takie kasyno? Kto wynajmuje pomieszczenia? Kto ich dogląda? Jaki jest utargu? A przede wszystkim kto na tych automatach gra? Czy to jest temat dla prasy? Dworzec Zachodni położony jest 10 minut pociągiem, autobusem lub samochodem od ścisłego centrum Warszawy. Niedaleko.

A jak wygląda Dworzec Centralny? Bazarki, małe osiedlowe centra handlowe, puby, sklepiki, bary?

Senator Misiak, minister Gawlik i prezes Dąbrowski

2009-10-12T03:11:00.002+02:00

Przy okazji „Afery Stoczniowej” warto wrócić również do tzw. „Sprawy Misiaka”, a to dlatego, że pojawiają się w niej te same nazwiska, które wypłynęły na ujawnionych podsłuchach stoczniowych. Minister Gawlik twierdzi, że to on właśnie stał za poprawkami zgłaszanymi przez senatora Misiaka do specustawy stoczniowej. Poprawki te według Gawlika miały nie mieć związku z programem osłonowym realizowanym przez firmę Misiaka. Wypowiedź Gawlika świadczy jednak przynajmniej o tym, że miał on dobre kontakty z senatorem i że obaj byli w tę ustawę bardzo zaangażowani.

Za wybór konsorcjum do obsługi zwalnianych stoczniowców w którym to konsorcjum znajdowała się firma senatora Misiaka odpowiadała Agencja Rozwoju Przemysłu na czele której stoi (jeszcze) prezes Dąbrowski. Program dla zwalnianych stoczniowców, (a co za tym idzie zaangażowanie firmy Misiaka) był możliwy dzięki specustawie nad którą pracowali uprzednio Misiak i Gawlik.

DZIŚ oddaję głos Gazecie Wyborczej:

W sobotę „Gazeta” napisała: • firma Work Service, której współwłaścicielem i szefem rady nadzorczej jest senator PO, zajmuje się pośrednictwem pracy dla zwalnianych stoczniowców w Gdyni i Szczecinie, • Work Service (razem z firmą DGA) otrzymała od Agencji Rozwoju Przemysłu wart kilkadziesiąt milionów złotych kontrakt bez przetargu, • wcześniej senator Misiak aktywnie pracował przy specustawie, która zajmuje się sprawą stoczni (m.in. zgłaszając do niej poprawki).

- Senator zgłaszał poprawki na moją prośbę. Wynikały one z negocjacji z Komisją Europejską, nie miały nic wspólnego z programem zwolnień stoczniowców - zapewniał wczoraj wiceminister skarbu Zdzisław Gawlik. - Natomiast sprawa działania ARP, trybu, w jakim przyznała zamówienie, jest nadal na moje polecenie badana. Sprawdzone będą m.in. materiały, które wpłynęły do ARP od pozostałych konsorcjów, które odpowiedziały na zaproszenie ARP.
Misiak: Udziałów w firmie nie sprzedam

Poniedziałek był kolejnym dniem, w którym Agencja Rozwoju Przemysłu broniła swojej decyzji o udzieleniu zamówienia na wspomniane szkolenia dla zwalnianych stoczniowców konsorcjum firm Work Service/DGA. Zamówienia udzielono bez przetargu, choć za wykonanie zlecenia DGA-Work Service mogą zainkasować nawet 48 mln zł. Współwłaścicielem Work Service jest senator PO Tomasz Misiak, który uczestniczył w pracach nad specustawą stoczniową. O sprawie jako pierwsza poinformowała "Gazeta Wyborcza".

Prezes Agencji Rozwoju Przemysłu przekonywał, że taką procedurę wyboru (z wolnej ręki, bez przetargu) wymusił czas. - Oszacowaliśmy, że nie jesteśmy w stanie zrealizować tego zadania w innym trybie. Specustawa stoczniowa [na podstawie której zaczęły się zwolnienia stoczniowców] weszła w życie 6 stycznia, a program masowych zwolnień zaczął się 1 marca - tłumaczy "Gazecie" Dąbrowski. Podkreślił, że przed wyborem Work Service/DGA, Agencja Rozwoju Przemysłu zapytała o ofertę osiem innych firm i żadna nie przedstawiła lepszych warunków.
Początek końca stoczni

Ryszard Sobiesiak

2009-10-10T17:08:00.001+02:00

Ryszard Sobiesiak jest jedną z ważniejszych osób której nazwisko pojawia się w związku z tzw. Aferą Hazardową. Czy i jaką odgrywał w niej rolę (kluczową, posłańca, czy inną) okaże się pewnie za jakiś czas. Internet jest potęgą. Dziś krótko o tym co można w nim znaleźć na temat biznesowych powiązań Ryszarda Sobiesiaka:

Firmy

Firmy z którymi Ryszard Sobiesiak jest (był ostatnio) powiązany kapitałowo lub personalnie:

CASINO POLONIA - WROCŁAW - SP. Z O.O.
ESTRADA POLSKA SP. Z O.O.
GOLDEN PLAY SP. Z O.O.
SOMAR SP. Z O.O.
SPIEL-AUTOMAT SP. Z O.O. W LIKWIDACJI
TELEONE SP. Z O.O.
WINTERPOL SP. Z O.O.
STOWARZYSZENIE ŚLĄSK WROCŁAW FOOTBALL PARTNER KLUB

Świat golfa

Strona Klubu Golfowego Toya, którego Ryszard Sobiesiak jest członkiem:
http://klub.toyagolf.pl/

Członkowie Polskiego Związku Golfa należący do Klubu golfowego Toya:
http://hcp.pzgolf.pl/HCPWS/BazaHCP.aspx?mode=club&param=30e9ed55-3e39-4edd-9fc7-a97f599470f6

Lista klubów golfowych w Polsce:
http://www.pzgolf.pl/kluby/

Kto kogo?

Polecam również portal http://www.ktokogo.pl/ na którym można odszukać poniższe dane. Jeden człowiek dysponując ograniczonym czasem nie jest w stanie przeanalizować tych wszystkich informacji. Setkom, czy tysiącom internautów znacznie łatwiej jest je sprawdzić. Przetwarzanie rozproszone ma przyszłość. Odpowiednio zaprojektowane algorytmy wykonywane na milionach PCtów mogą działać efektywniej niż superkomputery z centrów obliczeniowych J:

Zaczerpnięte z:
http://www.ktokogo.pl/Ryszard_Sobiesiak

Osoby występujące w KRS (obecnie, lub wcześniej):

Mirella Fajbusiewicz, Zbigniew Fajbusiewicz, Józef Kamiński, Józef Kwiatkowski, Ewa Rybczyński, Jerzy Rybczyński, Krystyna Sobiesiak, Marcin Sobiesiak, Marek Sobiesiak, Maria Zaczyk i Wojciech Zaczyk

Wojciech Sielecki i Marcin Sobiesiak, Alwyn De Lange

Janusz Cymanek, Zbigniew Fajbusiewicz, Michał Ilnicki, Janusz Ornatowski, Andrzej Ostrowski, Janusz Pilch, Andrzej Siwoń, Zdzisław Smektała i Tomasz Szypuła

Maciej Falek, Mieczysław Grela, Premaram Kasela, Jan Morański, Kasela Premaram, Mariusz Sztangierski i Andrzej Wojciechowski

Elżbieta Brzezińska, Waldemar Dębski, Krystian Grygiel, Grzegorz Hadrysiak, Krzysztof Kupidłowski, Stefania Kuśnierek, Bartosz Matuszek, Włodzimierz Mękarski, Petr Pa Inek, Edyta Pawlińska, Zbigniew Pawliński, Beata Przybylska, Aneta Ramiączek, Magdalena Sobiesiak, Jacek Wilk, Bogna Woszczyńska Sattler, Cezary Woszczyński i Jarosław Zieliński, Wioletta Maciejewska, Jadwiga Mękarska i Marcin Sobiesiak

Andri Avila, Cezary Gizka, Alicja Gładyszewska, Jacek Jarecki, Armin Karu, Józef Matkowski, Roman Mucha, Zdzisław Paliga, Waldemar Prusik, Mart Relve, Andrzej Sikorski, Magdalena Sobiesiak, Marek Sobiesiak, Geoffrey Taylor, Krystyna Walczak i Wiesław Zyga

Andrzej Sattler i Bogna Woszczyńska Sattler

Marian Bachryj, Bronisław Bartkiewicz, Antoni Dubiel, Lech Kowalczyk, Marek Nalikowski, Ryszard Presch, Krystyna Sourek i Marek Will, Thomas Graf

1. Byli i obecni współpracownicy działają obecnie w:
1. Golden Play Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000172496
2. Casino Polonia - Wrocław - Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000110867
3. Winterpol Sp. z o.o. (Zieleniec), KRS 0000176591
4. Stowarzyszenie Śląsk Wrocław Football Partner Klub (Wrocław), KRS 0000143150
5. Estrada Polska Sp. z o.o. (Opole), KRS 0000087013
6. Teleone Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000146062
7. Wrocławski Klub Sportowy Śląsk Wrocław S.A. (Wrocław), KRS 0000070008
8. Silber Investments Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000235850
9. Baina Investments Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000233487
10. Golden Play-Bis Sp. z o.o. (Bielany Wrocławskie), KRS 0000189255
11. Replay Sp. z o.o. (Bielany Wrocławskie), KRS 0000283718
12. Al - Sat Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000150461
13. Pru Filmotechnika Sp. z o.o. (Zabierzów), KRS 0000055261
14. Stowarzyszenie Zieleniec (Zieleniec), KRS 0000292432
15. Ogólnopolska Organizacja Odzysku o Trzy S.A. (Wrocław), KRS 0000164646
16. Wojskowy Klub Sportowy Śląsk (Wrocław), KRS 0000159810
17. As-Bau S.A. (Wrocław), KRS 0000289817
18. Sattler Sp. z o.o. (Bielany Wrocławskie), KRS 0000278003
19. Ms Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000136086
20. Śląsk Wrocław Sportowa S.A. (Wrocław), KRS 0000209083
21. Somar Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000269136
22. Jot-Ce. Concept Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000261132
23. Sikorski Consulting Sp.J. (Warszawa), KRS 0000277365
24. Ramac Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000305317
25. Jsms-Jakubów i Wspólnicy Sp.J. (Katowice), KRS 0000311361
26. Isw Baltic Sp. z o.o. (Bielany Wrocławskie), KRS 0000313375
27. Chemco Power Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (Poznań), KRS 0000319650
28. Fortunabet Sp. z o.o. (Sękocin Nowy), KRS 0000319958
29. Lokalna Organizacja Turystyczna Polanica Zdrój (Polanica-Zdrój), KRS 0000223190
30. Chemco Power Polska Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000243110
31. Ambientte,brygida Morańska, Jan Morański, Krzysztof Przybylski Sp.J. (Warszawa), KRS 0000276490
32. Biuro Doradztwa Gospodarczego Sp. z o.o. (Bielany Wrocławskie), KRS 0000285578
33. Imperia Development Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000257063
34. Dolnośląska Organizacja Środowiskowa Akademickiego Związku Sportowego (Wrocław), KRS 0000253986
35. Wro-Invest Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000267012
36. Eko-Produkt Sp. z o.o. (Katowice), KRS 0000251549
37. Instytut Kosmetyczny Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000244823
38. Param-Polska Sp. z o.o. (Kraków), KRS 0000274894
39. Falek & Friends Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000244720
40. Imperia Med Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000264734
41. Viva Communications Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000208730
42. Hugo-6 Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000104901
43. Alfa - Print Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000081016
44. Wks Śląsk Piłka Ręczna Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000080788
45. Autoland Jacek Kisielewski & Jan Morański Sp.J. (Warszawa), KRS 0000079455
46. Wropetrol Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000066834
47. Fortuna Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000045538
48. Wiśniowa Góra Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000043078
49. Towarzystwo Sympatyków Koszykówki Kobiet (Wrocław), KRS 0000041187
50. Att S.A. (Zabierzów), KRS 0000032668
51. Atsi S.A. (Zabierzów), KRS 0000029471
52. Star Sp. z o.o. w Likwidacji (Ostróda), KRS 0000021552
53. Klub Żeglarski Ostróda (Ostróda), KRS 0000002406
54. Big Carton-Dynów Sp. z o.o. w Likwidacji (Dynów), KRS 0000115379
55. Auto Centrum - Burdasch & Kurek Sp. z o.o. (Szczecin), KRS 0000118965
56. Novo-Poland Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000203715
57. Eko Technika Sp. z o.o. (Komorniki), KRS 0000183156
58. Perfect Pack Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000170136
59. Klub Środowiskowy Akademickiego Związku Sportowego (Wrocław), KRS 0000155138
60. Michael Huber Polska Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000148075
61. Bmf Agencja Reklamowa Sp. z o.o. w Likwidacji (Katowice), KRS 0000141175
62. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Bi Co Grupa Autoland Sp. z o.o. w Likwidacji (Pawłowice), KRS 0000139591
63. Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Obywateli (Wrocław), KRS 0000135293
64. Abakus Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000133680
65. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe Ista Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000128101
66. Df-Poland Sp. z o.o. w Likwidacji (Warszawa), KRS 0000127407
67. Abs S.A. (Zabierzów), KRS 0000009952

1. Byli i obecni współpracownicy w przeszłości działali w:
1. Spiel-Automat Sp. z o.o. w Likwidacji (Wrocław, wykreślona z rejestru 2005-11-30), KRS 0000212206
2. Pollena Silesia Sp. z o.o. w Upadłości Likwidacyjnej (Paczków), KRS 0000007566
3. Euroform Sp. z o.o. (Szczecin), KRS 0000178905
4. Autoland Cieszyn Sp. z o.o. (Cieszyn), KRS 0000197022
5. Zam-Trzebinia Sp. z o.o. (Katowice), KRS 0000203189
6. Ajb-Consulting Sp. z o.o. w Likwidacji (Szczecin), KRS 0000211547
7. Norvo Financial Services Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000228977
8. Olympia Sp. z o.o. (Sękocin Nowy), KRS 0000249813
9. Fundacja P.P. Wrocławska Piłka Nożna Wks Śląsk (Wrocław, wykreślona z rejestru 2008-04-30), KRS 0000250782
10. Interlotto Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000171639
11. Inter - Top Sp. z o.o. w Likwidacji (Kraków, wykreślona z rejestru 2002-06-28), KRS 0000103814
12. Ghibli - Polska Sp. z o.o. (Rzeszów), KRS 0000100584
13. Casino Centrum Sp. z o.o. (Łódź), KRS 0000028415
14. Stream Investment Sp. z o.o. (Warszawa), KRS 0000045164
15. Wrosilbet - Eko Sp. z o.o. w Upadłości Likwidacyjnej (Wrocław), KRS 0000078941
16. Zakładowy Klub Sportowy Polar (Wrocław), KRS 0000079429
17. Tecklenburg S.A. (Wrocław), KRS 0000083329
18. Firma Agencyjno-Wydawnicza Lekseek Polska Sp. z o.o. (Warszwa), KRS 0000085512
19. Saurus Grow Sp. z o.o. (Wrocław), KRS 0000087430
20. Ilnicki - Tanasiewicz Sp.J. (Wrocław, wykreślona z rejestru 2007-02-06), KRS 0000088631
21. R-Power Polska Sp. z o.o. (Lubin), KRS 0000257931

Donald Andreotti - pozorna demokracja we włoskim stylu?

2009-10-07T17:49:00.001+02:00

Donald Andreotti? Czy Polsce zagraża pozorna demokracja we włoskim stylu?

Gdy opadł kurz afery Rywina nie mogłem się nadziwić jak to możliwe, że żyliśmy w takim świecie. Świecie w którym media nie pokazały pijanego Kwaśniewskiego chwiejącego się nad grobami w Charkowie, czy owijającego się we flagę. Świecie w którym z-ca redaktora naczelnego największego dziennika antyszambruje i wysiaduje przed gabinetem premiera by załatwić korzystne brzmienie ustawy dla swojej firmy, a naczelny tejże gazety griluje z premierem. Świecie w którym biznesmen w gabinecie premiera, czy prezydenta ustala skład rady nadzorczej czołowej firmy. Świecie w którym biznesmen, leci na spotkanie z rosyjskim agentem by dogadać szczegóły prywatyzacji sektora energetycznego i kontaktuje się ze znajomymi czołowego gangstera itd.

Nie mogłem uwierzyć, że tak naprawdę wyglądał świat okryty na co dzień puszystą kołderką przekazów telewizyjnych i gazetowych. Kołysanka medialna i odpowiednia „narracja” przesłaniały jak głęboka jest królicza nora.

Potem nastąpiło wielkie bum i król okazał się nagi. Nagi i pijany, lecz nawet nagi i pijany miałby wielką szansę wygrać kolejne wybory gdyby tylko mógł wówczas kandydować.

Niektórzy (moim zdaniem błędnie) sądzą, że historia zatoczyła krąg i wkraczamy w schyłkowy etap rządów lewicy z aferą hazardową jako odpowiednikiem afery Rywina. Moim zdaniem jest inaczej. Taśma w projektorze tym razem została puszczona od końca. Wkraczamy w okres dominacji Tuska, jego kwaśniewskizacji i eSLDyzacji Platformy - z czasów gdy postkomuniści święcili największe tryumfy. Platforma staje się partią „nowego typu” – bez wewnętrznej demokracji, partią uzależnioną od swojego KC, a właściwie od swego „pierwszego sekretarza” z dyrektywami spływającymi na dół podawanymi do wierzenia i powtarzania. Pozycja Tuska wbrew pozorom w partii może się umocnić. Nawet Gowin gada jak potłuczony i właściwie powinien zostać mianowany rzecznikiem rządu.

Prokuratura, ABW, teraz jeszcze CBA są lub za chwilę będą w rękach Tuska. Sejm zdominowany przez ludzi Tuska i wszelkie jego komisje również. Kontrola mediów też jest iluzoryczna. Czasopisma krytyczne względem rządu są niskonakładowe, a te które próbują zachować jakąś równowagę słabe i potencjalnie uzależnione. Przypuszczam, że w przeciągu pół roku problem Rzepy zostanie rozwiązany – gazeta zostanie sprzedana lub udziałowcy się dogadają i zmieniona zostanie redakcja. Właściciel Polsatu ma rozliczne interesy ze Skarbem Państwa, a właściciel TVNu zyskał stadion i w dodatku gra w golfa. Myślę, że nie jest zakończona wojna o TVP, poza tym niejeden dziennikarz z wrodzonej ostrożności, czy wewnętrznych przekonań sam założy sobie stosowny kaganiec.

Niedostrzegalnie wkraczamy w świat argentyńskiego peronizmu, lub włoskiego systemu oligarchicznego. Tak się może stać, jeżeli Tusk zostanie prezydentem a wybory parlamentarne wygra Platforma i samodzielnie utworzy rząd. Nie obawiam się (przynajmniej na razie) by dochodziło do fałszerstw wyborczych, lub by powtórzyły się przypadki Waleriana Pańko, czy Michała Falzmana, ale działań jak za czasów Lesiaka już bym nie wykluczał. Będzie to system oligarchiczny jak w Argentynie, Meksyku, czy… Włoszech w których okazało się, że elity polityczne były przeżarte korupcją a tak naprawdę stanowiły ekspozyturę mafii, a wybory tylko igrzyskami dla ludu. Sędzia Falcone został właśnie zdekapitowany.

To oczywiście czarny scenariusz który nie musi się spełnić. Zależy to od polityków opozycji a przede wszystkim dziennikarzy, których część wciąż zachowuje niezależność. A przede wszystkim trzeba czekać na wojnę w rodzinie, bo tylko ona pozwoli przełamać omertę polityków.

Sprawa Grzegorza Brauna

2009-09-29T09:32:00.003+02:00

Grzegorz Braun jest człowiekiem który lubi pakować się w kłopoty, a raczej którego kłopoty lubią się imać. A to powie komuś że jest kapusiem, a to policjanta zapyta jakim prawem postępuje tak a nie inaczej.

W PRLu można było być w opozycji. Zakładać kółka samokształceniowe, czy uczestniczyć w manifestacjach. Wolno to może za dużo powiedziane, ale w schyłkowym PRLu władza często przymykała oko na niektóre formy działań antyrządowych. Można było władzę nawet krytykować lub wyśmiewać. Ale trzeba było to robić w pewnej konwencji. Dopuszczone były kabarety. Czasem nawet ostre. Pozwalano od czasu do czasu zrobić film z przesłaniem. Ba, czasem nawet takie filmy robili agenci SB, skracało to zapewne ścieżkę decyzyjną. Ale nie wolno było łamać konwencji. Władza mogła ścierpieć listy pisane do Berlinguera, czy ostre skecze. Ale nie mogła znieść, by ktoś mówił wprost, że Katyń to była sowiecka zbrodnia, że władza to zdrajcy i sowieccy agenci, bez uśmiechu, bez para- hiper- czy innej -boli. Łamanie konwencji groziło wylądowaniem w zbiorniku za tamą we Włocławku.

W lipcowym biuletynie IPN opisany jest przypadek młodego opozycjonisty Jarosława Romańskiego. Został on zatrzymany, osądzony i skazany za udział w nielegalnej demonstracji w Gorzowie Wielkopolskim w 1982 roku. Zeznania obciążające Romańskiego złożyli trzej funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa – kpt. Ryszard Sidorowicz, ppor. Zdzisław Małkiński i st. sierż. Stefan Jarosz. Romański został skazany na trzy i pół roku więzienia. Sęk w tym, że Romański w manifestacji nie uczestniczył, co potwierdzili świadkowie z którymi w tym czasie przebywał, a SBecy choć byli na tyle blisko by Romańskiego rozpoznać to jednak nie byli w stanie przypomnieć sobie w co był ubrany... PRLowski sąd dał wiarę PRLowskim funkcjonariuszom tajnych służb.

Od tamtych wydarzeń wiele w Polsce się zmieniło. Można już krytykować PRL. Można mówić, że Katyń to była zbrodnia. Można nawet powiedzieć, że PZPR to Płatni Zdrajcy Pachołki Rosji, a Jerzy Urban to Goebels stanu wojennego. Tyle można. No i mamy internet :). Nie można jednak łamać konwencji. Konieczność przestrzegania (zmodyfikowanych) konwencji pozostała...

Grzegorz Braun konwencje jednak łamie. Pakuje się więc przez to w kłopoty. Oprócz spraw cywilnych czeka go również sprawa karna. Reżyser został zatrzymany w kwietniu 2008 roku gdy obserwował demonstrację NOP we Wrocławiu. Z relacji Brauna wynika, że został potraktowany dość brutalnie, a zatrzymanie wynikało z niepokornej postawy reżysera. Na złożoną przez Brauna skargę na postępowanie policji zareagowano kontrdoniesieniem na Grzegorza Brauna zarzucając reżyserowi pobicie kilku policjantów i utrudnianie policyjnej interwencję. Chociaż Grzegorz Braun nie wygląda na herosa możliwość pobicia kilku policjantów wydała się na tyle prawdopodobna, że proces przeciw niemu ma się niebawem rozpocząć, dodatkowo wyłączona została jawność.

Rada dla wszystkich udających się na demonstracje – noście ze sobą dyktafony, lub telefony z kamerami. Zatrzymanie Jakuba Świderskiego (wspólny happening z Michałem Rachoniem przeciw Putinowi) w Sopocie zostało zarejestrowane, więc trudno będzie wykazać że używał materiałów pirotechnicznych, lub że wznosił niestosowne okrzyki. A przypadków tego typu jest niemało.

Czy w Polsce łamane są prawa obywatelskie? Jak może bronić się osoba oskarżana zgodnie, ale też wyłącznie przez stróżów prawa? Może w znalezieniu odpowiedzi na takie pytanie mogłaby pomóc Helsińska Fundacja Praw Człowieka? Adres e-mail to hfhr@hfhrpol.waw.pl. Może warto napisać i zapytać?

Dodatek
Poniżej zaczerpnięta z notki MarkaD treść listu Grzegorza Brauna do adwokata w którym reżyser opisuje przebieg wydarzeń http://www.blogpress.pl/node/1405

Grzegorz Braun

Londyn, 17 kwietnia 2008 r.

Szanowny Panie Mecenasie,

Oto co przytrafiło mi się w ubiegłą sobotę.

Po nocnym powrocie do Wrocławia (jak Pan się orientuje, od roku nie ma tu jakoś dla mnie pracy – i większość czasu spędzam ostatnio w W-wie) wstałem późno. W popołudniowych wiadomościach telewizyjnych zobaczyłem obrazki z naszego miasta: grupę młodzieży w piaskowych koszulach otaczaną przez „oddział prewencji” (za moich czasów: ZOMO). Usłyszałem, że demonstracja faszystów z „Narodowego Odrodzenia Polski” uznana została przez władze miejskie za nielegalną po tym, jak jej uczestnicy wznosić zaczęli hasła: „Precz z komuną” i „Raz sierpem raz młotem czerwoną hołotę”. Nadzwyczajne – pomyślałem – kto by pomyślał, że historia zatoczy koślawe kółeczko tak szybko, że dożyję ponownej delegalizacji werbalnego antykomunizmu. Na pewno będą na ten temat świeże, pomysłowe kłamstwa w późniejszych programach informacyjnych – uznałem – i natychmiast postanowiłem wybrać się na miejsce akcji, by zawczasu poczynić własne obserwacje.

Od ponad ćwierć wieku jestem bowiem nałogowym obserwatorem – a okazjonalnie marginalnym uczestnikiem – wydarzeń życia publicznego. Większość moich filmów, jak Pan wie, dotyczy w jakiś sposób historii i polityki. Za punkt honoru mam więc utrzymywanie się w formie polemicznej – poprzez systematyczne rozeznawanie, najlepiej oparte na własnym doświadczeniu, „co w trawie piszczy”.

Pod Katedrą znalazłem się ok. 17.30 – może trochę wcześniej. Sytuacja była w pełni statyczna: grupa młodych ludzi płci obojga, sądząc z ubrania i umundurowania należących do organizacji narodowo-socjalistycznych, stłoczona na chodniku przy ulicy Katedralnej – odcięta od otoczenia ścisłym kordonem rosłych policjantów w czarnych mundurach a la „Łowca androidów”. Duże wrażenie robił ekwipunek – zwłaszcza broń długa i miotacze gazu łzawiącego. Żadnych okrzyków ze strony demonstrantów, żadnych nawoływań ze strony policji. Żadnej dynamiki zdarzeń. Zadałem kilka pytań napotkanemu koledze, b. dziennikarzowi, który wyjaśnił mi, że to faza schyłkowa, że znacznie liczniejsze uprzednio szeregi demonstrantów przybyłych z różnych miast z zamiarem uczczenia rocznicy zbrodni katyńskiej zostały zredukowane przez policję, która działa „metodą salami” (nie próbuje aresztować wszystkich otoczonych na raz – tylko na raty). Zapytałem, czy ze strony demonstrantów dochodziło do jakichkolwiek aktów agresji wobec policjantów. Dowiedziałem się, że owszem, na widok sił porządku młodzież krzyczała: „Gestapo”. De ja vu – pomyślałem i postanowiłem dowiedzieć się czegoś więcej. Po uzyskaniu wstępnych wskazówek od funkcjonariuszy z kordonu (kontakt interpersonalny utrudniały kosmiczne hełmy z nieprzezroczystymi przyłbicami) udało mi się zlokalizować dowódcę akcji w jednym z kilku stojących opodal pojazdów (za starego reżimu powiedziałbym: „w suce”). Przedstawiwszy się imieniem i nazwiskiem zapytałem o zamiary – zostałem jednak w krótkich słowach odesłany do rzecznika prasowego Policji. Na odchodnym pozwoliłem sobie wyrazić zdziwienie prowokacyjną, w moim przekonaniu, dysproporcjonalnością zaangażowanych sił i środków – zwłaszcza ostentacją w eksponowaniu broni palnej o sporym kalibrze – po czym wróciłem do obserwowania akcji.

Akurat na plac wtaczała się duża niebieska ciężarówka (za starego reżimu: „buda”) – i słusznie spodziewałem się, że nie została tu sprowadzona po to, by wracała pusta. Zrobiwszy kilka kroków – spod świętej figury na chodnik, pod mur (od strony księgarni archidiecezjalnej) – zmieniłem punkt obserwacyjny. Chciałem lepiej widzieć, jak policjanci obchodzić się będą z aresztowaną młodzieżą. Stałem zatem oparty o mur i przyglądałem się, podczas gdy pojazd na wstecznym biegu zajmował miejsce do „załadunku”, do którego funkcjonariusze z kordonu odławiali już pierwszych nie stawiających oporu demonstrantów. Jeden z ubranych na czarno funkcjonariuszy polecił, bym się odsunął. Usłuchałem natychmiast robiąc krok lub dwa w bok. Jednak funkcjonariusz ów uznał, że to mało i polecił mi w ogóle oddalić się. Na to przystać nie chciałem – znajdowałem się wszak w miejscu publicznym: nieogrodzonym, niewydzielonym, nieoznaczonym w żaden sposób, jako zastrzeżone lub zakazane. Nie zdążyłem jednak nawet poprosić policjanta o wyjaśnienie, dlaczego chce mi uniemożliwić obserwowanie działań służby publicznej w miejscu publicznym – bo zaraz jakiś cywil w kraciastej kurteczce z gwałtownością całkowicie nieadekwatną do sytuacji zaczął mnie wyganiać z miejsca pod murem, które zajmowałem. Co istotne: ów cywil nie przedstawił się, nie pokazał żadnego dokumentu ani insygniów władzy. Nie wspomniał nawet, że jest z Policji – tylko zaczął mnie poszarpywać. Kiedy poprosiłem, by się wylegitymował, na moment opamiętał się i mignął mi przed oczami wyjętą zza pazuchy policyjną „blachą” – zrobił to jednak w sposób nie umożliwiający odczytania jakichkolwiek danych. Podobnie uczynił drugi cywil, który przyłączył się do pierwszego. Również pomachał „blachą” i zamiast przypomnieć koledze, że legitymowanie się przez funkcjonariusza niczemu i nikomu nie uwłacza – podjudził go do szybszej rozprawy ze mną. Podkreślić wypada, że w widocznej okolicy nie zachodziły żadne zdarzenia o charakterze gwałtownym, które mogłyby usprawiedliwić nieregulaminowe, nieformalne działanie tajniaków. Kilkakrotnie ponowiłem wezwania do wylegitymowania się. Ale oni tymczasem chwycili mnie już za ramiona i zaczęli ciągnąć „na stronę”. Zrobiło się ich więcej – może czterech, może sześciu. Trudno mi było liczyć, bo tymczasem ci pierwsi wykręcili mi już ręce – co w naturalny sposób zawęziło moje pole widzenia, jako że jednocześnie mój kark przygięty został do ziemi. Pamiętam, że kilkakrotnie wypowiedziałem słowa: „Nie stawiam oporu”. W odpowiedzi zostałem powalony na bruk – przy czym ktoś strącił mi okulary. Ręce wykręcone na plecy zostały skute kajdankami, które jeden z anonimowych napastników zacisnął jeszcze dodatkowo, by bardziej bolało. Owszem, bolało – ale nie to najbardziej. Bo zaraz potem któryś z dziarskich chłopców wyłamał mi palce.

Dla ścisłości powtórzę: kiedy już klęczałem z głową przyciskaną do bruku ktoś ujął od tyłu moje skute kajdankami dłonie i bez pośpiechu wyłamał mi oba kciuki. Który z funkcjonariuszy (bowiem wszyscy anonimowi napastnicy okazali się być funkcjonariuszami Policji) wykazał się bezinteresownym sadyzmem, tego oczywiście nie wiem. W tak wymuszonej pozycji trudno bowiem obejrzeć się za siebie. Zresztą strącono mi okulary, więc moje zeznanie (ew. rozpoznanie maltretujących) mogłoby być zasadnie kwestionowane w sądzie. Faktem jest, że do dziś trudno mi odwzajemnić energiczny uścisk dłoni, a pisząc niniejsze sprawozdanie muszę ograniczać liczbę palców, jakimi stukam w klawiaturę.

Po chwili zostałem podniesiony z ulicy i wepchnięty do samochodu osobowego, który po kilku minutach zatrzymał się pod komisariatem przy ulicy Rydygiera, gdzie przyszło mi spędzić kolejne trzy godziny.

Dopiero tam, kiedy po raz kolejny o to poprosiłem, jeden z funkcjonariuszy założył mi na nos moje wygięte okulary.

Około pół godziny trwało, nim zdjęto mi kajdanki. Stało się to w jednym z pokojów na piętrze, gdzie jeden z policjantów (właściciel brudnych kajdanków, młodszy aspirant Marek Ś.) zabrał się za spisywanie „protokołu zatrzymania”, a drugi (anonim w kraciastej kurteczce – nadal odmawiający przedstawienia się) za pisanie „notatki służbowej”.

Wcześniej zostałem przeszukany – przy czym nie wykryto w moich kieszeniach żadnych „substancji zabronionych” ani „groźnych narzędzi”.

Dopiero po półtorej, może dwóch godzinach pojawił się przełożony zajmujących się mną tajniaków (nadinspektor Z.). Dopiero wtedy oddano mi zabrany podczas rewizji osobistej telefon. I dopiero wówczas mogłem skontaktować się z najbliższymi – i z Panem Mecenasem.

Świadomie zrezygnowałem z przysługującego mi prawa do badania lekarskiego – chciałem jak najszybciej znaleźć się w domu, by zdążyć się spakować – jeszcze tej samej nocy miałem jechać z Wrocławia na lotnisko w Warszawie, nie chciałem ryzykować, że spóźnię się na samolot – i producent będzie musiał odwołać zdjęcia w Londynie (m.in. wywiad z Wiktorem Suworowem do nowego filmu o największej zagadce II wojny światowej – polecam łaskawej uwadze Pana Mecenasa, powinien być gotowy do emisji jesienią).

Z tego samego powodu – by nie opóźniać procedury – nie odmówiłem badania stanu trzeźwości. Ale ostatecznie policjanci sami jakoś odstąpili od tej szykany – mimo że wcześniej uznali za stosowne grozić mi pobraniem krwi siłą. Oczywiście, byłem całkowicie trzeźwy – o czym informowałem zapytany przez sporządzającego protokół zatrzymania policjanta. Gdyby jednak ktokolwiek zaproponował mi wówczas kieliszek czegoś mocniejszego, przyznam, nie odmówiłbym (wywichnięte stawy obu dłoni lekko już spuchły).

Nb. odmówiłem podpisania owego protokołu – informując z góry, że na postępowanie Policji będę się skarżył – co niniejszym z pomocą Pana Mecenasa czynię.

Nie odmówiłem natomiast złożenia zeznań – chciałem, by moja relacja natychmiast przyjęła formę urzędową. Co znamienne: na pytanie, w jakim charakterze mam być przesłuchany, kolejny funkcjonariusz (łącznie przez przewinęło się ich może ok. tuzina) oznajmił, że „w charakterze świadka”. Zapytany przeze mnie, odkąd to świadków sprowadza się w kajdankach i po uprzednim „rzuceniu na glebę”, wyjaśnił, że „nie ma informacji o jakichkolwiek podejrzeniach” i nie ma „podstaw do stawiania mi żadnych zarzutów”. Podyktowałem zatem do protokołu opis zdarzeń, których byłem „świadkiem” we własnej sprawie.

Kiedy zastępca dowódcy posterunku, pan nadkomisarz Z., z zafrasowaną miną odprowadzał mnie do drzwi i kiedy żegnał mnie uściskiem dłoni (uwaga na kciuk), a ja życzyłem mu bezpiecznej służby – było około dziewiątej wieczorem.

Wychodząc z komisariatu na ul. Rydygiera uświadomiłem sobie, że akurat 20 lat mija od moich ostatnich kontaktów z organami państwowymi o podobnym charakterze: bodaj w 88 roku, w trakcie Wigilii Rewolucji organizowanej przez Pomarańczową Alternatywę zostałem zgarnięty z ul. Świdnickiej (jako „czerwony kolędnik” z pięcioramienną gwiazdą na kiju). Wówczas milicjanci posługiwali się zdecydowanie gorszą polszczyzną. Ale prawda też, że miałem wtedy więcej szczęścia: nikt mnie nawet nie kopnął, okularów nie strącił, w kajdanki nie zakuł, okularów nie strącił i palców nie wyłamał.

Z tej ostatniej, nieplanowanej wizyty przy Rydygiera wyniosłem wszak nie tylko przykre wrażenia. Spotkałem szereg – łącznie około tuzina – całkiem nowego chowu funkcjonariuszy. Prezentują się na ogół nieźle – średnio chyba mniej ważą (wyjątkiem był mój prześladowca w kraciastej kurteczce z lekką nadwagą) i na oko mniej piją. Wyglądają na bystrych, nieźle wykształconych młodych ludzi. Niektórych stać nawet na inteligentną ironię – rzecz raczej niespotykana za starego reżimu. Tym bardziej więc nie powinno być wśród nich miejsca dla tych, co to bez zbędnych w ich mniemaniu formalności zabierają się do rękoczynów.

Uprzejmie proszę, Panie Mecenasie, o złożenie w moim imieniu skargi i o wyegzekwowanie wyjaśnień, przeprosin i obietnicy poprawy ze strony Policji, która wszak nie do tego służyć ma, by dowolnie wykluczać wskazanych przez władzę obywateli z przestrzeni publicznej.

Nota bene: przy drzwiach komisariatu napotkałem kilku zwolnionych w tym samym momencie członków „Narodowego Odrodzenia Polski” – organizacji, która zorganizowała ową zdelegalizowaną demonstrację. Przedstawiłem się – lojalnie informując, że jako monarchista, zdeklarowany przeciwnik wszelkich ideologii kolektywistycznych (a więc wszelkich wersji socjalizmu, zarówno narodowego, jak i międzynarodowego) bynajmniej nie sympatyzuję z ich formacją – po czym zasięgnąłem informacji. Wszyscy byli przesłuchiwani jako „podejrzani o zakłócanie porządku”. Z zasłyszanych wcześniej telefonicznych rozmów funkcjonariuszy wiedziałem już, że łącznie na „dołki” w całym mieście trafiło takich schludnie ubranych i gładko ogolonych lub zaczesanych chłopców i dziewcząt ponad dwie setki. Wiem skądinąd, jak niełatwo dziś zmobilizować tak liczną grupę do wspólnych działań. Trudno zatem przypuszczać, by działania administracyjne i angażowanie Policji do walki politycznej przynieść miały w tym wypadku skutki inne, niż opłakane. Młodych ludzi – choćby mieli narodowo-socjalistyczne siano w głowach, jednak ideowych – można najwyżej zepchnąć do podziemia. I może o to właśnie chodzi. Może władza, której akurat znudziła się niepodległość Polski (patrz: teatrzyk z konstytucją państwa europejskiego – zwaną dla zmylenia ludu „traktatem lizbońskim”) potrzebuje ekstremy do straszenia grzecznych uczestników „parad Schumana”?

Z poważaniem,

Grzegorz Braun

Oni odmówili bezpiece

2009-09-22T03:37:00.003+02:00

Wiele powiedziano niesprawiedliwych słów o Instytucie Pamięci Narodowej i lustracji w ogóle. O „babraniu się w teczkach”, o „wizji świata z perspektywy SB” itd. Jakoś nie dziwi mnie, że największe ataki spotykają IPN ze strony tych którzy mają najwięcej powodów do obaw. Po za tym dość łatwo przechodzi się do porządku dziennego nad tym, że prócz ujawniania agentów, czy mechanizmów funkcjonowania komunistycznego aparatu przemocy i komunistycznego państwa w ogóle, proces penetracji archiwów ujawnia postawy nonkonformistyczne, czy wręcz bohaterskie. Zwracał na to uwagę już ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, który w swej książce poświęcił bardzo wiele miejsca księżom którzy oparli się próbom werbunku, jak i tym, którzy potrafili współpracę zerwać. Książka „Księża wobec bezpieki” dedykowana jest „Kapłanom i świeckim, zapomnianym bohaterom zmagań z systemem komunistycznym”.

Kolejną publikacją poruszającą niemal w całości właśnie ten aspekt ujawniania archiwów IPN jest lipcowy numer Biuletynu Instytutu Pamięci Narodowej pod znaczącym tytułem „Oni odmówili bezpiece”. Biuletyn otwiera rozmowa Jana M. Rumana z Wojciechem Frazikiem i Filipem Musiałem poświęcona aparatowi bezpieczeństwa, sposobowi werbowania agentów i możliwościom opierania się temuż, oraz jakie niosło to ze sobą zagrożenia na przestrzeni całej historii PRLu.

Właściwie początek agentury sięga jeszcze czasów IIRP, gdy KPP była nie tyle tajną agenturą ZSRS, co jawną ekspozyturą Kremla, a jednymi z pierwszych ofiar odmowy współpracy byli oficerowie wymordowani m. in. w Katyniu.

Bezpośrednio po wojnie wysiłek aparatu represji kierował się na umocnienie władzy komunistycznej, która zasadzała się wyłącznie na sowieckich i bezpieczniackich bagnetach a która cieszyła się śladowym poparciem w społeczeństwie. Która to władza bezpośrednio podlegała przedstawicielom Kremla, a personalnie byli to wierni agenci sowieccy, lub wręcz sowieci oddelegowani do Polski. Agentura wykorzystywana była przede wszystkim do niszczenia podziemia antykomunistycznego i wszelkich przejawów niepodległościowych działań. Po roku 1947 zintensyfikowano działania przeciwko Kościołowi Katolickiemu.

W przypadku odmowy współpracy najtrudniej miały osoby osadzone w więzieniach i aresztach - mogło być brutalne śledztwo, wieloletnie więzienie, lub wyrok śmierci. Aparat bezpieczeństwa nie sporządzał wówczas dokumentacji dotyczącej kandydatów na współpracowników, więc nie ma bezpośrednich informacji o skali odmów podjęcia współpracy. Zdarzało się, ze po wyjściu z więzienia osoby, które zgodziły się na współpracę nie podejmowały jej, unikały kontaktów, lub zmieniały środowisko, by przestać być potencjalnie użytecznym dla bezpieki. Niewątpliwie czasy stalinowskie były najtrudniejsze, ale odmowa lub zerwanie współpracy, choć pewnie nieczęste, zdarzały się i w niektórych przypadkach zachowała się dokumentacja bezpośrednia lub pośrednia.

W latach późniejszych odmowa współpracy nie groziła już tak poważnymi konsekwencjami, a od momentu opublikowania wskazówek jak zachowywać się w przypadku przesłuchania przez SB, czy prób werbunku coraz powszechniejsza była wiedza jak się przed nim bronić, choć ryzyko zawsze istniało o czym świadczy choćby tzw. Raport Komisji Rokity. Tak czy inaczej z czasem malała ilość agentów szantażowanych, a wzrastała kupowanych. Coraz rzadziej za odmowę współpracy groziły sankcje, a coraz częściej jej podjęcie ułatwiało karierę. Odmowa współpracy mogła oznaczać np. nie otrzymanie paszportu, natomiast jej podjęcie pomagało miernym literatom, naukowcom, czy reżyserom.

Poniżej kilka skrótowych informacji o osobach opisanych w lipcowym Biuletynie IPN.

Prot Feliks Komornicki (1906 - 1981). Żołnierz września, w grudniu 39 przystąpił do konspiracji. Po wojnie aresztowany i zwolniony. Dwukrotne próby werbunku – 1949 i 1952. Dwukrotnie odmówił „bez względu na konsekwencje”, „woli siedzieć, a nie będzie współpracować ” – z zachowanych notatek UB.

Edward Serwański (1912-1981). Oficer ZWZ-AK, członek „Ojczyzny”, „Szarych Szeregów”, uczestnik Powstania Warszawskiego. Więziony w latach 1948-1951. Wielokrotne próby werbunku w czasie brutalnego śledztwa, jak i po uwolnieniu nie powiodły się. Obserwowany, inwigilowany i szykanowany przez bezpiekę przez wiele lat.

Ks. Jan Wójcik (1911-1954). W czasie okupacji wspierał partyzantkę, pomagał Żydom, być może był zaangażowany również po roku 1944. Aresztowany i skazany za domniemane przestępstwa gospodarcze oparł się próbom werbunku („wolałbym odsiedzieć drugi taki wyrok, niż zostać konfidentem UB”), któremu jeśli by uległ zapewniłby mu wolność. W więzieniu pogorszył się stan zdrowia ks. Wójcika, zmarł trzy tygodnie po opuszczeniu więzienia.

Adam Potyra (1922-2003). Żołnierz ZWZ-AK. Aresztowany i skazany w 1945 roku. Zwolniony na mocy amnestii. Inwigilowany przez wiele lat. Werbowany odmówił współpracy. Dopiero na początku lat dziewięćdziesiątych ujawnił przechowywane dokumenty AK z czasów wojny.

Kazimierz Heller. Przedwojenny działacz narodowo-radykalny, okupację spędził na Syberii i nad Wołgą, wrócił do Polski w 1946 roku. Werbowany w roku 1950 i 1953. W 1953 podpisał zobowiązanie do współpracy, ale podarł je i współpracy stanowczo odmówił. Zyskał miano fanatyka religijnego, był inwigilowany przez kilka kolejnych lat.

Ks. Jan Kopytko. Zbierano informacje na jego temat gdy był klerykiem w seminarium usiłując znaleźć jakieś „haki”. Podczas próby werbunku w czasie ferii zimowych w 1971 roku wyrzucił SBeka za drzwi.

Tomasz Strzyżewski, nazywany polskim Mitrochinem. Jako młodzieniec kontestując rodzinny katolicyzm został ateistą, ZMSowcem, a później członkiem Partii. Nieco przypadkiem trafił do krakowskiej delegatury GUKPPiW, czyli został cenzorem. Podczas nocnych dyżurów przepisywał „Książkę zapisów i zaleceń GUKPPiW” oraz inne dokumenty cenzury. W 1977 roku wyjeżdża do Szwecji wywożąc swoje archiwum (dekonspiracja oznaczałaby z pewnością proces o szpiegostwo). Bezcennymi materiałami nie wykazały specjalnego zainteresowania ani RWE, ani Paryska Kultura. W końcu fragmenty zostały opublikowane przez NOWą a następnie przez „Aneks”. Była to istna bomba. Losy Strzyżewskiego nie były jednak różowe. Musiał znosić najrozmaitsze upokorzenia, posądzenia o agenturalność i działanie z chęci zysku (niechlubna rola Andrzeja Koraszewskiego, który próbował weryfikować prawdomówność Strzyżewskiego dzwoniąc do krakowskiej cenzury i dwuznaczna postawa Eugeniusza Smolara względem Strzyżewskiego).

Edward Leśniak – redaktor techniczny Znaku. Ropracowywany w latach 1977-87. Podejmowano próby sprowadzenia wymuszanych oficjalnych kontaktów (wezwania do stawienia się) na ścieżkę nieoficjalną. Leśniak zdawał sobie sprawę do czego dążą SBecy i konsekwentnie odmawiał wszelkich nieoficjalnych kontaktów.

Ks. Józef Danach i ks. Oskar Thomas. Obaj działali w Duszpasterstwie Akademickim. Przewidziano ich do werbunku w roku 1978. Pod pretekstem wniosku paszportowego próbowano przeprowadzać rozmowy z ks. Danachem. Po każdej takiej próbie ks. Danach szeroko o tym rozpowiadał, co zwrotnie docierało do funkcjonariuszy SB. Gdy próbowano przeprowadzić rozmowę z ks. Thomasem w jego mieszkaniu niezapowiedzianie pojawił się również ks. Danach. W ten sposób poprzez rozgłaszanie prób kontaktów ze strony SB sparaliżowali oni próby werbunku.

Ks. Adolf Chojnacki (1932-2001). Został wciągnięty na czarną listę Wydziału D do zwalczania szczególnie niewygodnych księży. Wydział D posługiwał się wszelkimi metodami w celu poderwania autorytetu i zastraszenia księży. Polegały one na szkalowaniu, rozprzestrzenianiu plotek o niemoralnym prowadzeniu się, dzieciach, chorobach psychicznych, alkoholizmie itd. Jeśli to nie przynosiło skutków niszczono samochody, wybijano okna, truto psy. Następnym krokiem były pobicia i morderstwa. Blokowano również obejmowanie parafii, wyjazdy zagraniczne itd. Za swoją działalność jako kaznodziei i księdza wspierającego więzionych i prześladowanych spotkały ks. Chojnackiego rozliczne szykany z tych wymienionych wyżej. W PRLu nigdy nie został proboszczem.

Zdarzały się przypadki gdy podjętą, lub zadeklarowaną współpracę zrywano, lub zwerbowani TW przestawali udzielać żądanych informacji. Wspomniani w biuletynie to Jerzy Ratajczak- TW „Arnold” (nauczyciel z LO im Reytana – jego uczniami byli m. in. Onyszkiewicz i Dorn), który podjął współpracę, a później przestał udzielać informacji, lub udzielał ich w fałszywym świetle co doprowadziło do zaprzestania współpracy przez SB. Drugim opisanym przypadkiem jest Jerzy Sacharewicz, który zobowiązanie do współpracy podpisał (zdecydowały względy paszportowe) lecz później nie chciał spotykać się z SBekami. Gdy po pół roku do spotkania doszło oświadczył, że współpracy jednak nie podejmie.

Biuletyn IPN 7 (102) 2009

Dezintegracja? – dajmy ludziom szansę na zmianę poglądów (polemika z FYMem)

2009-08-29T14:33:00.002+02:00

Dezintegracja? – dajmy ludziom szansę na zmianę poglądów (polemika z FYMem)
Początkowo chciałem napisać komentarz do tekstu FYMa o dezintegracji, jednak brak czasu i wątki poboczne które chciałem poruszyć spowodowały najpierw odłożenie w czasie, a potem rozrost odpowiedzi, aż w końcu zdecydowałem się na osobny tekst. Zresztą tekst będzie dwuczęściowy. Pierwsza dotyczy dezintegracji narodowej/społecznej, a druga politycznej roli blogosfery (być może powstanie jeszcze część trzecia poświęcona nieco bardziej osobistym refleksjom - pośrednio zostałem wywołany do odpowiedzi). Temat dezintegracji narodu/społeczeństwa wydaje się być ważniejszy od blogosfery, dlatego też ten drugi będzie musiał nieco zaczekać.

Patrząc na losy Polski pookrągłostołowej, czyli tzw. RPRL można z łatwością dostrzec najróżniejsze mechanizmy manipulacji opinią społeczną, w sferze idei, historii, polityki. Wynika to, moim zdaniem, z braku gruntownego oddzielenia PRLu od IIIRP, z braku zdrowego fundamentu na którym mógłby być stawiany gmach współczesnego państwa, oraz z zawłaszczania niektórych idei ogólnych (takich jak patriotyzm, Bóg, ojczyzna) przez wąskie grupy polityczne wykorzystujące je utylitarnie – mam tu na myśli politpoprawne środowisko dominujące w latach dziewięćdziesiątych. Nie została odcięta pępowina PRLu (do dziś sądzi się przestępców stanu wojennego za nieprzestrzeganie prawa PRLu!!!), nie przerzucono mostu wprost do IIRP (moim zdaniem kwestia rewindykacji mienia i granic była tylko propagandowym pretekstem takiego stanu rzeczy). Nie dokonano dekomunizacji, deubekizacji, reprywatyzacji i (w praktyce) lustracji. Ponadto gwałtowne zmiany gospodarcze rozbiły pewną spoistość ekonomiczną społeczeństwa biednych ludzi (jakie stanowili Polacy u kresu komunizmu), lekkomyślnie wyrzucając na margines miliony Polaków. Jedyną radą której udzielano pozbawionym utrzymania było przekwalifikowanie się i migracja do dużych miast, ale iluż bezdomnych prezesów po zawodówkach potrzeba było w kraju z 20% bezrobociem? Zezwolono też na uwłaszczenie nomenklatury i powstanie nowej, uprzywilejowanej klasy panującej.

W latach 90-tych słowa „naród”, „narodowy”, „patriotyzm” stały się passe, zostały wyklęte, stały się synonimami takich słów jak „szowinizm”, „zacofanie”, „ciemnogród”, czy last but not least „antysemityzm”. Jednocześnie próbowano wytworzyć „postępowych chrześcijan”, dokładnie „nowoczesnych katolików” i skonfrontować ich z chrześcijanami, czy konkretnie katolikami - obskurantami, hojnie goszcząc w mediach hierarchów „otwartych” i „nowoczesnych”, a tych nienowoczesnych ignorując lub poczerniając, zarzucając wprost, lub sugerując wszelkie przewiny świata tego, z antysemityzmem na czele.

W zdobywaniu i sprawowaniu władzy (przynajmniej na najwyższym szczeblu) uczestniczą jednak właściwie wyłącznie partie polityczne. Stąd dezawuowanie nieprawomyślnych liderów politycznych, stąd „szafa Lesiaka”, sprawa Falzmanna, medialne manipulacje, przyprawianie gąb i zwykłe intrygi i kłamstwa. Wszystkiego jednak szafą Lesiaka wytłumaczyć się nie da. Wystarczy uważnie poczytać wywiady-rzeki z Janem Olszewskim, Jarosławem Kaczyńskim, czy też książki Andrzeja Kerna, czy Andrzeja Anusza. Świat byłby bardzo prosty gdyby wszystko dało się wytłumaczyć wrogą agenturą w szeregach. Nie róbmy z polityków skrajnych idiotów dających wodzić się za nos i wykonujących każde polecenie wrogich agentów.

Na przełomie wieków sytuacja uległa zmianie – bo gdyby o wszystkim decydowały tylko i wyłącznie media zdalnie sterowane przez polityczne i gospodarcze grupy interesów z Polski i zagranicy to przez całe 20 lat, do dziś, premierem byłby Bronisław Geremek, prymasem Tadeusz Pieronek, o. Rydzyk udałby się na emigrację do Argentyny, a Jarosław Kaczyński już by pewnie nie żył, by spełnione zostały życzenia („Poza nawiedzeniem przez Ducha Świętego, wszystkiego złego Panie Premierze”) Waldemara Kuczyńskiego. A jednak było możliwe zwycięstwo wyborcze AWS (przy wszystkich mankamentach tamtej władzy), czy PiS i Lecha Kaczyńskiego.

Polityczne preferencje społeczeństwa zmieniają się wszak co jakiś czas. Władzę sprawował AWS, by przekazać ją SLD, który uzyskał fenomenalny wynik (na ówczesne czasy) ponad 40% . A potem wybory wygrał PiS, prezydenckie zaś Lech Kaczyński zastępując postkomunistę Aleksandra Kwaśniewskiego. Dezintegracja społeczna jest pewnym faktem, ale nie jest nieodwracalna. Myślę, że Tuskowi i jego partii będzie po wsze czasy pamiętana pogarda dla politycznych przeciwników (bydło, mohery, dożynanie watah). I nie chodzi mi o polityczną wojnę liderów partyjnych, bo tę można zrozumieć, lecz o pogardę i świadomy podział społeczeństwa – elektoratu własnego i cudzego. Jest to niewybaczalne.

Z drugiej jednak strony pogarda dla wyborców PO, określanie wszystkich mianem lemingów itd. jest lustrzanym odbiciem kpin z „moherowego elektoratu”. Konflikty są więc obustronne. Zwolennicy PO najchętniej wysłaliby zwolenników Kaczyńskiego, czy o. T. Rydzyka wprost w kosmos. Pogarda, buta i lekceważenie. Z drugiej strony wywołana tym postępowaniem niechęć do wyborców PO też jest podobna, choć chyba jednak mniejsza. A przecież wszyscy Polacy nie wyjadą z kraju, pozostaną tu i tu będą żyć, pracować i głosować. Nie można więc lekceważyć i pogardzać ludźmi za ich przekonania. Jeśli wymagamy szacunku dla siebie, musimy go zachować względem innych. Pamiętam spotkanie w SWS z Zawiszą i Bosakiem po przegranych wyborach z roku 2007. Brak było jakiegokolwiek samokrytycznego myślenia – jedynym winnym byli młodzi ludzie którzy wprost po imprezie w pijackim widzie poszli zagłosować na PO... Wyborcy PO też nie wyjadą z Polski i nie można wystrzelić ich w kosmos. Jeżeli celem ma być odbudowa więzi społecznych, przekonanie do swych racji to konieczne jest komunikowanie się ze zwolennikami przeciwników politycznych. Ile osób udało się przekonać nazywając publicznie zwolenników PO „lemingami”? Chętnie poznam chociaż jedną taką osobę. To co utorowało drogę do wyborczego zwycięstwa PiS w roku 2005 to była komisja śledcza w sprawie Rywina. I nie chodzi o poglądy polityczne Rokity, czy Ziobry, lecz o to, że rzetelnie odkrywali prawdę. To przekonało ludzi by odwrócić się od postkomunizmu i wybrać alternatywę. I jestem przekonany, że w przyszłości odwrócą się również od PO - preferencje wyborcze zmieniają się i PiS (lub jakaś inna partia o tym kierunku politycznym) odbierze władzę Platformie. By mogło to nastąpić należy ze zwolennikami PO rozmawiać i ich przekonywać. Wrzucać kamyczki do ogródka na tyle na ile jest to możliwe. Siać, a nie kopać. Lekceważenie wyborców PeO nie tylko nie daje pożądanego efektu, a wręcz utwardza peowski elektorach w jego wyborach politycznych. Tylko prawda się obroni. Blog kataryny odniósł sukces nie dlatego, że znajdowały się w nim newsy wprost z politycznej kuchni, ale dlatego, że zawierały wnikliwe i rzetelne analizy.

Różnice poglądów będą zawsze, czy to w kwestiach politycznych, religijnych, czy wartości. Nie sądzę, aby z tego powodu należało drzeć szaty. Próbowano już w Polsce po 89 budować jedną wspólną partię „Solidarność”, co całe szczęście Michnikowi się nie udało. Nie mam tu na myśli dialogu z liderami przeciwnych obozów politycznych. Nie wyobrażam sobie jakiegokolwiek porozumienia z postkomunistami, czy z pokomunistami, ludźmi pokroju Senyszyn, Millera, Michnika, Piskorskiego, Olechowskiego i wielu innymi. Ale nie przekreślam możliwości dialogu z ludźmi którzy w jakimś okresie swojego życia głosowali na Kwaśniewskiego, czy Tuska. Przekreślenie takiej możliwości byłoby fatalnym błędem politycznym.

Jako przykład niech posłuży rok 1920. Podziały w ówczesnym społeczeństwie były nieporównywalnie większe niż obecnie. Kraj spajany z trzech odgrodzonych przez 150 lat granicami części. Różnice dotyczyły zamożności – właściciele ziemscy, fabrykanci, bezrolni chłopi, biedujący robotnicy, jak też przekonań religijnych, politycznych czy narodowościowych. A pomimo tego poza niewielką grupką komunistów którzy jawnie zdradzili Polskę i wątpliwą lojalnością niektórych przedstawicieli mniejszości narodowych społeczeństwo zintegrowało się w walce o niepodległość. Przykładem niech będzie Ignacy Daszyński, lewak, rewolucjonista, zwolennik przemian społecznych. W tym krytycznym dla Polski czasie wszedł do rządu, a jego socjaliści stanęli murem w obronie zagrożonego państwa. Różnice poglądów nie determinują więc integralności narodowej. Tak jest i obecnie, ci którzy jeszcze wczoraj głosowali na SLD czy PO jutro mogą zagłosować na całkiem kogo innego :). Trzeba tylko dać im szansę na zmianę poglądów.

http://freeyourmind.salon24.pl/121496,dezintegracja

Kto zapłaci za stocznie?

2009-08-17T10:31:00.003+02:00

Dziś mija termin zapłaty za stocznie. Jeśli pieniądze wpłyną, rząd ogłosi sukces. Rąsia, klapa, buźka goździk. Co prawda ciągle nie wiadomo kto tak naprawdę kupił stocznie i dlaczego w taki sposób, ale przecież nie o to chodzi by wiedzieć co się komu sprzedaje. Ekspedientka w sklepie też nie prosi o dowód gdy sprzedaje pół litra i słoik ogórków. No, ostatnio czasem prosi, ale tylko tych którzy wyglądają na małolatów, a ludzie z Bliskiego Wschodu byli raczej pełnoletni. Zresztą jeśli naprawdę będą budować statki nikt o to nie będzie miał pretensji.

Dopóki pieniądze nie wpłyną media będą się zastanawiać – zapłacą, nie zapłacą. Czas mija o północy. Może specjalny serwis o 23:50, bezpośrednia relacja sprzed siedziby NBP na Placu Powstańców, a może nawet sprzed opustoszałego Sejmu - oświetlony budynek będzie się ładnie komponował. Kancelarii Premiera lepiej w to nie mieszać. Jeszcze się Nowak z Arabskim obrażą i będzie kłopot, jak z „Rzepą” i wywiadami Tuska. Niewątpliwie podczas głównych programów informacyjnych ok. 18-20 wszyscy będą czekać i się zastanawiać. Przelali? Nie przelali? Przeleją? A może inwestor przywiezie pieniądze furgonetką, gotówka w banknotach o niskich nominałach?

Jest jeszcze parę godzin. Zapewne już teraz PRowcy w przepastnych gabinetach Kancelarii Premiera które uzyskali po likwidacji biblioteki (po co komu książki) wymyślają nowe scenariusze, rozpatrując obie możliwości. Jak zdyskontować sukces prywatyzacji przez inwestora no-name, i ewentualnie jak klęskę zwalić na innych, bo przekuć w sukces chyba nawet Arabski z Nowakiem nie dadzą rady.

Gdyby brakowało im pomysłów, może warto podpowiedzieć kilka własnych. Na początek:

- Wszystkiemu winien jest PiS i Jarosław Kaczyński. Można mimochodem wymienić prezydenta, sopocką kancelarię prawną i napomknąć o Jacku Kurskim.

- Tajemnicze Stowarzyszenie Obrony Stoczni. Ale to karta już trochę zgrana, choć oczywiście wciąż do wykorzystania. Nie wolno zapomnieć że i tak wszystkiemu winny jest PiS i Kaczyński.

- Związki zawodowe w Polsce. Związkokracja przeraża inwestorów, można podać kilka przykładów z kopalń, szpitali, hut, a przede wszystkim stoczni. Koniecznie nawiązać do tajemniczego stowarzyszenia obrońców i wspomnieć że i tak wszystkiemu jest winny PiS i Kaczyński.

- Można zwalić na tajemniczą konkurencję z zagranicy, która chce zamknąć nasze stocznie by promować swoje. Może koncerny koreańskie albo chińskie? Temat niebezpieczny, bo stocznie mają nasi partnerzy w UE, więc oficjalnie tego się powiedzieć nie da, trzeba to wypuścić jako nieoficjalną wypowiedź, przez jakieś przyjazne medium. Może TVN24? Ale ten punkt niech będzie ostatnią deską ratunku. Ale i tak winny jest PiS i Kaczyński.

- Jeśli nic nie pomoże, w ostateczności winnym może okazać się minister Grad, ale tylko dlatego że nic się nie dało zrobić bo wszystko zawalił PiS i Kaczyński. Grad nie jest więc winny, ale jako człowiek honoru podaje się do dymisji i odchodzi. A wszystko przez PiS i Kaczyńskiego.

- Na koniec trzeba oczywiście powiedzieć że wszystkiemu winny jest PiS i Kaczyński.

Parę miesięcy temu minister Grad po swoich przegranych negocjacjach w UE które doprowadziły do praktycznej likwidacji przemysłu stoczniowego ogłosił to 90% sukcesem. Co by było gdyby sukces był 100%???

Rosja - służby specjalne które mają kraj

2009-08-11T03:12:00.007+02:00

W normalnych krajach demokratycznych, pół-demokratycznych, czy nawet w ogóle niedemokratycznych służby specjalne podlegają jednak jakiejś kontroli - rządu, parlamentu, partii, czy dyktatora. To rządy, partie, dyktatorzy wyznaczają pola ich działań, zlecają i kontrolują to co te służby robią - również zbrodnie. Tak było w czasach ZSRS, w którym czystki były metodą utrzymania lojalności służb względem partii czy pierwszych sekretarzy. Rosja trwa w koleinach ZSRS, jednak jej służby poszły znacznie dalej. W Rosji to władze są zinfiltrowane i podlegają służbom specjalnym. To kraj służb, które posiadają własne państwo.

Poniżej przytaczam fragmenty Przedmowy i Wstępu z książki Aleksandra Litwinienki i Jurija Felsztyńskiego „Wysadzić Rosję”. Nim ukazało się pierwsze wydanie jeden z jej współautorów już nie żył. Książka pokazuje w jaki sposób służby specjalne zaaranżowały zamachy terrorystyczne by zbudować atmosferę lęku i odwetu i rozpętać kolejne wojny z Czeczenami i jak zostało to wykorzystane politycznie do umocnienia władzy służb nad krajem. Produktem tej sytuacji jest Władimir Władimirowicz Putin.

Fragmenty Przedmowy

Znałem go [Aleksandra Litwinienkę] od 1998 roku. Był to dla niego bardzo trudny czas: otrzymał rozkaz od swych przełożonych i po raz pierwszy w życiu nie wiedział, co robić. Polecono mu zabić bardzo zamożnego Rosjanina pochodzenia żydowskiego, który dorobił się fortuny za panowania Jelcyna. Ów rosyjski Żyd nazywał się Borys Bieriezowski i w owym czasie pełnił ważną funkcję - był sekretarzem wykonawczym Wspólnoty Niepodległych Państw.

Aleksander podjął decyzję. Poszedł do Bieriezowskiego i powiedział mu, jaki dostał rozkaz. Ujawnił całą historię podczas konferencji prasowej i zadeklarował, że niektórzy z generałów FSB łamią prawo, wydając swym podwładnym nielegalne rozkazy.

To był koniec kariery Aleksandra w FSB. Został zwolniony ze służby.

[...]

Od samego początku nie podobało mi się to, co Putin robi z Rosją - kiedy rozwiązał izbę wyższą rosyjskiego parlamentu, przywrócił radziecki hymn i zaczął mianować na najwyższe stanowiska w państwie swoich starych przyjaciół i kolegów z FSB. Wielokrotnie wspominałem jedną z moich rozmów z Aleksandrem, którą odbyliśmy w moskiewskim biurze Borysa Bieriezowskiego. Aleksander powiedział mi wtedy, że jeśli Putin dojdzie do władzy, zaczną się czystki. Ludzie będą ginąć albo trafiać do więzień.
- Przeczuwam to. Nas wszystkich też pozabija. Wierz mi. Wiem, co mówię.

[...]

W sierpniu 2001 roku kilka rozdziałów z naszej przyszłej książki opublikowała po rosyjsku moskiewska „Nowaja Gazieta".

Od tamtej pory straciło życie kilka osób, które nam pomagały. Władimir Gołowlow i Siergiej Juszenkow, deputowani do rosyjskiego parlamentu, Dumy Państwowej, przewozili taśmy z zakazanym filmem dokumentalnym Zabójstwo Rosji, opartym na wątkach z naszej książki. Obaj zostali zastrzeleni; Gołowlow 21 sierpnia 2002 roku, a Juszenkow 17 kwietnia 2003 roku. Jurij Szczekoczichin, również deputowany do rosyjskiego parlamentu oraz zastępca redaktora naczelnego dziennika „Nowaja Gazieta" (tego samego, dla którego pracowała niedawno zamordowana Anna Politkowska), został otruty. Przez jakiś czas żył w stanie śpiączki; zmarł 3 lipca 2003 roku. W czerwcu 2001 roku spotkałem się z nim w Zagrzebiu i przekazałem mu rękopis Wysadzić Rosję, który miał opublikować w swojej gazecie.

[...]

Mimo zabójstw naszych przyjaciół kontynuowaliśmy pracę i zbieraliśmy nowe materiały. Zrobiliśmy wszystko, co było w naszej mocy. Próbowaliśmy zapewnić sobie bezpieczeństwo i utrzymać się przy życiu. Nie udało się. Sześć lat po przybyciu Aleksandra do Londynu straciłem współautora. Został otruty l listopada 2006 roku i dlatego przedmowę do tego wydania Wysadzić Rosję podpisałem tylko ja.

Fragmenty Wprowadzenia

Już 6 maja 1991 roku rozpoczął działalność rosyjski KGB, niejako dublując stary, ogólnozwiązkowy. Zgodnie z protokołem podpisanym przez prezydenta Borysa Jelcyna oraz przewodniczącego KGB ZSRR, Władimira Kriuczkowa, kierownictwo rosyjskiego KGB objął Wiktor Iwanienko. Następnie, 26 listopada, rosyjski KGB został przekształcony w Federalną Agencję Bezpieczeństwa (AFB), a ledwie tydzień później, 3 grudnia, prezydent ZSRR Michaił Gorbaczow podpisał dekret O reorganizacji organów bezpieczeństwa państwowego. Na mocy tego prawa powstała Międzyrepublikańska Służba Bezpieczeństwa (MSB) Związku Radzieckiego, a będący jej bazą KGB przestał istnieć.

Jednak niczym hydra dał on początek licznym nowym strukturom. I Zarząd Główny KGB, odpowiedzialny za wywiad zagraniczny, wydzielił się i przekształcił w Centralną Służbę Wywiadowczą, przemianowaną później na Służbę Wywiadu Zagranicznego (SWR). VIII Zarząd Główny i XVI Zarząd, odpowiedzialne za łączność rządową, szyfrowanie i wywiad elektroniczny, przekształcono w Komitet Łączności Rządowej (przyszłą Federalną Agencję Łączności i Informacji Rządowej, czyli FAPSI). Zarząd Główny Wojsk Ochrony Pogranicza stał się Federalną Służbą Graniczną. Dawny IX Zarząd zmieniono w Biuro Ochrony Prezydenta Rosji. Były XV Zarząd stał się Rządową Służbą Bezpieczeństwa i Ochrony. Te dwie struktury dały później początek Służbie Ochrony Prezydenta (PBS) oraz Federalnej Służbie Ochrony (FSO). Z dawnego XV Zarządu KGB wyodrębniono jeszcze jedną, supertajną służbę: Główny Zarząd Programów Specjalnych Prezydenta.

24 stycznia 1992 roku Jelcyn podpisał dekret o utworzeniu na bazie AFB i MSB nowego Ministerstwa Bezpieczeństwa (MB). W tym samym czasie pojawiło się Ministerstwo Bezpieczeństwa i Spraw Wewnętrznych, którego żywot był jednak bardzo krótki. W grudniu 1993 roku MB przemianowano na FSK - Federalną Służbę Kontrwywiadu, a następnie, 3 kwietnia 1995 roku, mocą kolejnego dekretu Jelcyna, O utworzeniu Federalnej Służby Bezpieczeństwa w Federacji Rosyjskiej, FSK została przekształcona w FSB.

Cała ta długa sekwencja przekształceń i przemianowań służyła jednemu celowi: uchronieniu struktury organizacyjnej państwowych służb bezpieczeństwa - choćby i w zdecentralizowanej formie -przed atakami demokratów. Ocalono tym sposobem także personel, archiwa oraz agentów.

Ważną rolę w ratowaniu struktur KGB przed zniszczeniem odegrali Jewgienij Sawostjanow (w Moskwie) oraz Siergiej Stiepaszyn (w Leningradzie). Obaj zyskali sobie opinię demokratów i właśnie im powierzono zadanie zreformowania i sprawowania nadzoru nad KGB. W rzeczywistości jednak na rozkaz państwowych służb bezpieczeństwa infiltrowali oni ruch demokratyczny, by zapobiec zniszczeniu KGB przez demokratów. Choć z biegiem lat wielu etatowych funkcjonariuszy i okresowych współpracowników tajnych służb znalazło sobie miejsce w świecie biznesu i polityki, cała struktura przetrwała - dzięki staraniom Sawostjanowa i Stiepaszyna. Wcześniej polityczną kontrolę nad KGB sprawowała Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego, która była w pewnej mierze hamulcem dla działań tajnych służb, jako że żadne poważne operacje nie były możliwe bez aprobaty Politbiura. Po roku 1991 dawny KGB mógł działać w Rosji z całkowitą swobodą i niezależnością; jedyny nadzór nad poczynaniami jego funkcjonariuszy i agentów sprawowali ich przełożeni. Z natury drapieżna i wszechobecna struktura nie miała już żadnych ograniczeń, ani prawnych, ani ideologicznych.

Po okresie zamieszania, który nastąpił po wydarzeniach z sierpnia 1991 roku, a także po krótkiej fazie mylnego oczekiwania, iż pracownicy dawnego KGB zostaną poddani podobnemu ostracyzmowi jak członkowie partii komunistycznej, funkcjonariusze służb specjalnych zdali sobie sprawę, że nowa era - wolności od ideologii komunistycznej i od kontroli partyjnej - ma też dobre strony. Dawny KGB potrafił wykorzystać swój ogromny potencjał ludzki (zarówno istniejący oficjalnie, jak i całkiem nieoficjalny) tak, by umieścić swych ludzi we wszystkich sferach życia wielkiego państwa rosyjskiego.

[...]

fundamentalne problemy współczesnej Rosji nie są wynikiem radykalnych reform dokonanych w duchu liberalizmu przez prezydenta Jelcyna, ale rezultatem otwartego lub utajonego oporu wobec tych reform, który stawiły rosyjskie tajne służby. To one rozpętały pierwszą i drugą wojnę czeczeńską, by zawrócić Rosję ze ścieżki demokracji i skierować ją ku dyktaturze, militaryzmowi i szowinizmowi. To one zorganizowały serię podstępnych ataków terrorystycznych w Moskwie i innych miastach Rosji, by stworzyć warunki pozwalające wywołać wojny w Czeczenii.

30 lipca – zapomniana rocznica polskiego komunizmu

2009-07-27T01:20:00.002+02:00

Ostatni prezydent PRL, generał Wojciech Jaruzelski, bożyszcze Kuczyńskiego i Michnika, tylko raz zaprotestował przeciw pomysłom OKP. Miało to miejsce przed uchwaleniem 6 kwietnia ustawy likwidującej święto 22 lipca. Jaruzelski skierował do Marszałka Sejmu specjalny list z protestem. Ustawę jednak podpisał. Jeszcze dziś postkomuniści tęsknie spoglądają w przeszłość, a 22 lipca chcą traktować jako symboliczny dzień wyzwolenia Polski. Niewiele brakowało, by zamiast odwoływać się do 22 lipca wspominali lipca dzień trzydziesty. To właśnie 30 lipca ogłoszony został w Białymstoku protoplasta Manifestu przez protoplastę PKWNu. I tak jak Manifest PKWN nie powstał w Chełmie i nie powstał 22 lipca, tak też Manifest Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polskiego (zwanego z sowiecka Polrewkomem) nie powstał w Białymstoku i nie powstał 30 lipca. Podobieństw zresztą jest więcej, ale jest też kilka różnic.

Wojna polsko-sowiecka nie zaczęła się wyprawą kijowską Piłsudskiego i nie zakończyła się Bitwą Warszawską. Wojna zaczęła się w roku 1919. Gdy Niemcy ewakuowali swój Ober-Ost powstała próżnia między armią sowiecką i wojskiem polskim. Tę próżnie w pewnym stopniu usiłowali wypełnić Białorusini, Ukraińcy, Litwini, Łotysze. Do zwarcia między Polską i Związkiem Sowieckim musiało jednak dojść i w końcu doszło. Wojna w roku 1919 była kluczowa dla niepodległości Polski, pozwoliła nieco okrzepnąć i złapać oddech tworzącemu się państwu polskiemu, walczącemu o ustalenie swoich granic. Sowieci nacierali na zachód wytyczając sobie „Cel Wisła”. Zostali jednak powstrzymani, a następnie odrzuceni na wschód. Wojna w 1919 roku całe szczęście toczyła się po myśli Polski. Zimą front „zamarzł” na kilka miesięcy, ale dla wszystkich było oczywiste, że musi nastąpić zasadnicze przesilenie. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że Lenin i Trocki markowali rozmowy pokojowe, lecz Związek Sowiecki szykował się do zadania śmiertelnego ciosu Polsce. Armia Polska, przy udziale sił ukraińskich Semena Petlury wykonała w kwietniu 1920 roku uprzedzające uderzenia i zajęła Kijów. Armia Czerwona odpowiedziała kontruderzeniem i tak oto na przełomie lipca i sierpnia siły sowieckie przekroczyły Bug i stanęły u wrót stolicy.

Gdy Armia Czerwona wykonywała rozkaz Tuchaczewskiego z 2 lipca „Na Zachód”, by „przez trupa Białej Polski” wzniecić „ogólnoświatową pożogę” polscy komuniści w wersji moskiewskiej szykowali się do przejęcia władzy. Próbowano formować polskie jednostki zbrojne, usiłowano siać komunistyczną propagandę w polskim wojsku, wysyłano szpiegów i dywersantów, wydawano niezliczoną liczbę odezw i apeli, wzywano do rewolucji.

Sowieci zmobilizowali polskich komunistów rozsianych na terenie Rosji i skierowali ich na front zachodni, głównie w charakterze politruków. Gdy plany wywołania rewolucji na ziemiach polskich spaliły na panewce przyjęto koncepcję Józefa Unszlichta – zaprowadzenia rewolucji za pomocą sowieckich bagnetów. Na terenach zajętych przez armię sowiecka powoływano lokalne komitety rewolucyjne (rewkomy), które miały przejmować władzę w terenie. Początkowo językami używanymi w komitetach był rosyjski i jidysz. Dopiero później zarządzono używanie języka polskiego. Trwały grabieże, rekwizycje, wojenne gwałty. To wszystko nie mogło wywrzeć dobrego wrażenia na Polakach.

W takich to okolicznościach powstał Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski – zalążek przyszłego polskiego rządu sowieckiego. Na czele Komitetu stanął Julian Marchlewski, a w skład weszli Feliks Kon, Edward Próchniak, Józef Unszlicht i Feliks Dzierżyński, który zresztą nie przestał szefować swej ukochanej CzeKa. Dzierżyński telegrafował do Moskwy o przyznanie niezbędnych funduszy na działalność Komitetu i 28 lipca otrzymał na ten cel miliard rubli. Manifest „Do polskiego ludu roboczego miast i wsi” wydrukowano gdzieś po drodze, a datowano na 30 lipca, chociaż Dzierżyński jako pierwszy dotarł do Białegostoku dopiero 2 sierpnia. Gdyby nie powiodła się kontrofensywa znad Wieprza SLD zapewne tęskniłoby do 30 lipca, a nie 22.

Manifest „Polrewkomu” był propagandową agitką utrzymaną w duchu sowieckiej nowomowy. Napisano w nim o „wyssanej krwi ludu roboczego”, o „kapitalistach”, „paskarzach” i „obszarnikach”. Manifest głosił przejmowanie przez robotników fabryk i majątków ziemskich. Jednak nie wspominał o reformie rolnej i parcelacji majątków, a jedynie o przejmowaniu tychże przez „Komitety Parobczańskie”. Polski chłop mógł marzyć o wszystkim, ale ostatnią rzeczą o jakiej śnił było zostać parobkiem, nawet, a może szczególnie parobkiem komitetowym. TKRP chciał po prostu od razu zaprowadzić w Polsce system kołchozowy i dlatego reformę rolną uważał za zbędną fatygę. Czterdzieści cztery lata później Stalin nie powtórzył tego błędu. Majątki rozparcelowano i przekazano chłopom by zyskać ich przychylność. Choć potem oczywiście próbowano tę ziemię chłopom ponownie wydrzeć.

Miały nawet miejsce samorzutne parcelacje majątków w siedleckiem. Gdy wiadomości o tym dotarły do Lenina, ten nakazał parcelację na rzecz małorolnych chłopów oraz „bezlitosne rozgromienie obszarników i kułaków”. Mniej więcej można sobie wyobrazić do czego by wykonanie tych dyrektyw doprowadziło, gdyby tylko Sowieci mieli nieco więcej czasu.

Próbowano tworzyć Polską Armię Czerwoną. Planowano połączyć jednostki polskie wchodzące w skład Armii Czerwonej, ściągano Polaków służących w jej oddziałach oraz próbowano werbować ludność miejscową. Wydawano pisma agitacyjne takie jak „Żołnierz Polski”, „Głos Komunisty”, „Sztandar Komunizmu”, „Do Walki”, „Goniec Czerwony”.

Tymczasem Komitet Marchlewskiego pławił się w swoistym matrix’ie. Wydawał apele odezwy i zarządzenia. Próbował przejmować i tworzyć lokalne rewkomy, deliberował o reformie edukacji. Tworzył własne centrale związków zawodowych, wprowadzał ośmiogodzinny dzień pracy (choć ten w Polsce obowiązywał już od roku), nacjonalizował fabryki (choć z braku fachowców dotychczasowych dyrektorów przenoszono z jednej fabryki do drugiej). Rejestrował bezrobotnych, lecz poza rejestracją pracy nie zapewniał itd. Toczyły się też spory wewnętrzne między komunistami „krajowymi” i „importowanymi” z Moskwy. Generalnie jednak TKRP szykował się do przenosin do Warszawy. 15 sierpnia Dzierżyński, Marchlewski i Kon udali się do Wyszkowa by tryumfalnie wkroczyć do stolicy. Jednak już 16 sierpnia pośpiesznie musieli wracać do Białegostoku, a gdy 22 sierpnia Armia Polska podeszła pod miasto zostali zmuszeni do ucieczki przez Lidę, Grodno i dalej do Mińska.

23 sierpnia po trzech tygodniach „rządzenia” TKRP zebrał się w Mińsku ponownie już tylko jako Biuro Polskie KC bolszewickiej partii. Czar prysł. Król okazał się nagi.

Wojna jednak nie zakończyła się odparciem bolszewików spod Warszawy. Na południowym-wschodzie odrzucona została „Konarmia” Budionnego, miała wówczas miejsce największa chyba, a na pewno ostatnia, kawaleryjska bitwa nowoczesnej Europy pod Komarowem. W czasie pogoni za Armią Czerwoną rozegrała się też pierwsza nowoczesna bitwa współczesnej Europy – rajd zmotoryzowanych oddziałów Sikorskiego na Kowel. Była to zresztą wojna inna od dopiero co zakończonej pozycyjnej Wojny Światowej. Ze względu na ukształtowanie i rozległość terenu jak też szczupłość sił nie było możliwe prowadzenie długotrwałych walk pozycyjnych. Wojna była niezwykle szybka, manewrowa, tak ze strony polskiej jak i sowieckiej (Armia Konna Budionnego, Kawkor Gaji Dmitriewicza). Stosowano pociągi pancerne, lotnictwo, coś na kształt wywiadu elektronicznego z łamaniem szyfrów. Wnioski z rajdu na Kowel Sikorski opisał w swojej książce „Przyszła wojna, jej możliwości i charakter” w której trafnie przewidział obraz przyszłego konfliktu zbrojnego. Wojna 1919-1920 była więc pierwszą kampanią nowoczesnej Europy. Niestety Sikorski popadł w niełaskę i wnioski nie zostały wyciągnięte.

Dla Związku Sowieckiego lata międzywojenne były tylko nieco przydługim zawieszeniem broni, które złamano 17 września 1939 roku by zrealizować stare plany.

Polska stawiała opór w zasadzie w pojedynkę. Pomoc państw zachodnich była niewielka i kosztowna. Wielka Brytania prowadziła dziwną antypolską politykę. Francja też nie kwapiła się z pomocą. Lloyd Georg próbował zastraszyć Grabskiego by zmusić Polskę do zrzeczenia się Wilna, i pozostawienia kwestii Cieszyna, Galicji Wschodniej i Gdańska w rękach aliantów. Doszło nawet do fałszerstwa uzgodnionego telegramu wysłanego przez Brytyjczyków do Moskwy, które to fałszerstwo zmieniało przebieg granicy zawieszenia broni w lipcu 1920 roku w taki sposób, że Lwów znalazł się po sowieckiej stronie. Brytyjczycy byli gotowi zaakceptować pre-Jaltę - 24 lipca Cziczerin, sowiecki minister spraw zagranicznych, proponował aliantom bezpośrednie negocjacje bez udziału strony polskiej. Przedstawiciele brytyjskiej Partia Pracy obradowali w Moskwie, potępiali Polskę i brali stronę Kraju Rad. Brytyjscy związkowcy przeprowadzali akcję „Ręce precz od Rosji”...

Niepodległość i wolność Polska zawdzięcza więc sobie sama. Rola państw alianckich, misji wojskowych, jest mocno przereklamowana, zwłaszcza przez wrogów Piłsudskiego (Dmowski w Poznaniu szykował się do przejęcia władzy i miał poparcie aliantów).

Nie wydaje się jednak, by Armia Czerwona była w stanie podbić zachód Europy (wszak została pokonana przez nienajmocniejszą armię polską), lecz los Europy Środkowej byłby przesądzony. Węgierska Republika Rad Beli Kuna nie odeszła jeszcze w niepamięć. A nawet ze strony państw Europy Środkowej nie uzyskaliśmy istotnego wsparcia. Jedynie Rumunia stanowiła niewiadomą dla Budionnego i Stalina na południowo-zachodnim froncie.

Tak oto 30 lipca nie został świętem polskich komunistów. Warto o tej dacie pamiętać, z jednej strony jako o dacie hańby i zdrady polskich funkcjonariuszy rodzącego się sowieckiego imperium, z drugiej zaś jako datę początku ich klęski.

Tadeusz Żenczykowski „Dwa Komitety 1920 1944”

Norman Davies „Orzeł Biały Czerwona Gwiazda”

Narkotyki – to nie jest fajne

2009-07-26T14:50:00.004+02:00

Czy należy depenalizować posiadanie niewielkich ilości narkotyków na swój własny użytek? Czy naprawdę ułatwi to ściganie dilerów, a pomoże narkomanom? A może chodzi o coś zupełnie innego? Po wstępnej kampanii przygotowawczej Gazety Wyborczej do boju wkroczyło Ministerstwo Sprawiedliwości. Czy kryje się za tym drugie dno?

Można oczywiście zadawać też pytania fundamentalne - czy narkotyki powinny być legalne, czy nie? Czy państwo ma prawo ograniczać wolność obywateli i decydować czym mogą się truć, a czym truć się nie mogą? Czy jest etyczne by państwo czerpało zyski z tytoniu i alkoholu, a zakazywało marihuany, czy kokainy? Te ostatnie pytania nie mają jednak w praktyce większego sensu z bardzo prostej przyczyny. Wytwarzanie narkotyków i obrót nimi jest nielegalny (opanowany przez przestępcze korporacje) i taki pozostanie. Natomiast realne pytanie to w jaki sposób państwo będzie się przeciwstawiać rozprzestrzenianiu narkomanii. Czy depenalizacja posiadania niewielkiej ilości narkotyków na własny użytek sprzyja zwalczaniu handlu narkotykami czy też nie? Moim zdaniem nie.

Za narkotykami stoją ogromne pieniądze, wielki i bezwzględny biznes ze swoim marketingiem, gdzie „targetem” są m. in. uczniowie liceów i gimnazjów, a „twarzami marki” wszelkiego typu „celebryci”, aktorzy, artyści, dziennikarze, politycy. Depenalizacja powoduje, że „nie ma piekła”. Zwolennicy wolności wyboru i tego by państwo nie mieszało się do tego co komu wolno brać, lub nie albo sami mają jakieś problemy z tym związane, albo spełniają rolę leninowskich „pożytecznych idiotów”. Moim zdaniem nie wolno przykładać do tego ręki! To co promuje środowisko Gazety Wyborczej i Platformy Obywatelskiej jest moim zdaniem kuriozalne. Absurd polega na tym, że cały proces powstawania i dystrybucji narkotyków pozostaje nielegalny. Jest przestępczy. Zabójstwa są na porządku dziennym. Na koniec tego procesu jak kwiat na łajnie ma pojawić się coś legalnego. Nielegalne, nielegalne i nagle legalne. Przecież to skrajna hipokryzja i schizofrenia, gdy nawołuje się do walki z grubymi rybami przestępczego świata narkotykowego, a akceptuje efekt końcowy ich działania! Jedyną logiczną konsekwencją powinna więc być pełna legalizacja narkotyków.

W jaki sposób zostaną potraktowani „niedzielni” palacze trawki to już sprawa sądów i organów ścigania. Prawo oczywiście może być doskonalone i modyfikowane, ale wbrew pozorom nawet teraz istnieje spore pole manewru. Nieudolność organów ścigania, czy wymiaru sprawiedliwości nie stanowi moim zdaniem przekonującego argumentu dla tzw. legalizacji posiadania małej ilości narkotyków na swój użytek. Argumenty, że penalizacja posiadania narkotyków zamiast na leczenie wysyła narkomanów do więzień też nie przekonuje. Po prostu narkomani są leczeni pod władzą obowiązującego prawa. Różne ośrodki terapeutyczne (m. in. Monaru) nie świecą pustkami, wręcz przeciwnie, a pójście w stronę depenalizacji wcale nie spowoduje istotnego przełomu. Być może prawo mogłoby bardziej wspierać proces leczenia i wychodzenia z narkomanii, ale jeszcze bardziej powinno chronić przed popadnięciem w nią.

I najważniejsze. Narkotyki przestają być nielegalne. Stają się legalne. Może nie całkiem legalne, może nie całkiem aprobowane, może nie wszystkie, ale jednak. Czy godnym napiętnowania będzie ktoś kto zażywa narkotyki? Jeżeli radni i posłowie partii rządzącej zażywają? Gdy posądza się o to ministra, nomen omen, sportu? Ba, jeżeli sam premier się narkotyzował? Jeżeli prezydent największego światowego mocarstwa palił, chociaż się nie zaciągał? Teraz wystarczy powiedzieć, że było to legalne i „po sprawie”.

Moim zdaniem fakt, że jest to nielegalne a wręcz stanowi przestępstwo jest dodatkowym czynnikiem mogącym powstrzymać młodych ludzi przed sięganiem po narkotyki. Wszak w każdej chwili mogą zostać sprawdzeni (np. na koncercie, imprezie, późno w nocy na ulicy) i będą mieli nieprzyjemności. Czy po jednym skręcie młody człowiek stacza się na margines i nie ma szans na normalne udane życie? Oczywiście nie! Ale niech ma świadomość przekraczania dopuszczalnych norm i niech towarzyszy temu perspektywa nieprzyjemnych konsekwencji. Niech będzie to czymś wstydliwym, niech spotyka się z ostracyzmem. Nie należy tej drogi skracać i ułatwiać dostępu. Nie zdejmujmy tabu. Narkotyki nie są fajne, nawet jeżeli używał ich premier. To, że robią tak idole popkultury i świetnie się mają (do czasu) nie może być wzorcem postępowania.

Drugie dno.

Ostatnio w Radiu Tok FM padł termin „narkofobiczny” w znaczeniu pejoratywnego podejścia do problemu narkomanii. Czyżby następnym krokiem miała być „narkofilia”? Gazeta Wyborcza prowadzi akcję „My narkopolacy”. W sposób skandaliczny wykorzystana została tzw. „solidaryca”, a samo hasło akcji odwołuje się zupełnie świadomie do domniemanego zbiorowego współuczestnictwa w procederze narkomanii i odpowiedzialności zbiorowej. Wytworzona została odpowiednia atmosfera w której ministerstwo mogło wystąpić z pomysłami zmiany prawa o posiadaniu niewielkiej ilości narkotyków. Jakie będą konkretne rozwiązania prawne dopiero się okaże, ale już teraz to co zostało nagłośnione to zbawienny wpływ na walkę z narkomanią depenalizacji posiadania niewielkich ilości narkotyków. To tak jakby zdepenalizować „krótkotrwały zabór pojazdu” (tak tłumaczyli się niegdyś przyłapani na gorącym uczynku złodzieje samochodów i był na to łagodniejszy paragraf).

A może jest jednak drugie dno? Wszelkiego typu „celebryci” (niektórzy oczywiście), w tym dziennikarze i politycy miewają problemy z posiadaniem i zażywaniem narkotyków. Zmiana prawa znacznie poprawiłaby im komfort psychiczny i zwiększyła poczucie bezpieczeństwa...

Polska the Times:
Najbardziej zaskakujące są zeznania złożone w czasie śledztwa przez Macieja W. pseudonim Waluś. Otóż "Waluś" zeznał, że sprzedawał narkotyki Drzewieckiemu, a raz - jak twierdzi - przyszło im nawet wspólnie raczyć się kokainą. Ten wątek zeznań gangstera już został wyłączony do osobnego postępowania, które prowadzi łódzki oddział Prokuratury Krajowej.

Gazeta Wyborcza:
Łuczak i Atamańczuk w piatek przed północą zostali zatrzymani przez policjantów z komisariatu w podszczecińskim Mierzynie do rutynowej kontroli drogowej. Funkcjonariuszy zaniepokoiło zachowanie oby panów, więc przeszukali auto. Znaleźli lufkę nabitą marihuaną i woreczek z białym proszkiem. To prawdopodobnie amfetamina.

Wątpliwym dowcipem wykazał się premier (WP):
- Żałuję, że ten obywatel nie będzie mógł z nami współpracować w ramach PO ze względu na te zdarzenia, które były jego udziałem. Żałuję, bo się okazuje - to całkiem dowcipny i bystry człowiek - mówił o Atamańczuku Tusk.

Wprost „Idole na haju”:
Kuba Wojewódzki, Kora Jackowska, Tomasz Stańko i Stanisław Soyka - to tylko niektóre postaci polskiego show-biznesu, których nazwiska pojawiły się w jednym z największych śledztw narkotykowych ostatnich lat.[...]Wkrótce położony w Warszawie przy pl. Narutowicza Fun Music stał się w stołecznym świecie artystycznym miejscem niemal kultowym. I miejscem, gdzie były narkotyki. - Stałymi gośćmi byli Tomasz Stańko, Stanisław Soyka, muzycy Lady Pank, Kora i wielu innych artystów - chwali się "Wprost" Konrad Ł.
[...]
Mimo znanych nazwisk klienci narkotykowej siatki to dla śledczych jedynie płotki. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że grupa Konrada Ł. działała pod patronatem mafii mokotowskiej, która po rozbiciu "Pruszkowa" stała się najbardziej niebezpieczną grupą przestępczą w Polsce. W ciągu kilku lat sprzedała kilka ton marihuany, haszyszu, kokainy i amfetaminy o wartości ponad 180 mln zł.
[...]
Na całym świecie narkotykowi dilerzy zabiegają o to, by wśród ich klientów były znane osoby, najlepiej gwiazdy show-biz-nesu. To najlepsza reklama - gwarancja dla innych klientów, że towar od nich jest sprawdzony, czysty, bezpieczny. Poza tym znane nazwiska wśród odbiorców narkotyków gwarantują bezkarność, bo trudno jest policji zatrzymać gwiazdę czy zrobić przeszukanie w lokalu, gdzie ona przebywa. Dilerzy powołują się również na gwiazdy jako swoich klientów, by sprzedawać narkotyki ich fanom, często ślepo naśladującym swoich idoli.

Sylwester Latkowski w pewnym sensie biorąc w obronę Wojewódzkiego wsadził szpilę kolegom dziennikarzom:
Na okładkę nie trafią też dzienniakrze, którzy brali i biorą. Jakoś nie jestem sobie w stanie wyobrazić okładki i tytułu „Dziennikarze na haju” z listą dziennikarzy biorących narkotyki i palących jointy. Jak wiadomo przecież powszechnie dziennikarze nie biorą narkotyków i nie palą jointów.

Nie idźcie tą drogą!

Narkopolacy - Atamańczuk daj zajarać
PTT: Drzewiecki - minister niejasności
GW: Szef sejmiku zatrzymany za narkotyki wykluczony z PO
WP: Tusk: żałuję, że Atamańczuk nie będzie w klubie PO
Wprost: Idole na haju
Sylwester Latkowski: Wojewódzki na świadka koronnego showbiznesu

Nazwa placu po KDT – gazoport

2009-07-23T16:57:00.003+02:00

W głębokim PRLu, królowały dowcipy. Śmiano się z Gierka, partii, Breżniewa. Obowiązkowo z milicji. Najwyższa pora wrócić do starych dobrych tradycji.

KDT

Koniec Donalda Tuska

Klops Donalda Tuska

Kto Doniesie Tuskowi

Kurna Donek Trujesz

Zmieniona została nazwa LPG na KDT

HGW

Nowa ksywa HGW – gazrurka

Nowy etat HGW – wiceprezes w NothStreamie

Nowy samochód HGW – rosyjski „Gaz”

Co HGW robi w pracy? Czyta GAZety.

Dlaczego HGW płaci mandaty? Bo lubi przygazować.

Z galerii Yarroka

Kto da więcej :)

"Cudowne lata" - fenomenalna wystawa w Muzeum Literatury

2009-07-16T03:23:00.002+02:00

„Cudowne lata. Muzyka, poezja, malarstwo. Lata 70. i 80.”
Muzeum Literatury w Warszawie.

Malarstwo, fotogramy, poezja, muzyka, rzeźba. Fenomenalna wystawa. Przechodząc pomiędzy salami wystawy przenosimy się od „późnego Gomułki” który stanowi wstęp poprzez Gierka, po czasy Solidarności i stanu wojennego. Dopełnieniem są prace opisujące rzeczywistość po roku 89.

Odbywamy wędrówkę w czasie. Wielkie i małe fotogramy, rzeźby, obrazy. Integralną częścią wystawy jest poezja, Herbert, Barańczak, Twardowski, Pasierb, Narbutt, Miłosz, Grochowiak i inni.

potwór Pana Cogito
pozbawiony jest wymiarów

trudno go opisać
wymyka się definicjom

jest jak ogromna depresja
rozciągnięta nad krajem

W tle muzyka z epoki. Rock, blues, muzyka zachodnia, ale i polska (m. in. Hendrix, Zeppelini, Garbarek, Stonesi).

W sali poświęconej grudniowi 70 zamiast muzyki – nagrane odgłosy gdańskiej ulicy, Radom 76 - przemówienie jakiegoś partyjniaka z wiecu poparcia dla władz.

Na fotogramach polityków (prawie) nie ma, nie ma też (prawie) znanych postaci. Pojawia się Gierek z Jaroszewiczem, ekstatyczny pocałunek towarzysza Edwarda z towarzyszem Breżniewem. Papież całujący beton lotniska na Okęciu. Papież ranny w zamachu. Znane zdjęcie ks. Jerzego wykonane przez Erazma Ciołka.

Cała reszta to rzeczywistość PRLu. Kolejki, szarzyzna, zdegradowane miasta i wsie. Ale też potańcówka, przysięga wojskowa, „majówka” przy wiejskiej kapliczce, hippisi na Barbakanie.

Polska. Ludzie. Gonitwa na karuzeli, Orla perć, kolejka po kolana w błocie stojąca za parówkami, tłum rozchwytujący wódkę z prowincjonalnego sklepu.

Gospodarskie wizyty I sekretarza. Zgięty w pół student z SZSP oddający hołd towarzyszowi Gierkowi. Wysadzona aula w Opolu – słynna sprawa braci Kowalczyków.

Solidarność. Chłop z sumiastymi wąsami, jakby wzięty z Wesela Wyspiańskiego z plakietkami Solidarności i Papieża.

Obrazy. Jan Lebenstein – m. in. ilustracje do Folwarku Zwierzęcego, Demony – Jaruzelski meldujący „Wszystko dobrze towarzyszu”. Fantastyczne prace Wiesława Szamborskiego, prowincjonalna Polska Edwarda Dwurnika, Leszek Sobocki, Marek Sapetto, Jacek Sroka.

Kuszenie Antoniego. Autoportret z aureolą – krwistoczerwoną boleśnie wbijającą się w szyję.

^{Leszek Sobocki "Autoportret z aureolą"}

^{Jan Lebenstein "Tout va bien camarade"}

Bijące serce.

Wielka mapa przedstawiająca atak nuklearny Układu Warszawskiego na Zachód: Niemcy, kraje Beneluksu, Dania. Francja, Brytania, południe Europy - czyste. Polska – wielki lej po nuklearnym kontruderzeniu. ZSRS – czysty.

Wielkie zdjęcie Gomułki przemawiającego w Sali Kongresowej. W tle słynny fotos Karewicza ze Stonesami wykonany w tym samym miejsca. I muzyka Stonsów... A obok fotogramu Gomułki wiersz Barańczaka „Określona epoka”:

Żyjemy w określonej epoce (odchrząknięcie) i z tego
trzeba sobie, nieprawda, zdać z całą jasnością.
Sprawę. Żyjemy w (bulgot
z karafki) określonej, nieprawda,
epoce,

Zaskakujące jest „posłowie” wystawy: „Dom – lata po 1989 roku”. Okazuje się, że są współcześni artyści którzy tworzą swe dzieła z pewnym krytycznym przesłaniem społecznym czy nawet politycznym. I jest to niezależne od wybranej formy przekazu – mniej lub bardziej awangardowej.

Ten ostatni rozdział robi naprawdę duże wrażenie, i chociaż nie odnosi się bezpośrednio do lat 70 i 80, jest jednak zwieńczeniem i dopełnieniem całości. To „Okrągły stół” Marka Sapetto – mały żółty stolik na którym stoi półlitrówka wódki z czerwoną etykietą na przerażająco czarnym tle. To czerwone spływające błoto z obrazu Wiesława Szamborskiego. To koncepcja „pionowe” i „poziome”. Pionowe – to dogadujące się elity prezentowane na obrazach m. in. Szamborskiego, Sapetto, a przede wszystkim Jacka Sroki. Poziome to fotogramy Wojciecha Parażmowskiego - nędzne stragany z żelastwem, gumiakami i wszelakim „dobrem” wystawionym na sprzedaż, tworzące swoiste kompozycje.

No i kobieta w stroju kąpielowym z jakże modnym dziś tatuażem „Che” na plecach chowającym się za zieloną linią majtek...

Ponad 200 prac. Kilkudziesięciu artystów. Prace często wypożyczone przez autorów. Muzyka dobrana przez Marka Gaszyńskiego. Autorem i kuratorem wystawy jest Łukasz Kossowski. Wśród autorów którzy zamieścili szkice omawiające te „cudowne lata” w katalogu wystawy jest Zdzisław Krasnodębski.

Nie sposób słowami opisać obrazów, zdjęć, muzyki. Trzeba to koniecznie zobaczyć, wysłuchać, przeczytać. Trzeba zobaczyć prace artystów którym chodzi o coś więcej niż tylko o formę, zwłaszcza tworzących współcześnie. Te prace wymagały nie tylko wizji artystycznej, ale też odwagi chodzenia pod prąd. Tak jak wymagała jej i cała wystawa. Za co dziękuję twórcom wystawy i wszystkim ludziom dobrej woli dzięki której można ją oglądać.

Solidarność (Jerzy Narbutt)

Solidarni, nasz jest ten dzień,
A jutro jest nieznane,
Lecz żyjmy tak, jak gdyby nasz był wiek;
Pod wolny kraj spokojnie kładź fundament.

^{Wiesław Szamborski "Wizyta na stadionie"}

Wystawę można oglądać do 20 września.
Poniżej kilka linków, szczególnie polecam trzyczęściowy film Łukasza Korwina zamieszczony w Radio Wnet. Autor wystawy – Łukasz Kossowski oprowadza i opowiada o wystawie. Polecam zarówno tym, którzy na wystawę nie mogą się udać, jak i tym którzy się wybierają – warto obejrzeć wcześniej.

„Trailer” wystawy
Po wystawie oprowadza autor, Łukasz Kossowski: część 1, część 2, część 3
O wystawie (m. in. z Rafałem Kossowskim, synem p. Łukasza)
Audycja w PR I z udziałem Aleksandry Kaiper-Miszułowicz (komisarz wystawy), Łukasza Kossowskiego i Marka Gaszyńskiego.
Strona wystawy
Muzeum literatury
Muzeum literatury z „zajawką” wystawy
Jan Lebenstein – Demony

Niektóre inne strony:
Rzeczpospolita, Wirtualna Polska, Archidiecezja, Noc muzeów, Teologia polityczna

Krew gorszego Boga

2009-07-09T23:16:00.003+02:00

Napis na pomniku na cmentarzu Rakowickim w Krakowie głosi:

„Nie o zemstę, ale o pamięć wołają ofiary”.

Zbliża się rocznica symbolicznej daty ludobójstwa na Kresach. 10 lipca rozpoczęła się decydująca faza wyniszczania Polaków na Wołyniu. Nie jest to ani początek ani koniec ukraińskich zbrodni.

Mordy zaczęły się już w roku 1939 wraz z agresją Związku Sowieckiego. Podczas sowieckiej okupacji donosy, aresztowania i wywózki Polaków z Kresów.

Zbrodnie przygotowuje Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Przeprowadza Ukraińska Powstańcza Armia przy udziale lokalnych społeczności ukraińskich.

Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej i wkroczeniu Niemców powstaje ukraińska policja, i ukraińska dywizja SS Galizien. Najpierw Ukraińcy mordują wraz z Niemcami Żydów, potem wszystkich nie-Ukraińców: Polaków, Ormian, nawet Czechów mieszkających na tamtych terenach. Nasilają się mordy i prześladowania. Zabijani są mieszkańcy wiosek i miasteczek. W lipcu 43 roku ma miejsce dobrze przygotowana akcja. Do miejscowości w których mieszkają Polacy wkracza UPA. Za UPA postępuje miejscowa dzicz uzbrojona w widły, siekiery, noże. Za mężczyznami i wyrostkami idą Ukrainki - grabią i podpalają domy. Do zbrodni zagrzewają, a nawet uczestniczą w nich ukraińscy kapłani. Zbrodnie z Wołynia rozlewają się na Małopolskę Wschodnią, nawet na tereny Lubelszczyzny gdzie Ukraińcy stanowią mniejszość. Ponowne wkroczenie Sowietów nie kładzie kresu zbrodniom, te trwają jeszcze do 1947 roku, aż do ostatecznego wysiedlenia Polaków z Wołynia i Podola.

Nacjonaliści ukraińscy mordują kobiety, mężczyzn , dzieci, starców, wszystkich. Siekierami, nożami, kijami. Wydłubują oczy, rozcinają brzuchy, dzieci roztrzaskują o ściany, kobietom obcinają piersi, przecinają piłami, palą żywcem, rozrywają końmi, zakłuwają nożami. Celem jest nie tylko unicestwienie i zabicie. Celem jest sadystyczne zadawanie cierpienia.

Giną członkowie mieszanych małżeństw którzy nie chcą zabić swych polskich współmałżonków, mordowani są również ci Ukraińcy którzy udzielali Polakom schronienia, lub przeciwstawiali się UPA. Znane są przypadki męczeńskiej śmierci ukraińskich kapłanów wzywających swych rodaków do opamiętania.

Zbrodniarze w większości uniknęli kary. Niektórzy wyjechali na Zachód podając się za Polaków. Zbrodniarze z SS Galizien na Zachodzie uzyskali azyl i nie zostali wydani Sowietom.

Ukraińcy ratujący Polaków nie zostali upamiętnieni.

Dzieje ukraińskich zbrodni nie są dogłębnie zbadane. Ofiary nie są godnie upamiętnione. Politycy boją się o tym mówić. Lokalne władze boją się stawiać pomniki i nazywać ulice. Słowo „ludobójstwo” nie przechodzi przez gardło. Hierarchia Kościoła Katolickiego boi się swych męczenników ze Wschodu (zginęło kilkuset księży, zakonnic i zakonników).

Po drugiej stronie Bugu powstają pomniki UPA. Autorzy ludobójczych planów pośmiertnie otrzymują od władz Ukrainy najwyższe tytuły i odznaczenia.

W Polsce wiedza o Kresach w ogóle a zbrodniach w szczególności nie jest duża. Na Ukrainie jeszcze mniejsza. Poprawność polityczna i lęk przed politycznymi konsekwencjami mówienia prawdy kneblują usta.

Czy pojednanie polsko ukraińskie jest możliwe?

Myślę, że tak, ale chcieć muszą tego sami Ukraińcy, a zwłaszcza ukraińskie władze dla których nawiązywanie do nacjonalizmu OUN-UPA jest samograjem i metodą na uzyskiwanie poparcia politycznego. Po polskiej stronie nie ma chęci odwetu, młodzi Ukraińcy przyjeżdżają do Polski, tu pracują, studiują. Polskie władze nie powinny jednak ulegać szantażowi lęków politycznych - albo będziemy milczeć, albo Ukrainę obrazimy i wepchniemy w łapy Moskwy.

Suplement

Na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej powstały polskie samoobrony broniące ludność miejscową przed atakami UPA. Jedną z najbardziej bohatersko bronionych miejscowości, a przede wszystkim bronioną skutecznie były Przebraże. W tej miejscowości schroniło się 25 tysięcy ludzi z okolic. Obroną dowodził Henryk Cybulski. Wszystkie ataki UPA zostały odparte. Warto domagać się upamiętnienia Henryka Cybulskiego i obrony tego Zbaraża XX wieku.

Linki:
Obrona Przebraża
Henryk Cybulski
Blog Mohorta
27 WDP AK
Było nie minęło

Strategia PO na rok 2230

2009-06-18T10:54:00.004+02:00

1. W Warszawie obok Mauzoleum Wojciecha Jaruzelskiego zostanie otwarte Mauzoleum Donalda Tuska.

2. Ostatni w Polsce zagajnik leśny zostanie wycięty i przeznaczony na autostrady - w związku z tym Polska osiągnie 9.567.321.123,34 km autostrad, najwięcej w tej części Europy, Świata i Drogi Mlecznej.

3. Każdy Polak otrzyma działkę na Marsie.

4. Każdy Polak powyżej 150 roku życia otrzyma bezpłatną opiekę medyczną.

5. Delegacja z Aldebarana zgadza się na wybór Jerzego Buzka na przewodniczącego Parlamentu Miedzygalaktycznego.

6. Projekt Orlików zostanie zakończony sukcesem, każdy Polak ma mieć 7 boisk, 2 baseny i zaplanowany raz do roku mecz koszykówki z wicepremierem a raz dwa lata piłki nożnej z premierem.

7. Planowane jest wprowadzenie pełnego równouprawnienia kobiet, emerytura już od 99 roku życia zarówno dla mężczyzn jak i dla kobiet.

8. Sekretarz generalny Platformy Obywatelskiej zostanie mianowany szefem Departamentu Cudów w Watykanie.

9. Ostateczna likwidacja IPN, utworzenie Instytutu Zbrodni Kaczyńskich, oraz wskazanie muru przez który przeskakiwał Donald Tusk wkraczając do Stoczni Gdańskiej.

10. Dobrze zarabiający nauczyciele uczą nasze dzieci, a dobrze opłacani policjanci dbają o nasze bezpieczeństwo. A nie, to nie ta strategia.

PS
Do końca 2230 roku zostanie zatwierdzona nowelizacja budżetu na rok 2009.

Z galerii Yarroka:

Kto zatrzyma Donalda Tuska?

2009-06-08T14:29:00.002+02:00

Zakończyły się kolejne prawybory prezydenckie (w Polsce tym razem zwane wyborami do Eurparlamentu). Donald Tusk ma otwartą drogę do Pałacu Prezydenckiego.

W wyborach w roku 2007 PO została poparta przez młodych wyborców, często głosujących pierwszy, drugi raz w życiu. Zawarli oni pewien mentalny kontrakt z Platformą a właściwie personalnie z Tuskiem. To jak pierwsza miłość, tak szybko się o niej nie zapomina. Młodzi będą głosować na Tuska, nawet jeżeli będą już nieco zniechęceni do działań rządu. Jeżeli będą bardzo rozczarowani – zostaną w domu, ale nie zagłosują na konkurencję, przynajmniej nie w najbliższym czasie.

W poprzednich wyborach prezydenckich istotne poparcie Tusk uzyskał praktycznie tylko od Kwaśniewskiego, Bochniarz, (poparcie Wałęsy było raczej obciążeniem), również mainstreamowe media stały murem za liderem PO. Lech Kaczyński natomiast zyskał poparcie zarówno Leppera, jak i Gierka, polityków PSL, NSZZ Solidarność, LPRu, Bugaja i Kluski, Radia Maryja. Dziś trudno wyobrazić sobie by w drugiej turze zyskał poparcie przegranych kandydatów tury pierwszej.

Inaczej Tusk, poparcie PSL ma w kieszeni, poparcie SLD praktycznie również. Giertych i Lepper nie poprą nikogo (choć pewnie prędzej Tuska niż Kaczyńskiego). Dodatkowo sprzyjające media, tysiące rozdanych etatów, podpisanych kontraktów. Cimoszewicz został zneutralizowany obiecankami i wcale mnie nie zdziwi, jeśli znajdzie się w honorowym komitecie wyborczym Tuska.

Kolejnej afery Rywina która mogłaby wstrząsnąć scena polityczną nie widać na horyzoncie, a nawet gdyby się pojawiła zostanie przykryta przez media i zabetonowana przez prokuraturę (jak choćby finansowanie książki Tuska przez Palikota). Nawet gdyby powstała jakaś komisja śledcza, to i tak byłaby trzymana krótko przez PO. Komisja ds. afery Rywina mogła działać skutecznie tylko dlatego, że SLD znalazło się w mniejszości na skutek konflikt z PSLem i sporu Kwaśniewski – Miller, oraz konfliktu z Agorą a co za tym idzie większością salonu. Tusk prowadzi zdecydowanie bardziej ugodową politykę zarówno wobec salonu, jak tez koalicjanta. Poza tym afera i tak nie miałaby szans by zostać wyjaśniona przed następnymi wyborami, na to potrzeba znacznie więcej czasu.

Kredytów z MFW powinno wystarczyć na najbliższy rok, więc zapewne nie nastąpi gwałtowne załamanie gospodarki w najbliższym czasie. Dzięki temu, że Polska nie weszła do strefy euro, ani do ERM2 nie grozi nam katastrofa w stylu Litwy, Łotwy, czy Słowacji. Potem zaś Tusk z Rostowskim na koń wsiędzie i jakoś to będzie.

W związku z tym w chwili obecnej nie widać nikogo kto mógłby zatrzymać Donalda Tuska wmarszu na Belweder.

Wiele może się jeszcze zmienić, sprawa nie jest jeszcze ostatecznie przesądzona, ale wymaga to poważnej analizy i kontrakcji ze strony opozycji (praktycznie PiSu). Szczególnie widać słabe PiS w okręgach w których doszło do konfliktów personalnych (woj. wielkopolskie, kujawsko-pomorskie).

Nawet jednak ewentualne zwycięstwo Donalda Tuska nie będzie immunizować samej Platformy. Jeżeli Lech Kaczyński uzyska dobry wynik (druga tura, różnica rzędu 4-8 procent) to może to otworzyć drogę do przyszłej porażki Platformy. Młodzi ludzie zawarli kontrakt z Tuskiem, nie zaś z politykami PO. Pozostaje otwarte pytanie czy nastąpi to już w najbliższych wyborach parlamentarnych.

Z galerii Yarroka:

Mity o wyborach 4 czerwca

2009-06-04T10:31:00.004+02:00

Na początek trzy największe

4 czerwca odbyły się wolne wybory.

O wolnych wyborach mówiła TVP, Polsat, Tok FM i inne media również. A przecież 4 czerwca w Polsce nie było wolnych wyborów. Były to wybory „kontraktowe” wzorowane na wyborach sowieckich z marca 1989 roku, choć idące nieco dalej.

Na skutek wyborów 4 czerwca powstał pierwszy niekomunistyczny rząd.

Zapomina się, że rząd Tadeusza Mazowieckiego był wynikiem wielkiej koalicji. Nie była to koalicja tylko OKP, ZSL, SD. W koalicji wszak była też PZPR. Członkowie PZPR byli członkami rządu, a Czesław Kiszczak nawet wicepremierem. Gdyby zsumować przedstawicieli PZPR, ZSL i SD i dodać do tego opozycjonistów, którzy kiedykolwiek należeli do PZPR to kto wie, może nawet mieliby większość :).

4 czerwca został w Polsce obalony komunizm.

Upadek komunizmu był procesem, wybory 4 czerwca były ważnym momentem tego procesu, lecz tego dnia komunizm wcale się nie przewrócił. Choć oczywiście trzeba przyznać, że 4 czerwca był mocnym sygnałem, że nic już nie będzie takie jak wcześniej. Nastąpiła też pewna zmiana ról, gdy przepadła komunistyczna lista krajowa dotychczasowa opozycja wraz z dotychczasową władzą z troską wspólnie pochylili się nad tym problemem dumając co z tym fantem począć.W Polsce układ stworzony przy okrągłym stole zachwiał się po wyborach prezydenckich, a upadł dopiero po pierwszych wolnych wyborach parlamentarnych. Odbyły się one najpóźniej w regionie, dopiero w październiku 1991 roku. Pierwszym premierem wyłonionym przez pierwszy, wybrany w wolnych wyborach, parlament był Jan Olszewski. Dopiero wówczas kontraktowy parlament został zastąpiony przez parlament wyłoniony w wolnych wyborach. Dopiero wówczas nominaci PZPR przeszli weryfikację wyborczą.

To jak z tym komunizmem było/jest? Z galerii Yarrroka:

Teatrzyk Zielony (niech będzie Zielony) Helmut przedstawia

2009-06-03T02:08:00.005+02:00

Cezary Michalski:
Zdolny jestem niesłychanie
Za*(rąbiste) mam dziś branie
Piszę lepiej niż w Gazecie
Jestem wielki, co wy wiecie...

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

JM Rokita:
Niemcy mnie biją, guajira Niemcy mnie biją
Niemcy mnie biją guajira Niemcy mnie biją

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Sylwia Czubkowska:
Blog jest dziki blog jest zły
Blog ma bardzo ostre kły
Kto spotyka w necie bloga
Tego zaraz bierze trwoga

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Jerzy Jachowicz:
Co ja tutaj robię uuuu uuu?

Chór:
Co ty tutaj robisz?

Jerzy Jachowicz:
są takie rzeczy że nikt nie zaprzeczy
tylko co ja tutaj robię uuuu uuu?

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Michał Karnowski:
Byłem w Newsweeku fajnym facetem
I było nam razem wszystkim w dechę
Lecz tamten to facet był bombowy
W Dzienniku znalazłem schron atomowy

Och Michał, przez ciebie ledwo dycham
Kiedy się wreszcie nauczysz
Że Karnowskich nie wolno wykluczyć

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Bartosz Węglarczyk (na swoim blogu)
Jezu jak się cieszę
Z tych króciutkich wskrzeszeń
Kiedy wredny Dziennik w końcu padł

Gdy im nakład spadał
Humor się poprawiał
A krytyków z bloga: ciach! ciach! ciach!

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Piotr Zaremba:
Jeszcze jeden wywiad-rzeka
Tu nadzieja świta
Tylu polityków czeka
Młody pisarz pyta

Chór:
Pech, pech, pech
A nasz Dziennik zdechł

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Wszyscy oprócz Naczelnego:
Widziałem wczoraj znów w Dzienniku
Zmęczonych ludzi wzburzony tłum
I jeden szczegół wzrok mój przykuł
Ogromne morze ludzkich głów
A rednacz cedził ostre słowa
Od których nagła wzbierała złość
I począł we mnie gniew kiełkować
Aż pomyślałem: milczenia dość

Spłacaj go sam, spłacaj go sam
I nie zmieniaj banku w taki czas
Póki jeszcze kredyt masz

Naczelny:
Pocałujta w dupę wójta

Post Scriptum (z galerii Rzepki):

"Solidarność" w świadomości europejskiej

2009-05-20T02:04:00.004+02:00

Nie, to nie jest żadna analiza. To tylko kilka wspomnień.

Rok 1990. Ambasada, czy konsulat brytyjski w Warszawie. Tłumy, listy kolejkowe na kilka tygodni naprzód. Podobne problemy z wizami tranzytowymi. Wyjazd jest legalny na studenckie wakacje na farmę Charlton do Szkocji – Concordia (kto jeszcze pamięta co to takiego?).

Najpierw autobus wiezie nas do Akwizgranu, potem stopem aż do odległej Szkocji, popas w Londynie u znajomych z bardzo młodej emigracji. Po drodze Newark, nocleg u angielskiego zarządcy cmentarza na którym spoczywał jeszcze wówczas gen. Sikorski. Autostrady, upał.

Szkocja, malinowe pola. Kartoflane pola. Brokułowe pola. Pszeniczne pola. Wrzosowiska. Grodzone lasy. Przypływy i odpływy. Zamki. I polska rodzina – pani Maria spod Tomaszowa, mąż jeszcze od wojny.

Był to pamiętny rok gdy Irak zaatakował Kuwejt. Brytyjskie myśliwce nisko nad malinowym chruśniakiem kręciły młynki.

Droga powrotna, znów popas u znajomych tym razem w Wolverhampton (w zasadzie odległe przedmieścia Birmingham). Polski kościół. Zlot harcerski, początek roku szkolnego. Polskie mundurki, polskie piosenki, choć młodzi między sobą wolą po angielsku.

Kiermasz używanych książek. „Lot nad kukułczym gniazdem” za 5 „pi”. Mam do dziś. Kiedyś przeczytam, będę ostry jak brzytwa...

Gdzieś po drodze jakaś grupa komunistów rozdaje broszury przedstawiające głodujące dzieci irackie, wzywa do powstrzymania agresji na Irak. Zbierają datki na partię komunistyczną. Odmawiam. Tłumaczę, że gdyby pomieszkali trochę w PRLu, to by się nie dziwili czemu.

Ale ja nie o tym. To była tylko przydługa dygresja.

W Szkocji, w stojącym w kuchni telewizorze pojawili się związkowcy z przemysłu naftowego, chyba z platform wydobywczych jeśli dobrze pamiętam. Trwały protesty, może nawet strajki. Na piersiach znaczki. Takie małe z napisem „Oil”. Białe tło. Czerwony napis. Słowo „Oil” napisane „gdańszczanką”. Nad literką l powiewa biało-czerwona flaga. Taka jak w napisie Solidarność.

Flaga z podpisami delegatów i gości zaproszonych na obrady I KZD NSZZ "Solidarność" (wrzesień - pażdziernik 1981 r.) przekazana do Archiwum KK przez anonimowego darczyńcę.

____________________________

Galeria satyrycznych rysunków Rzepki

Historycy gazeciani, a może nawet brukowi?

2009-05-17T00:56:00.001+02:00

Trwa wojna o pamięć i o prawdę historii najnowszej. Czy mottem ma być „odpieprzcie się od generała” i mianowanie głównego specjalisty od spadających aureoli człowiekiem honoru, czy też owi panowie maja odejść w niesławie? Tę wojnę już wiele lat temu wydało „środowisko Wyborczej”. Było wybielanie „jaruzelszczyzny” i stanu wojennego, były ataki na AK i Powstanie Warszawskie. Dziś niszczony jest IPN, jego dorobek i wizerunek, a pracujący w Instytucie historycy są besztani i spotwarzani z wykorzystaniem wszelkich metod i sposobów.

Ale wojna ideologiczna którą toczy Gazeta wymaga nie tylko niszczenia przeciwnika. Należy również, a może nawet przede wszystkim, przedstawiać własne wzorce pozytywne. I pielęgnować wpływ swojego środowiska na pamięć. By to zrobić trzeba podeprzeć się jakąś ideą, lub jakimś wydarzeniem i oczywiście włączyć w to odpowiednich ludzi. Niektórzy nie muszą być nawet specjalnie zaangażowani w działania Gazety, byle dali uszczknąć ze swego autorytetu (prawdziwego, czy domniemanego) Gazecie. Niewątpliwie Gazeta im tego nie zapomni.

Dochodząc do sedna – Wyborcza (właściwie Agora) przeprowadza właśnie konkurs na książkę historyczną, im. Kazimierza Moczarskiego. Zaproszono historyków (i nie tylko historyków) do jury konkursu. Właśnie dokonano selekcji i 10 pozycji zakwalifikowano do następnej tury.

Historyków pracujących w IPN, badających najnowsze dzieje Polski i wydających publikacje spotwarzono i opluto. Czy nie jest więc kompromitujące zasiadanie w jury konkursu przeprowadzanego przez instytucję która dokonała tego bezprecedensowego ataku, która ma na swym sumieniu wybielanie postkomunizmu, niszczenie wizerunku AK i Powstania Warszawskiego? Czy dziś wzorując się na obelgach rzucanych na IPN i pracujących tam historyków o osobach zasiadających w jury nagrody Agory można bezkarnie mówić, że są wyrobnikami michnikowszyzny, albo historykami gazecianymi, a może nawet brukowymi (bo dziś trudno odróżnić gazetę od brukowca)? Ileż przezabawnych określeń można by znaleźć na nazwanie historyków powolnych Gazecie. Cóż, sam tego chciałeś Grzegorzu Dyndało.

Ja nie neguję zasług Andrzeja Kunerta (nagroda Kustosza Pamięci przyznawana przez IPN), czy nawet Władyslawa Bartoszewskiego (Dni Walczącej Stolicy). Ale uczestnicząc w jury nagrody historycznej wpierają historyczną politykę Wyborczej, a ta jest szczególnie szkodliwa dla narodowej pamięci. Nagroda Agory dotyczy wszak dziejów najnowszych, czyli poletka którym szczególnie interesuje się zideologizowana Wyborcza. Zasiadanie w jury w jakimś zakresie legitymizuje tę politykę.

Zresztą warto spojrzeć kto w jury zasiada. Jak podaje Gazeta, w skład jury wchodzą: przewodniczący - prof. Henryk Samsonowicz(tylko 25 lat w PZPR) prof. Władysław Bartoszewski(właściwie maturzysta, specjalista od odróżniania bydła od niebydła, spółki LOT i wspierania Platformy Obywatelskiej), Andrzej Friszke(znany z krytykowania książki której nie przeczytał - książki Pawła Zyzaka, według internetowych pogłosek to Friszke był kobietą która uprzedziła Niezabitowską o tym, że sprawa TW „Nowaka” wkrótce ujrzy światło dzienne), prof. Andrzej Garlicki(TW „Pedagog”), Andrzej Krzysztof Kunert, Tomasz Łubieński, Paweł Machcewicz(mianowany pełnomocnikiem rządu ds. Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku – które to muzeum według pierwotnej koncepcji miało mieć charakter uniwersalistyczny, pokazywać boleść Niemców i Rosjan i bynajmniej nie opiewać „martyrologii narodu polskiego, ani chwały polskiego oręża”), Daria Nałęcz (prywatnie żona Tomasza Nałęcza) i Teresa Torańska.

_______________________

BLOGPRESS, Galeria Rzepki

Rewolucja wartości AD2005

2009-05-10T11:36:00.003+02:00

Jak to się stało że w 2005 roku podwójne zwycięstwo odniosło Prawo i Sprawiedliwość? Odpowiedzią może być zmęczenie społeczeństwa ówczesnym stanem rzeczy, afera Rywina, konflikt Kwaśniewski – Miller który dał zielone światło w tropieniu tej afery, postawa samych śledczych, załamanie autocenzury mediów i utrata wiarygodności przez dotychczasowych arbitrów elegantiarum w polityce. Można doszukiwać się przyczyn jeszcze wcześniej – w czasie rządów AWS i ministrowania Lecha Kaczyńskiego, czy też później – gdy wybudowano Muzeum Powstania Warszawskiego. Można znaleźć wiele innych przyczyn które sprzyjały temu, że PiS odniósł podwójny sukces a w efekcie przejął władzę w Polsce. A może o wszystkim zdecydował „dziadek z Wehrmachtu”?

Wszystkie te przesłanki są w jakiejś części prawdziwe i ważne, ale jednocześnie nie tłumaczą do końca tego fenomenu jakim stał się sukces partii ludzi od wielu lat spychanych na margines, z przyczepionymi łatkami, wykluczonymi.

Platforma w 2005 roku wybory przegrała, choć osiągnęła niewątpliwy sukces. Z galaretowatej partii cieszącej się poparciem około 10 procent gwałtownie poszybowała w górę i otarła się o sukces zarówno w wyborach parlamentarnych (tu wszak zwycięstwa PiSu nikt się nie spodziewał) jak też w wyborach prezydenckich. Pewnym uproszczeniem, ale dobrze oddającym stan ówczesnej świadomości społecznej będzie chyba stwierdzenie, że PO wjechała do pierwszej ligi politycznej na plecach Jana Rokity i jego fenomenalnych przesłuchań przed komisją śledczą. Ale to nie wszystko. Rokita głosił hasła szarpnięcia cugli, a przytakiwali temu (choć przez zaciśnięte zęby) inni liderzy PO.

Co więc spowodowało, że partia która miała wszelkie przesłanki do zwycięstwa (od deklarowanych poglądów Rokity, po pełne wsparcie mediów) jednak przegrała?

Odpowiedź nie jest aż tak skomplikowana. To była rewolucja wartości. Ludzie poczuli potrzebę prawdy, przyzwoitości i uczciwości w polityce i życiu społecznym. Przestali akceptować okrągłe słowa i zwroty. Każdy mógł jak na dłoni zobaczyć pozorowane, niewiarygodne działania takie jak np. ekspresowy kościelny ślub Tuska przed wyborami. Tusk w nowej szacie katolickiej stracił na wiarygodności. Dziadek z Wehrmachtu pogrążył Tuska nie dlatego, że przodek przyszłego premiera służył w niemieckiej armii, ale dlatego, że Tusk został przyłapany na kłamstwie (w drugiej turze wyborów Lech Kaczyński na Kaszubach i Śląsku, czyli terenach z których wielu Polaków służyło w niemieckiej armii uzyskał bardzo dobre wyniki).

Co więc było katalizatorem który spowodował że wszystkie te puzzle nagle ułożyły się w jedną układankę?

Moim zdaniem tym wydarzeniem była śmierć papieża Jana Pawła II i uroczystości pogrzebowe. Polacy zaczęli się zastanawiać nad tym co jest naprawdę ważne i gdzie leży prawda. Przypomnieli sobie pierwszą pielgrzymkę papieża do Polski i pamiętne słowa o „Duchu odnawiającym oblicze tej ziemi”. Szczególny kontrast stanowiły relacje telewizyjne. Wzruszeni dziennikarze, Kwaśniewski w żałobie, komuniście przy ołtarzu... Wszyscy wstrząśnięci ale w ogóle nie zmieszani... Tylko... Jakoś nikt nie miał ochoty wspomnieć o Chrystusie, któremu Karol Wojtyła poświęcił swoje życie. Jakoś zapomnieli o tym co papież mówił na temat praw pracowniczych, aborcji, in vitro itd. Było to tak niewiarygodnie obłudne, że musiało wywołać i wywołało reakcję. Po co komu erzatz Rokity mówiącego o szarpnięciu cugli w 2005 roku, gdy Kaczyński mówił o tym od lat dziewięćdziesiątych? Po co komu Tusk biorący katolicki ślub przed wyborami? Po co komu kłamstwa o przeszłości rodziny?

To był katalizator który ułożył wszystkie puzzle w jeden obraz i pozwolił wygrać tej partii którą Polacy uznali za najbardziej wiarygodną.

Rewolucja wartości została jednak powstrzymana. Skończyła się szybciej niż na dobre zaczęła. Dlaczego tak się stało, to temat na kolejny długi post. Czy jest szansa na jej kontynuację? W najbliższym czasie nie widzę takiej możliwości. Jeszcze nie teraz...

Choć całkiem tracić nadziei nie należy:)
Notka Rzepki:

_____________________
strona domowa BLOGPRESS

Archiwum Wyborczej - na początek hasło "Boni"

2009-05-09T08:47:00.002+02:00

Z pewnym opóźnieniem dotarła do mnie informacja o otwarciu archiwów Gazety Wyborczej. Wieść to radosna, bo oszczędziła mi wyjścia do czytelni na Koszykowej, choć niestety tylko do 13 maja...

Wchodzę więc na stronę Archiwum, pośpiesznie wybieram „wyszukiwanie zaawansowane”. Chwila namysłu. Określam zakres dat. Powiedzmy od 1 czerwca 1992 do, niech będzie, 30 czerwca tegoż roku. Sortowanie od najstarszego i pozostaje wpisanie słowa kluczowego – może by tak... „Boni”.

Już po chwili wyszukiwarka wypluła kilkadziesiąt teksów myląc czasem Boniego z bonami (nie zaznaczyłem opcji „dokładne wyszukiwanie”, by uniknąć poszukiwania słów pokrewnych: „Boniego”, „Bonim”)

Oskarżony oskarża

Pierwszy ciekawy tekst to „Oskarżony oskarża” z 13 czerwca. Biorą w obronę złożonego niemocą Michała Boniego jednocześnie ostro krytykując Macierewicza: Zbigniew Bujak, Zbigniew Janas i Henryk Wujec. W imieniu redakcji WOLI podpisali się: Katarzyna Jaruzelska-Kastory, Paweł Kastory, Jolanta Koral, Jacek Kowalczyk, Paweł Ławiński, Beata Pogorzelska-Stasińska, Piotr Stasiński, Dariusz Stola, Stanisław Turnau, Jerzy Wysocki, Wojciech Załuska.
Słowa wsparcia wyraził Janusz Sidorowicz, były przewodniczący "S" w Polkolorze.

Pan Michał Boni zapowiedział wytoczenie procesu Antoniemu Macierewiczowi o zniesławienie i utratę zdrowia.

Boni, brednie i dranie

Pod tym tytułem 20 czerwca swój antylustracyjny pamflet, a jednocześnie gorącą obronę Michała Boniego zamieszcza Jerzy Sosnowski, jak sam o sobie pisze – uczeń Boniego z czasów, gdy Boni był adiunktem w Katedrze Kultury, a Sosnowski studentem.

Ukarać za zniesławienie

To kolejny apel z żądaniem karania jaki 25 czerwca na swych łamach zamieściła Gazeta Wyborcza. Tym razem murem w obronie Michała Boniego stanęło zacne grono członków Koła "Solidarności" Wydziałów Filologicznych Uniwerystetu Warszawskiego w latach 1980-1989 popierające uchwałę Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność" Uniwersytetu Warszawskiego z 11 czerwca 1992. Zacne to grono nie tylko broniło Boniego, ale też domagało się „ukarania wszystkich osób odpowiedzialnych za zniesławienie ofiarnego działacza podziemnej "Solidarności" Michała Boniego”.
A byli to: prof. Teresa Dąbek-Wirgowa, prof. Andrzej Sieroszewski, prof. Mieczysław J. Kunstler, prof. Halina Suwała, prof. Andrzej Bogusławski, prof. Krystyna Łyczkowska, prof. Teresa Giermak-Zielińska, prof. Joanna Mantel-Niećko, porf. Roman Taborski, dr Irena Galster, dr Zofia Zaron, dr Mirosław Pęczak, prof. Janusz Maciejewski, prof. Irena Maciejewska, Jadwiga Strzałkowska, mgr Dorota Zdunkiewicz, dr Jolanta Chojak, dr Jolanta Wilma, mgr Maria Kuc, dr Zofia Rejman, dr Małgorzata Szymańska, dr Anna Jędrzejkiewicz, doc. Jadwiga Cludzińska-Świątecka, prof. Zbigniew Sudolski, prof. Krzysztof Wrocławski, mgr Helena Okęcka, mgr Krystyna Zaleska, dr Tomasz Wroczyński, prof. Jadwiga Puzynina, dr Jadwiga Linde-Usiekniewicz, prof. Jan Wierzbicki, prof. Andrzej Z. Makowiecki, prof. Stanisław Frybes, prof. Maria Pęcińska, mgr Jerzy Sosnowski, mgr Krzysztof Kopczyński, dr hab. Andrzej Markowski, doc. dr hab. Emilia Kozarzewska, prof. Renata Grzegorczykowa.

Post Scriptum
2 listopada 2007 roku przed objęciem rządowych funkcji Gazeta Wyborcza opublikowała tzw. „Spowiedź Boniego”. Michał Boni powiedział: „I uznałem, że tym wszystkim ludziom, których uczciwości, lojalności i przyjaźni nie sprostałem przez te dwadzieścia lat, muszę powiedzieć: przepraszam i proszę o przebaczenie.”
Zapomniał tylko przeprosić ludzi spotwarzanych przez siebie i swych obrońców z roku 1992. Czy ówcześni adwokaci Boniego przeprosili? A może wciąż domagają się ukarania winnych?

_______________________________________________
Sweet home Albama, moja nowa strona domowa: www.blogpress.pl

Weekend w mieście pani Hani

2009-04-27T00:03:00.014+02:00

Dziś populistyczna relacja fotograficzna, czyli "mieli obywatele leniwą niedzielę".

Wszystkie zdjęcia zrobione telefonem, stąd ich nie nadzwyczajna jakość.

Weekend zaczyna się w piątek. Tuż po siedemnastej remont w jednym z bardziej newralgicznych miejsc Warszawy (Trasa WZ) wyglądał tak:

Widok w jedną stronę

w drugą stronę

Ale są! Są! Gdy remontowano Aleje Jerozolimskie ulica świeciła pustkami. Tu widać trzech robotników uwijających się jak w ukropie i trzech kolejnych w pogotowiu:

oni naprawdę pracują

Gdy lud stolicy zakończył znój tygodnia mógł wreszcie zaznać wypoczynku. Południe miasta jedzie do Powsina. Na rozległym polu grilowym setki Warszawiaków odpoczywa, je i pije piwo. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt w jakich to się odbywa warunkach. Takie sterty śmieci można znaleźć nie tylko w Powsinie. Jeszcze parę miesięcy temu podobnie wyglądały śmietniki na przystanku tramwajowym przy wyjściu z Metra na Placu Bankowym w kierunku Pragi. Jakieś 200 metrów od siedziby władz miasta. Dziś Trasa WZ jest w remoncie, a śmietniki na przystankach chyba zostały zdemontowane.

Poniżej zdjęcia z Powsina. Niedziela, pora wczesna, około czternastej.

Kwiatki podziemnego wydawnictwa

2009-04-19T12:38:00.004+02:00

Ostatnio wpadła mi w ręce nieco dziwna broszurka sygnowana przez Wydawnictwo Myśl, opatrzona datą 1986. Wyobrażam sobie, że po to by mogła trafić do czytelnika ktoś załatwił papier, ktoś farbę drukarską. Ktoś musiał złożyć tekst i ktoś wreszcie to wydrukował. To oczywiście nie koniec, bo ktoś pociął druk i ułożył odpowiednio strony, ktoś też załatwił zszywki i ktoś broszurkę zszył. W końcu ktoś musiał uruchomić kanały dystrybucji i rozpowszechnić wydrukowaną miniksiążeczkę. To wymagało ludzi i pieniędzy, a ewentualne przychody ze sprzedaży na pewno nie wystarczały na pokrycie wszystkich kosztów. Takie miałem refleksje, gdy przeglądałem zakupioną za niewielkie pieniądze broszurkę.

Broszura opracowana została przez Teresę Torańską, której nazwisko jest umieszczone na okładce. Warto w końcu powiedzieć nad czym trudzili się ci wszyscy ludzie po to by książeczka trafiła w ręce czytelnika (a po wielu latach od wydania i w moje). Tytuł to „Konflikt z Moczarem”, jest to pozycja wspomnieniowa, której autorem jest Leon Kasman. Jeżeli Mieczysław Moczar jest osobą kojarzoną i znaną, to Leon Kasman jest dziś już nieco zapomniany. Był przedwojennym komunistą, więzionym w czasach II RP, działał w Kominternie. Po wojnie w komunistycznym aparacie, m. in. od roku 1948 do 1968 (z krótką przerwą w latach 1953-56) pełnił funkcję redaktora naczelnego Trybuny Ludu . Był więc osobą niebywale zasłużoną dla ZSRS, światowego i polskiego komunizmu.

Wydawnictwo Myśl postanowiło udostępnić czytelnikom fragment wspomnień Leona Kasmana. Wspomnienia dotyczą konfliktu tegoż z Mieczysławem Moczarem, ale wbrew pozorom nie chodzi o rok 1968. Ów konflikt rozegrał się w czasie okupacji, gdy z polecenia Moskwy Kasman został przerzucony na Lubelszczyznę i przez jakiś czas musiał współdziałać z Moczarem operującym w tamtych okolicach. Ze wspomnień wynika, że Kasmana spotykały różnorakie szykany ze strony Moczara, a to musiał oddać część przywiezionej przez siebie broni, a to musiał opierać się naciskom by nie oddać Moczarowi szyfrów, radiostacji i bezpośredniego kontaktu z Moskwą. Broszurka zawiera kilka tego typu opowieści, dość mówiąc szczerze nudnych, na temat w gruncie rzeczy, z dzisiejszego punktu widzenia, błahych wydarzeń.

Wspomnienia Kasmana mogą być jednak ciekawe dla garstki historyków i czytelników zainteresowanych szczegółami historii komunizmu w Polsce. Zastanawia mnie tylko motywacja jaka kierowała wydawcami by właśnie tę pozycję – czyli wspomnienia komunistycznego aparatczyka będącego w konflikcie z innym komunistycznym aparatczykiem takim nakładem sił i środków publikować w drugim obiegu. No chyba że nic ciekawszego i bardziej wartościowego nie było już do opublikowania...

Polemika z Piotrem Gontarczykiem – Grzech naiwności?

2009-04-09T18:43:00.000+02:00

W dzisiejszej Rzeczpospolitej znajduje się tekst Piotra Gontarczyka pod frapującym tytułem „Grzech lekkomyślności”. Czym jest grzech wszyscy mniej więcej wiedzą a i z lekkomyślnością każdy spotkać się musiał. Tekst jednak nie dotyczy hazardu, randek czy nocnych wyścigów na ulicach polskich miast, lecz książki Pawła Zyzaka „Lech Wałęsa - idea i historia”.

„Grzech lekkomyślności” jest polemiką Piotra Gontarczyka z zamieszczonym wcześniej w Rzeczpospolitej tekstem Sławomira Cenckiewicza. Ponieważ książki Pawła Zyzaka jeszcze nie przeczytałem pominę spory natury merytorycznej i historycznej. Polemika Gontarczyka zawiera jednak również wątki stricte polityczne, a tych nie należy pozostawiać bez komentarza i znajomość treści książki nie ma tu nic do rzeczy.

Piotr Gontarczyk poddaje merytorycznej krytyce książkę Pawła Zyzaka. Następnie rysuje obraz polskiej rzeczywistości Anno Domini 2009 warto przytoczyć ten właśnie fragment (podkreślenia w tekście moje):

Frontalny atak

Książka „SB a Lech Wałęsa” naszego wspólnego autorstwa stała się obiektem totalnej nagonki jeszcze przed jej ukazaniem. Ale mimo to spokojnie się obroniła, bo była dobrze udokumentowana. Nikt w sposób naukowy nie podważył żadnego z istotnych elementów jej narracji.
Widząc, co się działo przy tej książce, Zyzak powinien być bardzo wyczulony. Nie chodzi tu wyłącznie o jego własną skórę, ale o rzeczy znacznie poważniejsze. Polska to nie jest zwykły liberalny kraj, w którym obowiązują standardy amerykańskiej demokracji. Tu wolność słowa i badań naukowych to wartości kruche i dla wielu niespecjalnie oczywiste. Są tak kruche i wiotkie, że wymagają nadzwyczajnej troskliwości.
Polska to także kraj, w którym w związku z planowanym wydaniem książki rozmaite „autorytety publiczne” (w tym z profesorskimi tytułami) napisały list protestacyjny, a wysocy urzędnicy państwowi sięgali po wyzwiska i pogróżki. W takiej sytuacji każdy błąd czy nieopatrzny ruch może wywołać totalny atak, w którym najbardziej ucierpi polska przestrzeń publiczna i wolność słowa. Znajdą się tacy, którzy zechcą maksymalnie je ograniczyć, w perfidny sposób używając do tego hasła obrony nauki i dobrego imienia Lecha Wałęsy. Tu przecież nie obowiązują żadne kanony logiki czy uczciwości.
Książkę Pawła Zyzaka „podłączono” pod Instytut Pamięci Narodowej, mimo że ten nie miał z nią nic wspólnego, poza tym, iż z niego właśnie wyszła bardzo ostra krytyka tej publikacji. Dziś omawiana praca stała się wygodnym narzędziem do zniszczenia lub przynajmniej zdewastowania IPN.
Ale to może być tylko początek, bo za IPN ofiarą „moralnej rewolucji” może paść szereg innych kadencyjnych urzędników i „za bardzo” niezależnych od polityków instytucji. To poważnie podkopie i tak nie najwyższej jakości polski ład demokratyczny.

Nie rozumieją, gdzie żyją

Paweł Zyzak nadal zachowuje się tak, jakby w ogóle nie rozumiał, gdzie żyje. W jednym z wywiadów na pytanie dotyczące skutków swojej książki dla IPN odpowiedział mniej więcej tak, że mało go to obchodzi: „z niecierpliwością oczekuję na opinie, przede wszystkim historyków, odnoszące się do treści zawartych w książce, wyrażane w sposób umożliwiający zaistnienie konstruktywnej dyskusji”. Postawę taką trudno interpretować inaczej niż jak dowód skrajnego braku odpowiedzialności.
Zyzak może publikować wyniki swoich badań naukowych, bo ma do tego gwarantowane konstytucyjnie prawo. Ale podtrzymuję wyrażoną wcześniej opinię, że w tej formie książka nie powinna być wydana. Wcześniej należało ją solidnie przemyśleć i zweryfikować. Ponieważ tego nie zrobiono, książka przyniosła ogromne szkody, pod wieloma względami cofając cywilizacyjnie Polskę w kierunku standardów Białorusi. Dawno nie słyszałem tak agresywnie wyrażanej chęci rozprawienia się z niewygodnymi naukowcami czy usuwania kadencyjnych organów kierujących niezależnej od polityków instytucji. Za to wszystko Zyzak ponosi sporą winę.

Jeżeli przyjąć że autor dość trafnie przedstawia zaistniałą sytuację to z wnioskami już zgodzić się nie sposób. Od 89 roku (może powinno liczyć się od roku 91 – gdy odbyły się pierwsze wolne wybory w Polsce) upłynęło mniej więcej tyle samo lat co pomiędzy wojnami światowymi. Skoro więc stawiano (i wciąż się stawia) tak wielkie wymagania i oczekiwania względem II RP, to dlaczegóż tak łatwo przechodzi się do porządku dziennego nad stanem obecnym? Wszak i sytuacja geopolityczna na świecie i sytuacja wewnętrzna (ekonomiczna i etniczna) jest dziś nieporównywanie mniej skomplikowana niż w międzywojniu. A bez postawienie diagnozy dlaczego Polska nie jest zwykłym liberalnym krajem i dlaczego wolność słowa i badań naukowych to wartości kruche i dla wielu niespecjalnie oczywiste. Nie można wyciągnąć właściwych wniosków.

To co proponuje Piotr Gontarczyk, to chowanie głowy w piasek i udawanie, że problem nie istnieje, bo czymże jest to kuriozalne zdanie, jeśli nie akceptacją patologicznego stanu rzeczy: Paweł Zyzak nadal zachowuje się tak, jakby w ogóle nie rozumiał, gdzie żyje. A może właśnie to Zyzak rozumie, a Gontarczyk myli przyczynę ze skutkami?

Powiem więcej, z tekstu Gontarczyka właściwie można wysnuć wniosek, że wszystkiemu winny jest Paweł Zyzak i jego książka: Wcześniej należało ją solidnie przemyśleć i zweryfikować. Ponieważ tego nie zrobiono, książka przyniosła ogromne szkody, pod wieloma względami cofając cywilizacyjnie Polskę w kierunku standardów Białorusi. Dzisiaj Polska aspiruje do regionalnego lidera politycznego, promuje Partnerstwo Wschodnie, domaga się przestrzegania demokracji na Białorusi, udziela schronienia prześladowanym opozycjonistom i studentom. A według Piotra Gontarczyka jedna książka, a właściwie wywołana przez jej publikację lawina antydemokratycznych i antywolnościowych działań cofa nas w kierunku tamtych standardów. Na czym więc ufundowana jest demokracja w Polsce?

Gontarczyk zarzuca Zyzakowi nieodpowiedzialność i obarcza go winą za potencjalne skutki wydania książki. Ale jaką sam ma receptę? - w tej formie książka nie powinna być wydana, czyli nie publikować, to nie będzie problemu. Stłucz pan termometr, jak mawiał Lech Wałęsa.

Jeśli chodzi o odpowiedzialność, za to wszystko Zyzak ponosi sporą winę pisze autor, to co proponuje Gontarczyk to nawet nie Białoruś lecz wprost Pakistan. W Pakistanie zamyka się kobiety w więzieniach za dokonane na nich gwałty. Oczywiście to nie kobiety gwałcą, lecz są gwałcone - ale w myśl tamtejszych standardów prawnych jeżeli kobieta została zgwałcona to niewątpliwie sprowokowała wcześniej mężczyznę niestosownym strojem lub zachowaniem, musi więc ponieść zasłużoną karę ("80 procent kobiet, odbywających kary więzienia w Pakistanie, to właśnie ofiary gwałtów, które nie zdołały się oczyścić z zarzutu cudzołóstwa." - Więcej praw dla kobiet)

I tak to artykuł Piotra Gontarczyka który w zamierzeniu miał zapewne pokazać „lepszą” twarz IPN-u i rozpostrzeć jakiś parasol utwierdza pakistańskie standardy w Polsce. Nie wychylać się, grozi śmiercią lub kalectwem. Tym tekstem Piotr Gontarczyk nie ocali jednak ani Instytutu, ani siebie, choć niewątpliwie oswoi nieco pakistańskie standardy.

Oczywiście pozostaje otwarte, choć niepostawione przez Piotra Gontarczyka pytanie, dlaczego Polska nie jest zwykłym liberalnym krajem, dlaczego wolność słowa i badań naukowych jest tak krucha i wiotka oraz kto i dlaczego pcha Polskę w kierunku białoruskich standardów.

Czekam więc na ciąg dalszy.

Dorobek wydawniczy Instytutu Pamięci Narodowej

2009-04-07T18:04:00.000+02:00

Mafia rządzi Sopotem?

2009-02-01T13:39:00.000+01:00

Za Jackiem Karnowskim murem stanęli radni PO. W obronę wzięli go również Jarosław Gowin, Lech Wałęsa, abp Tadeusz Gocłowski i Aleksander Hall. Poparł ich gorąco Andrzej Czuma, dezawuując działania prokuratury, którą zrządza. Owym panom poręczycielom, jak również dziennikarzom kochającym Jacka Karnowskiego, sopockiego supermena i supergospodarza samorządowego dedykuję (m. in. p. Janinie Paradowskiej).

Całkiem niedawno miały miejsce ciekawe wydarzenia związane z ludźmi prezydenta Karnowskiego – zastraszano i grożono Bartkowi Kalinowskiemu który śmiał wykonać krytyczną dla Jacka Karnowskiego piosenkę. Sprawa została umorzona... Całą ta sytuacja pozwala postawić pytanie – czy Sopotem rządzi mafia?

Poniżej stenogram z wypowiedzi Bartka Kalinowskiego i treść piosenki opisującej tamto zdarzenia.

Kali, jak to było? Odebrałeś kiedyś pewien telefon na Monciaku.

No to było na Monciaku. Była jakaś defilada, samorządowe wybory akurat się znalazłem przypadkiem z gitarą i ktoś mnie poprosił o to, koledzy których znałem wcześniej poprosili mnie o wykonanie do kamery jednej piosenki o prezydencie Don Karnowskim, który tam jest szefem tej całej bandy w Sopocie. A ja, że jestem Sopociakiem, takim trochę przyszywanym, ale jestem, pisałem różne inne piosenki krytyczne o tych SPATiFach i innych knajpach, tak że wszedłem w to, żeby napisać taką parodię na temat prezydenta Karnowskiego i wykonałem to do kamery na Monciaku przy aplauzie różnych osób, oglądali to. Jak to wykonałem, ludzie się cieszyli, było fajnie „lalalala ten układ się rozwala”.

Odszedłem sobie na chwileczkę, bo byłem taki trochę z boku i w pewnym momencie podszedł do mnie asystent prezydenta, niejaki Chmielecki, którego nie znałem. Telefon swój, jakiś służbowy a w tym telefonie powiedział, że ktoś tam chce ze mną rozmawiać. No i ja odebrałem tę słuchawkę i mówię dziękuję bardzo panu, bo zaszczyt mnie spotkał, tutaj prezydent. No i słucham co w tej słuchawce tam się dzieje. A tutaj znajomy z niejakiej knajpy „Koliba” w Sopocie, który był moim znajomym, z nimi tam rozmawiałem wcześniej, grałem u nich mówi: co ty tam chłoptasiu śpiewasz jakieś złe piosenki o naszym prezydencie Karnowskim. Nie takie sobie śpiewam „prezydent Don Karnowski, co z układu...” nic takiego strasznego, zdrożnego. Mówi: no chłopie, uważaj, uważaj, nie śpiewaj takich piosenek, bo wiesz, bo my wszyscy z tego żyjemy. A ja mówię no tak, dobrze wy sobie z tego żyjcie, ale ja z tego nie żyję. Bo jestem na dole cały czas, śpiewam te piosenki na bruku i śpiewam dla zwykłych ludzi. Mówi: no słuchaj, czy ty w ogóle chcesz żyć? Czy ty chcesz żeby w ogóle żyć, a może chcesz pływać w Motławie? W worku? A może chcesz wziąć łopatę i kopać sobie dół, rów tam gdzieś w lesie. Albo w najlepszym wypadku, jak chcesz mamy w psychiatryku dużo swoich kolegów, dyrektorów. To cię tam zamkniemy. Mówię: dziękuję bardzo, odłożyłem słuchawkę. W duchu sobie wybrałem tę trzecią opcję, bo jest dla mnie najbardziej korzystna. No i odłożyłem słuchawkę. Na zakończenie pan asystent mi powiedział: No chłopasiu, my byliśmy wszyscy twoimi fanami. A ja mówię, jak, to dziękuję za takich fanów, bardzo dziękuję.

Odszedłem. Potem koledzy mnie namówili, żeby zgłosić tę sprawę do prokuratury. Zgłosiłem. Dobrze zrobiłem, bo na komisariacie pani wzięła to za żart. Pani policjantka w momencie kiedy wziąłem telefon i zadzwoniłem do kogoś tam z PiSu, wtedy się przestraszyła, groziła mi konfrontacją z tym restauratorem właśnie. Konfrontacja? Mówię, ja się nie boje żadnej konfrontacji, ale żeby była na normalnych prawach, bo wiesz. No i tak to się odbyło. Napisałem piosenkę piękną: Spływ Motławą w worku w lewo w prawo, precz z tym Okudżawą. Bardzo ładna jest ogłoszę ją niedługo.

Spływ Motławą

Zadzwonili do mnie znajomi PiSowcy
Bym im napisał jakiś hymn do samorządu
Mówią Karnowski jest upiorem jak ZOMOwcy
Trzeba narobić w tym kurorcie trochę swądu
Ja komunistów już od dziecka nienawidzę
Wziąłem gitarę no i piszę siaba da la
Mogłem wyjechać gdzieś na Sybir lub na Wdzydze
Chciałem zobaczyć jak ten układ się rozwala
Na jakimś wiecu zaśpiewałem do kamery
Po czym asystent prezydenta podszedł klawo
Daje telefon, a tam burak z górskiej ery
Zaproponował mi w nagrodę spływ Motławą

Spływ, spływ, spływ Motławą
W worku w lewo w prawo
Spływ, spływ, spływ Motławą
Precz z tym Okudżawą
Spływ, spływ, spływ,
Spływ, spływ, spływ

W sumie ja znałem tego wieprza z górskiej chaty
Zamykał ludzi do komory jak w Czeczenii
To zwykły leszczu wielka dupa jak z armaty
Dzisiaj bandziorów nazywamy biznesmeni
To restaurator kumpel z pierdla asystenta
Bulgocze głosem jakby robił w gacie dżemy
Co ty tu śpiewasz na naszego prezydenta
Uważaj chłopie przecież my z tego żyjemy
A ja mu na to ja nie żyję z tego panie
A czy w ogóle ty chcesz żyć, to nie zabawa
Możesz wykopać sobie wieczne spoczywanie
Albo do worka no i czeka już Motława

Spływ, spływ, spływ Motławą
W worku w lewo w prawo
Spływ, spływ, spływ Motławą
Precz z tym Okudżawą
Spływ, spływ, spływ,
Spływ, spływ, spływ

Jeszcze mi złożył grubas propozycję trzecią
Mają lekarzy, ponoć kumpli w psychiatryku
Gdy będziesz robił dla nas tę robotę krecią
Nasi lekarze cię odstawią do umrzyków
Ja znam lekarzy, to nie mrzonki ni marzenie
Co dla pozycji ci wykryją każdą manię
Cały ten system się nadaje na leczenie
Nie na leczenie lecz na wieczne spoczywanie
Daję telefon, a asystent dalej pluje
Myśmy fanami twymi byli chłopcze brawo
A ja mu na to takim fanom ja dziękuję
Podziękowałem również za ten spływ Motławą

Spływ, spływ, spływ Motławą
W worku w lewo w prawo
Spływ, spływ, spływ Motławą
Precz z tym Okudżawą
Spływ, spływ, spływ,
Spływ, spływ, spływ

Zgłosiłem sprawę szybko do prokuratora
Ale tam siedzą same pseudoliberały
Nawet policji u nas potrzeba doktora
Tylko zostały u nas same konowały
Prasa pisała o rzekomym zastraszaniu
I umorzono sprawę najzwyczajniej w świecie
Kiedy w tym kraju trzyma media kilku draniów
To o porządnych ludziach nic się nie dowiecie
A gruby bandzior ponoć uciekł do Australii
Już teraz wrócił no i truje ludzi kawą
I asystenta również buce odwołali
No a mi grozi ciągle jeszcze spływ Motławą

Spływ, spływ, spływ Motławą
W worku w lewo w prawo
Spływ, spływ, spływ Motławą
Precz z tym Okudżawą
Spływ, spływ, spływ,
Spływ, spływ, spływ
Spływ

Requiem dla układu sopockiego, to ta piosenka tak zdenerwowała przybocznych Jacka Karnowskiego

Wypowiedź Bartka Kalinowskiego i piosenka Spływ Motławą

Na deser Michnikowszyzna

Mówiła o tym też TVN24

Dziura Tuska albo o prostytuowaniu się dziennikarzy

2009-01-27T11:58:00.000+01:00

Był pewien sponsor Donalda Tuska. Ów sponsor wydał Tuskowi książkę. Na promocję, m. in. bilbordy, wydano tyle pieniędzy, że by pokryć jej koszty należałoby sprzedać 75 tys. egzemplarzy. Sęk w tym, że wydrukowano tylko 13 tysięcy... Jeszcze bardziej ekonomicznie byłoby wydrukowanie najwyżej 100 sztuk, przecież tych książek i tak nikt nie czytał, a bilbordy i owszem się przydały, zwłaszcza że kampania wyborcza właśnie się rozpędzała.

Ów sponsor Tuska (dla mnie książka Tuska i Tusk to jedność) nazwał min. Gęsicką prostytutką (będąc precyzyjnym powiedział, że się prostytuuje). Minister Gęsicka ujawniła żenująco niski poziom wykorzystania funduszy unijnych i to właśnie tak oburzyło PO, bo wszak PO ma monopol na Unię. Wytykanie więc niekompetencji PO w tej dziedzinie jest grzechem śmiertelnym. Dlatego oprócz polityków PO z odsieczą ruszyli dziennikarze. Okrzyknięto Grażynę Gęsicką kłamczynią (ostatnio zrobił to Z. Chlebowski znany z niewyjaśnionych związków z jednorękimi bandytami, zbankrutowania Żarowa i pogardy dla pacjentów szpitali psychiatrycznych). Kłamstwo owo miało polegać na tym, że fundusze unijne zostały wykorzystane aż w 0,38% a nie tylko 0,30%, jak początkowo twierdziła Grażyna Gęsicka. Różnica faktycznie kolosalna, zwłaszcza że te dane pochodziły z oficjalnych stron ministerstwa, które jak się okazało zostały zaktualizowane już po konferencji prasowej Grażyny Gęsickiej.

Ostatnio odbyła się dyskusja w Sejmie w czasie której ujawniono, że przychody budżetu były niższe od planowanych o ok. 28 mld. zł, w tym uwaga! tzw. przychody unijne o 20 mld.! Okazało się, że genialny rząd wykorzystujący perfekcyjnie unijne pieniądze nie zrealizował przychodów unijnych na kwotę 20 mld. To kto tu się sprostytuował? Może jednak rząd, PO a może nawet Adam Szostkiewicz?

Trwa ostra kampania propagandowa. Media realizują działania osłonowe rządu, sponsor Tuska bryluje u Tomasza Lisa. Dziennikarze nie zadają najbardziej podstawowych pytań by nie kłopotać ministrów, nie dziwią ich też nawet najbardziej absurdalne tłumaczenia ministrów Tuska. Wmawia się Polakom, że nie ma żadnej dziury budżetowej Tuska. Mówi tak Chlebowski (którego zalety już przypomniałem), twierdzi tak minister finansów i politycy PO (ci nieco bardziej inteligentni milczą). Jest to szczególnie ciekawe w partii która miała posiadać panaceum na wszelkie kłopoty i monopol na cuda i gospodarczy liberalizm. Rząd twierdzi nawet, że obniżył deficyt! i twardo trzyma się wirtualnych cyferek. Prawda zaś jest taka, że rząd przestał regulować zobowiązania pod koniec 2008 roku.

Ja mam sposób nie tylko na obniżenie deficytu - mam sposób na nadwyżkę budżetową! Z dobrego serca, całkiem za darmo przekazuję ten genialnie prosty sposób. Ten sposób jest następujący: rząd powinien przestać płacić wszelkie zobowiązania w ciągu najbliższych dwóch lat. Dzięki temu rząd uzyska fantastyczną nadwyżkę budżetową i w cuglach wprowadzi Polskę do strefy Euro

Na koniec o dziennikarskim prostytuowaniu się.

Adam Szostkiewicz: „Podobnie jak Piotr Pacewicz uważam, że poseł Palikot wpisuje się w długą polską tradycję stańczykowską. Czyni to środkami może najbardziej skutecznymi w erze dominacji TV i internetu - obrazem i skrótem.”

Janiina Paradowska: „I znów dał popalić poseł Palikot swoimi wypowiedziami o pani posłance Gęsickiej, i blogowym wpisem o prezesie Kaczyńskim, który okrasił pytaniem, czy ten przypadkiem nie jest kobietą? Niech damę Gęsicką przeprosi - zażądał prezes PiS, który nie może znieść, gdy mowa o politycznym prostytuowaniu się, co nie musi być przecież tożsame z prostytucją.[...] W przeciwieństwie do większości polityków i komentatorów, nie mam problemów z wypowiedziami posła Palikota. Uważam, że celnie obnaża hipokryzję klasy politycznej, która po kątach mówi jedno, a publicznie - coś zupełnie innego.”

Waldemar Kuczyński: „Poseł Palikot strzelił w dziesiątkę! Tak jest, posłanka Gęsicka na konferencji prasowej PiS dała powód, by mianem prostytucji nazwać jej zachowanie.”

A tu przychody z Unii niezrealizowane na 20 mld zł! To kto tu się prostytuuje? Kto byłby bardziej apetyczny – Adam Szostkiewicz, czy Waldemar Kuczyński? Może należy ogłosić konkurs na mistera prostytucji dziennikarskiej?

Pamiętniki „Żelaznego”

2009-01-16T01:13:00.000+01:00

Zachęcony wpisami z bloga „Żołnierze Wyklęci” postanowiłem nabyć publikację IPNu „Edmund Edward Taraszkiewicz „Żelazny” Trzy Pamiętniki”. Najszybciej i najłatwiej a dodatkowo ze zniżką można to zrobić w siedzibie Instytutu na ulicy Towarowej w Warszawie, co też wczoraj uczyniłem. Przy mnie został sprzedany jeszcze jeden egzemplarz, a kolejny ktoś oglądał.

Na stronie IPNu poświęconej tej pozycji można znaleźć następujący opis:

Edmund Edward Taraszkiewicz „Żelazny” (1921–1951) był ostatnim dowódcą oddziału zbrojnego w Obwodzie WiN Włodawa i równocześnie jednym z najdłużej walczących żołnierzy podziemia antykomunistycznego w Polsce. Dowództwo oddziału przejął po śmierci swojego brata Leona – „Jastrzębia” (1921–1947). Zginął w walce, otoczony przez kilkusetosobową grupę operacyjną UB i KBW. Pozostawił po sobie pamiętniki, zarekwirowane później przez UB, w których opisał zbrojny opór antysowiecki od jesieni 1944 r. do października 1949 r. na terenie powiatu włodawskiego. W żywy i ciekawy sposób zrelacjonował w nich udział żołnierzy podziemia niepodległościowego w walce z komunizmem i coraz bardziej postępującą sowietyzację Polski.

Samą książkę czyta się (jestem w trakcie) jak scenariusz sensacyjnego filmu. Kinemtografia niemiecka wyprodukowałą już kilkanaście filmów o swoim kilkuosobowym ruchu oporu. Dlaczego w Polsce nie ma filmu np. o Żelaznym?

Poniżej ku zachęcie początek pamiętnika Żelaznego:

Akcja na posterunki policji ukraińsko-komunistycznej w Hańsku, Sosnowicy, Pieszowoli, Dubecznie

Przy końcu maja br. otrzymał komendant „Orlis" meldunek od „Grunwalda", że do wsi Lubowierz przyjechał były członek naszej organizacji Wink autem ciężarowym, by zabrać swoją rodzinę na zachód. Komendant „Orlis" udał się wraz z bojówką oraz jeszcze kilkoma ludźmi do Lubowierza, gdzie komendant bojówki „Jastrząb", władający językiem sowieckim zaaresztował Winka, który był ubrany w mundur sowieckiego porucznika. Po zmuszeniu Winka pod groźbą pistoletów do jazdy i po długich ceregielach pojechaliśmy autem do Dubeczna, gdzie rozbroiliśmy milicję składającą się z 8 ludzi. Pojechaliśmy dalej do Hańska, gdzie zarekwirowano w Urzędzie Gminnym maszynę do pisania oraz jeszcze kilka przedmiotów potrzebnych dla nas. Potem pojechaliśmy do Sosnowicy, przedstawiliśmy się tamtejszemu posterunkowi jako Sowieci jadący na pomoc policji. Komendant posterunku w Sosnowicy zapytał się: „Kto tu jest między wami najstarszy?". Na co zgłosił się „Jastrząb" i udał się z nim do budynku murowanego, gdzie się mieścił posterunek, w celu sprawdzenia naszych dokumentów. Za komendantem udali się „Jastrząb", „Brodacz", „Sęp" i „Lew". W kancelarii posterunku obecni byli ze strony policji pięciu ludzi, a reszta, tj. 10 ludzi z policji była na dworze, gdzie rozmawiała z naszymi ludźmi.

W kancelarii „Jastrząb" w odpowiednim momencie wymierzył w komendanta policji z pistoletu, lecz pistolet jego nie wypalił. Był to bardzo dramatyczny moment... Widząc to „Brodacz" wziął na cel trzech milicjantów stojących naprzeciw niego, którzy zorientowali się co się święci i chwytali za broń. Położył ich serią z automatu. „Jastrząb" po zacięciu się krótkiej broni zdołał się ukryć pod stołem, inaczej by zginął od kul komendanta policji. „Sęp" zauważył stojącego na podłodze diektiora, którego jeden z milicjantów usiłował uruchomić, skoczył do niego i zaczął się z nim szamotać, chcąc mu wyrwać diektior z ręki, na co „Brodacz" krzyczy: „pal mu w łeb z pistoletu", czego „Sęp" nie uczynił, gdyż był bardzo miękkiego serca, a ów milicjant niewiele myśląc uciekł... Uciekającego komendanta policji Łucia zastrzelił z visa „Lew" oraz jeszcze jednego milicjanta.

W międzyczasie ci nasi, którzy stali na dworze pod dowództwem komendanta „Orlisa", mieli za zadanie resztę milicjantów rozbroić i zawalić, lecz oni się wszyscy tak pomieszali z milicjantami, że żadnego z nich nie zabili. „Jastrząb" po załatwieniu się w środku schwycił za diektior i zaczął z niego strzelać po drzwiach, które szły na pierwsze piętro, bo przypuszczał, że tam mogą być jeszcze inni milicjanci. Słysząc to, nasi na dworze z komendantem „Orlisem" na czele zaczęli uciekać w pole... Pozostał tylko „Lech", „Barabas" i Wink, którego pilnował „Lech" z karabinem w rękach oraz jeszcze trzech berlingowców. Tylko ci ludzie nie ustraszyli się niczego i pozostali tam, gdzie ich pozostawiono! W wewnątrz zaś po tych dramatycznych chwilach „Jastrząb", „Brodacz", „Sęp", „Barabas" zabrali broń, która była w pokojach oraz papiery znalezione przy pobitych milicjantach i wyszli na dwór, a tu nikogo nie ma...

Odgłos walki usłyszeli Ukraińcy ze wsi Górki, którzy zaczęli strzelać do nas z odległości l km. Przyznać trzeba, że były to strzały na postrach, gdyż Ukraińcy nie wiedzieli, co się właściwie w Sosnowicy dzieje. W każdym bądź razie „Jastrząb", mając przy sobie tylko trzech ludzi nie ryzykował dłużej pozostawać w Sosnowicy. Bojąc się, że zostanie okrążony, zapalił cały budynek. Gdy strzały od Ukraińców zaczęły być coraz gęściejsze wyjechał z Sosnowicy, stanął na drodze krzycząc i wołając na p. komendanta „Orlisa" i tych, którzy pouciekali. Po długich wołaniach powyłazili oni z krzaków [i wsiedli] do auta. Przez ucieczkę ludzi, którzy stali na dworze i mieli zadanie zbadać budynek, przeoczona została piwnica pod posterunkiem, w której był magazyn broni i amunicji, a który następnie pod wpływem ognia wyleciał w powietrze.

Pojechaliśmy dalej do wsi Pieszowola, gdzie rozbroiliśmy cały tamtejszy posterunek i pojechaliśmy do kwater. W akcji tej zdobyto: 2 karabiny maszynowe, 6 automatów, 5 szt. broni krótkiej, 30 granatów i około 50 karabinów ręcznych.

Powyższa akcja obeszła się dzięki Opatrzności Boskiej bez żadnych ofiar.

Blog "Żołnierze Wyklęci Zapomniani Bohaterowie"
Edward Taraszkiewicz
Edmund Edward Taraszkiewicz „Żelazny”, Trzy pamiętniki
57 rocznica śmierci ppor. cz.w. Edwarda Taraszkiewicza "Żelaznego"
FOTORELACJA Z ODSŁONIĘCIA POMNIKA W HOŁDZIE ŻOŁNIERZOM POR. "JASTRZĘBIA" i PPOR. "ŻELAZNEGO" - WŁODAWA 12 X 2008 r.
"Każdy z nas chciał być "Jastrzębiem"...
Ostatnia walka ppor. "Żelaznego" - część 1
Ostatnia walka ppor. "Żelaznego" - część 2
"JASTRZĄB" i "ŻELAZNY"... - KSIĄŻKA DO POBRANIA
TRZEBA PRZECZYTAĆ !!!
62 rocznica śmierci por. "Jastrzębia"
PROMOCJA PAMIĘTNIKÓW "ŻELAZNEGO"

Dlaczego Izrael nie wygra tej wojny

2009-01-14T00:20:00.000+01:00

Poniżej przytaczam fragment książki Richarda Ben Cramera „Dlaczego Izrael przegrał?”. Ben Cramer jest amerykańskim Żydem, wieloletnim korespondentem na Bliskim Wschodzie, laureatem nagrody Pulitzera. Jeśli chcecie zrozumieć, dlaczego nie został zawarty pokój – przeczytajcie tę książkę koniecznie. Najpierw jednak kilka moich refleksji na temat konfliktu w Gazie.

Trwają walki w Gazie, trwa też wojna propagandowa. Padają argumenty uzasadniające izraelską akcję. Nie mam zamiaru z nimi polemizować. Nikt wszak nie lubi mieszkać w zasięgu rakiet, nawet domowej roboty, uciekać z wygodnych i przestronnych domów do dobrze zabezpieczonych schronów, kryć się na schludnych czystych ulicach, umykać z zielonych, nawodnionych pól i porzucać zakupy robione czy to w małych sklepikach czy w jasnych zaopatrzonych po brzegi centrach handlowych. Dzieci pewnie też nie lubią siedzieć w klimatyzowanych schronach zamiast w klimatyzowanych szkołach.

Kilka kilometrów dalej kilkanaście tysięcy Hamasowców otoczonych ze wszystkich stron, kryje się w bunkrach i ruinach Gazy. Dysponują prymitywną bronią, często własnej roboty. Przeciwko nim Izrael wystawia samoloty, helikoptery, czołgi, kanonierki i artylerię. Po walce izraelscy żołnierze wracają do siebie i odpoczywają, zjadają kolację, myją się, pewnie opowiadają frontowe historie i próbują się przespać. Po drugiej stronie kurz brud, zmęczenie, brak zaopatrzenia, broni, naloty i nieustający ostrzał.

Przewaga jest po stronie Izraela, dlaczego jednak Izrael nie może tego starcia wygrać? Odpowiedź jest prosta. By wygrać Izrael musiałby wypędzić lub zabić wszystkich Palestyńczyków. Obie te możliwości nie wchodzą w grę. Co więc pozostaje? Czołgi otaczające Gazę będą rozjeżdżać bojówki Hamasu, przy okazji bombardując cywilów. Nawet gdyby dziś zginęli wszyscy Hamasowcy, jutro będą następni. Półtora miliona ludzi na obszarze połowy Warszawy za kolczastym drutem – to nie może się udać. Izrael nie ma tylu żołnierzy by przy każdym Palestyńczyku postawić jednego strażnika.

W roku 48, 56, 67, 73 izraelscy żołnierze pokonali w otwartym polu wszystkich swoich arabskich wrogów. Walczyli z przeważającym liczebnie przeciwnikiem, a dobrze wyszkoleni, często jeszcze w polskim wojsku żołnierze, odnieśli zwycięstwa. Dziś by podtrzymać morale armii żydowscy żołnierze przyjeżdżają do Polski. Zwiedzają obozy koncentracyjne, synagogi, oglądają miejsca w których były getta utworzone w czasie wojny przez Niemców. Każdy Izraelczyk ma nabrać przeświadczenia że w jego rękach spoczywa los całego narodu, i to on właśnie dba, by holokaust już nigdy się nie powtórzył.

Dziś jednak izraelscy żołnierze nie stają twarzą w twarz z Syryjczykami, Jordańczykami, Egipcjanami, Irakijczykami, czy nawet Persami. Izraelskie czołgi nie walczą z arabskimi czołgami, a izraelskie F16 nie toczą powietrznych pojedynków z arabskimi Migami. Dziś izraelscy żołnierze przebijają się przez gruzowiska Gazy i ostrzeliwują ukrywających się tam wyrostków, a izraelskie samoloty zrzucają bomby na palestyńskie domy i urzędy.

To po prostu nie może się udać. Już kilka lat temu niektórzy izraelscy lotnicy odmawiali bombardowania palestyńskich terytoriów. Przecież nie ze strachu. Dzisiaj niektórzy Izraelczycy patrząc jak gówniarze w izraelskich mundurach pomiatają palestyńskimi starcami na punktach kontrolnych głośno mówią, że Izrael to kraj apartheidu. Mając miażdżącą przewagę w uzbrojeniu i bombardując zamkniętą ze wszystkich stron Gazę po prostu nie jest możliwe by izraelscy żołnierze czuli się jak ich ojcowie toczący zwycięskie wojny na pustyniach, a tym bardziej jak obrońcy warszawskiego getta. To po prostu niemożliwe.

Dlatego uważam, że Izraelczycy będą mieli potwornego kaca. Zgniecenie wyrostków w ruinach Gazy nie da się przedstawić jak zwycięstwa na Synaju, a setki zabitych palestyńskich kobiet i dzieci nie da się porównać do 101 kilometra drogi Kair-Suez, nawet jeśli cała propaganda każdego Palestyńczyka będzie przedstawiać jak wilkołaka, a każdą Palestynkę jako wyrodną matkę wysyłającą swe dzieci na śmierć. Wcześniej czy później taka polityka Izraela musi się zawalić, i to bardziej ze względów wewnętrznych niż zewnętrznych.

Warto też pamiętać, ze Izrael nie uszanował demokratycznych wyborów które wygrał Hamas. A wygrał je ponieważ Palestyńczycy mieli już dość skorumpowanej administracji Fatahu.

Ben Cramer „Dlaczego Izrael przegrał?”

Faktem (w moim odczuciu optymistycznym) jest również to, że Palestyńczycy nie zaczęli stosować wobec Żydów (nawet wobec syjonistów, którzy pojawili się w Palestynie) systematycznej przemocy. Nie zaczęli jej stosować po utworzeniu żydowskiego państwa ani nawet po izraelskim triumfie w 1967 roku, czyli po zajęciu całej Palestyny. Program przemocy wobec izraelskich Żydów jako Żydów po prostu, zwłaszcza wobec ludności cywilnej, pojawił się znacznie później, po tym, jak żydowskie państwo rozwinęło i wzmocniło swój program osadnictwa, wysiedleń i zabójstw. Strzelaniny i samobójcze zamachy bombowe zaczęły się po zmianie polityki Izraela wobec Palestyny i zamieszkujących j ą Arabów, gdy do głosu doszli Żydzi, którzy usprawiedliwiali zajęcie tego terytorium, jego okupację i przemoc stosowaną w celu jego utrzymania wyłącznie swoją żydowskością i obietnicą, jaką otrzymali od swojego Boga.[...]

Jest jeszcze jeden mit, który należy obalić: przekonanie większości Izraelczyków i prawie wszystkich syjonistów w Ameryce, że podczas negocjacji w Camp David prowadzonych przez Billa Clintona Izrael oferował Arafatowi wszystko, czego ten zapragnął, czy też mógł zapragnąć. Sposób, w jaki Izraelczycy o tym mówią, pokazuje ich narodowy geniusz „wyjaśniania" różnych spraw. Według ich wersji premier Ehud Barak zaoferował Arafatowi dziewięćdziesiąt siedem procent terytorium! A ten idiota odrzucił propozycję! („Chcieliśmy mu oddać cały kraj - ot tak po prostu!")... [...]

Jest to ów rodzaj przenośni, który z łatwością wchodzi w głowę - zawszone trzy procent! Tyle wynosi zniżka, jaką zazwyczaj oferuj ą handlowcy, jeżeli klient w terminie zapłaci rachunek, rodzaj idiotycznej reszty, jaką firmy rozliczające transakcje kartami kredytowymi wydają w gotówce. [...]

O co jednak chodziło z tymi trzema procentami? W rzeczywistości na gorzkim końcu rozmów pokojowych Izraelczycy proponowali, że zatrzymają dla siebie około sześciu procent terytorium Zachodniego Brzegu - trzy bloki swoich osiedli (wszystkie największe) oraz prowadzące do nich nowe autostrady. W zamian chcieli oddać Palestyńczykom pustynię w Izraelu o powierzchni równej trzem procentom. Powstałe w wyniku takich ustaleń państwo palestyńskie składałoby się z trzech niewielkich gett, z których każde oddzielone byłoby od pozostałych izraelskimi fortyfikacjami, drogami patrolowanymi przez izraelską armie, albo ogrodzeniami z punktami kontrolnymi. Innymi słowy, obywatel palestyński nadal nie mógłby podróżować po swoim kraju, na przykład z Nablusu do Hebronu (nie mówiąc już o całkowicie odseparowanym getcie w Strefie Gazy) bez zgody Izraelczyków. Dodatkowo Izrael chciał zachować pięć baz wojskowych w dolinie Jordanu (na wschodniej stronie „Palestyny"), utrzymać pełną kontrolę nad przestrzenią powietrzną „Palestyny", wodami gruntowymi pod jej powierzchnią, a także wybrzeżem morskim oraz wszystkimi granicami „Palestyny".
- Jeżeli chcecie wiedzieć, to gorsze niż bantustan - w ten sposób Arafat (mocno wkurzony) podsumował te propozycje w wywiadzie, jakiego udzielił po negocjacjach. Ja ująłbym to natomiast tak: Izraelczycy zaproponowali kontynuowanie swojej okupacji pod ładniejszą nazwą- „Palestyna", po czym strasznie się zdziwili i poczuli obrażeni, kiedy Arafat spakował walizki i wyjechał do domu.[...]

Arafat nie mógł spojrzeć w oczy trzem milionom palestyńskich uchodźców i oświadczyć: «Konflikt został rozwiązany. Nadal jesteście uchodźcami)). ".[...]

Nie jestem jednak pewien, czy to była pomyłka, w potocznym znaczeniu tego słowa. Nie jestem nawet pewien, czy można powiedzieć, że rozmowy pokojowe zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ Izrael dostał w końcu dokładnie to, czego chciał, a w gruncie rzeczy to, co proponował: dalszą okupację. (I to bez żadnych problemów związanych ze zmianą nazw na mapach.)[...]

Palestyńczycy są narodem i mieszkają we własnym kraju. Oczywiście to kwestia prawa międzynarodowego. Zostało to wielokrotnie potwierdzone nie tylko przez Organizację Narodów Zjednoczonych - i nie chodzi tutaj wyłącznie o Zgromadzenie Ogólne z całą masą państw Trzeciego Świata, które zajmują nieprzejednanie antyizraelską postawę, ale również, za zgodą USA, przez Radę Bezpieczeństwa, a więc zostało to potwierdzone w trakcie takiego samego głosowania, na którym opiera się legalność istnienia Izraela.[...]

Oczywiście Barak ma na drugie imię arogancja. Jednak jego postawa wobec Palestyńczyków jest charakterystyczna dla całego Izraela, podobnie jak długa tradycja sugerowania przez izraelskich przywódców, że Palestyńczycy są pozbawieni zasad albo nie są do końca ludźmi. Menachem Begin nazwał ich „bestiami na dwóch nogach". (Arafat był „bestią o owłosionej twarzy".) Szef sztabu Begina Raful Eitan w ten sposób zalecał zakładanie kolejnych żydowskich osiedli: „Kiedy zasiedlimy już całą ziemię, wszystko, co Arabowie będą w stanie zrobić, to biegać dookoła niczym naćpane karaluchy w butelce". Następca Begina Icchak Szamir porównał Palestyńczyków do plagi szarańczy. (W 1998 roku solennie obiecał osadnikom, że Arabowie zostaną zniszczeni niczym koniki polne... ich głowy zostaną rozbite o głazy i ściany".) Wkład Baraka w ów wyścig bon motów to powiedzenie: „to krokodyle - im więcej ich karmisz, tym więcej chcą". Tradycja ta wciąż znajduje kontynuatorów, ponieważ przynosi dobre wyniki - pomaga politykom zdobywać głosy izraelskich wyborców.[...]

„Propozycje pokojowe" Izraelczyków nabierają sensu dopiero wówczas, jeżeli weźmie się pod uwagę ich stosunek do Arabów. Żaden izraelski rząd nigdy nie spróbował nawet zawrzeć pokoju bazującego na koncepcji, o której wszyscy wiedzą, że przyniesie sukces: Oddajcie ziemię.
Nie chodzi mi o zwrot ziemi z wyjątkiem osiedli, dróg czy też baz wojskowych. Chodzi mi o zwrot Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy. Wschodnia Jerozolima (wraz z Kopułą na Skale) dla Arabów, Zachodnia (razem ze Ścianą Płaczu - pozwólmy na ten triumf) dla Żydów. Dopiero po tym można popracować nad szczegółami -wymiana nadgranicznych terenów, prawo do wody, być może ogrodzenie. Czy to oznacza zamieszanie? Oczywiście, mnóstwo zamieszania, ale czy będzie ono gorsze od tego, co się tam dzieje teraz?
Żaden izraelski polityk z głównego nurtu nie zaproponuje takiego rozwiązania ponieważ... jest ono zbyt sprawiedliwe! Izrael musiałby bardzo dużo poświęcić! A co poświęcają Palestyńczycy? No cóż, warto przyjrzeć się temu, z czego już zrezygnowali. Uznali Izrael i zrezygnowali na jego rzecz z 78 procent ziemi, która kiedyś stanowiła ich ojczyznę. Zrezygnowali z polityki trzech „nie": nie - pokojowi, nie - uznaniu oraz nie - negocjacjom. Zrezygnowaliby dodatkowo z roszczeń do swoich starych domów w Izraelu. (Izraelczycy mogliby im w tym pomóc odważnie przy znając się, że ponoszą odpowiedzialność za uchodźców. Dodatkowo mogliby jeszcze podkreślić swoje zasługi -„Widzisz te luksusowe osiedla, które opuszczamy? A to lśniące miasteczko Ariel? Bingo! Nowe domy dla dawnych uchodźców!)

Idiota roku

2008-12-31T01:46:00.000+01:00

Względnie idiotyzm roku, żeby się nikt nie poczuł dotknięty. Gdyby istniał taki konkurs miałbym kilka kandydatur. Zestawienie jest moje autorskie, fragmentaryczne i oczywiście nieobiektywne. Dodajcie swoje własne propozycje.

1. Waldemar Kuczyński - były zausznik premiera Mazowieckiego i główny doradca Jerzego Buzka w czasie gdy kryzys rozkręcał się na dobre przypomniał swój skandaliczny wpis sprzed ponad dwóch lat zatytułowany „Życzę jak najgorzej!” ze słynnym cytatem: „Życzę porażek na wszystkich frontach, bo każde zwycięstwo tego Układu to porażka Polski i zagrożenie dla wolności. Życzę także porażek gospodarczych, choć za to płacą ludzie.”. Swój tekst pan Kuczyński ocenił następująco: „Uważam go za bardzo dobry”.
http://kuczyn.com/2008/10/22/hyde-park-na-polanie/#comment-60848

2. Zbigniew Chlebowski i minister Ewa Kopacz – za pogardę dla pacjentów szpitali psychiatrycznych.
Kopacz, Chlebowski - pogarda dla pacjentów szpitali psychiatrycznych. Czy można coś z tym zrobić?

3. Marszałek Bogdan Borusewicz – za niedopuszczenie prof. Religii do głosu na posiedzeniu Senatu, za kręcenie w sprawie taśmy na której nagrane było spotkanie z Wałęsą w czasie którego mówił o swoich związkach z SB. I za posiadanie samodzielnej sekretarki nękającej IPN
Borusewicz nie chce Religi w Senacie
Czy Bogdan Borusewicz "mija się z prawdą" i jest manipulatorem, czy tylko ma słabą pamięć?
Sekretarka ma swego Borusewicza (i wydaje oświadczenia)

4. Minister Elżbieta Bieńkowska – za urządzenie fety na Zamku Królewskim by pochwalić się wykorzystaniem funduszy unijnych. Feta dotyczyła jednak Narodowego Planu Rozwoju na lata 2004-2006 w tworzeniu którego pani Bieńkowska miała udział niewielki. Natomiast fundusze z Narodowej Strategii Spójności (lata 2007-2013) zostały wykorzystane w roku 2008 w niewielkim stopniu, do końca września 2,2% kwoty przewidzianej na cały rok.
Rząd Donalda Tuska - klapa funduszy unijnych czyli 2 procenty propagandy

5. Avila Lori – za korespondencję z Polski dla izraelskiego Haaretz’a o tym, że „pogrom był blisko” – relacja z krakowskiego spotkania z JR Nowakiem i Bogusławem Wolniewiczem (prawdopodobnie pani Avila Lori była wówczas w Izraelu, a nie w Polsce).
Pogrom był blisko - widziane z Izraela

6. Premier Donald Tusk za lekceważenie kryzysu i wirtualne wprowadzenie Euro w roku 2011 bez wiedzy ministra finansów.
Tusk nie chce Rady Gabinetowej
Wprowadzenie euro to trzy lata przygotowań

7. Minister Aleksander Grad – za ogłoszenie sukcesu po decyzji KE przesądzającej o likwidacji stoczni. Likwidacja całej gałęzi przemysłu dla ministra Grada jest sukcesem w 90%.
Grad i jego sukces

8. Julia Pitera – za supertajny raport, dorsza za 8 zł 16 groszy, i rachunki za podróże.
Raport Pitery wciąż tajny
"Pitera sama obroni swój raport"
Zawyżone rachunki za podróże Pitery?

9. Tomasz Arabski – za zablokowanie samolotu prezydentowi Kaczyńskiemu i nazwanie wizyty w Bruksaeli „prywatną podróżą”.
Arabski: Rząd nie udzielił samolotu, bo to prywatna podróż prezydenta

10. Jarosław Gowin – za „Testament życia” ułatwiający zaprzestanie leczenia nieprzytomnego pacjenta (co za tym idzie redukcję kosztów tegoż), co ma szczególne znaczenie w kontekście potencjalnej totalnej prywatyzacji szpitali i przekształcaniu tychże w nastawione na zysk spółki.
Propozycja Gowina: testament życia czy bierna eutanazja

11. Lech Wałęsa – za barwne opowieści o „narządach” sfotografowanych jakoby przez SB.
Wałęsa: Filmowali mnie nagiego w sypialni

12. Marszałek Bronisław Komorowski – za wypowiedź o ślepym snajperze i zamachu – takim jak wizyta, oraz za „Aferę Marszałkową”.
"Do prezydenta mierzył ślepy snajper"
Afera Marszałkowa

13. Minister Radosław Sikorski - za nazwanie samego siebie „karłem moralnym”. Obelga owa przeznaczona była dla krytyków Lecha Wałęsy, a jeszcze kilka lat temu sam Sikorski o Wałęsie wypowiadał się równie krytycznie, a może i bardziej.
Karzeł moralny opluwa Wałęsę

14. Stefan Niesiołowski – za język miłości i wypieranie się kablowania na osobistą narzeczoną.
Niesiołowski sprzed 38 lat - przypomnienie

15. Minister Bogdan Zdrojewski – za profetyczną wizję śmierci 75 artystów – tyle właśnie wiązanek pogrzebowych przewidział na początku roku 2008. A ilu zmarło naprawdę?
W tym roku umrze 75 artystów

16. Minister Bogdan Klich – za odznaczenie pilota który odmówił przelotu do Tbilisi.
Klich odznaczył pilota, który odmówił prezydentowi

17. Magda Hartman z Pardonu za urocze zdanie: „Polska służba zdrowia, w dużej mierze zależna od Jerzego Owsiaka, może się całkiem posypać.”
Wielka Orkiestra Świątecznej Propagandy
Wielka Orkiestra nie zagra? Brak kasy na finał!

18. Gdyby istniał konkurs na złamanego sztucznego penisa bezkonkurencyjny byłby tu pan poseł Janusz Palikot.

Wielka Orkiestra Świątecznej Propagandy

2008-12-23T02:18:00.000+01:00

To już XVII finał Orkiestry Jerzego Owsiaka. Owsiak znalazł sposób na życie, szpitale dostają trochę sprzętu, młodzież jest szkolona z ratownictwa, a ludzie wrzucając 5 złotych do puszki czują, że właśnie uratowali całą polską służbę zdrowia. Latem robiony jest największy plenerowy festiwal w Europie, a dodatkowo Balcerowicz z Lisem i Żakowskim mogą trochę pobrylować. Owsiak niewątpliwie odniósł sukces - gratulacje. Sam, gdy jacyś wolontariusze dopadną mnie na ulicy, karnie wrzucam drobne do puszki.

Wszyscy kochają Owsiaka

Wszystko więc cacy, telewizje mają szoł przez cały dzień i kilka newsów przed, po i w trakcie, politycy przypną sobie serduszka i pobiegną do telewizora (w radiu nie widać), różne zespoły wystąpią tu i tam, Owsiak usłyszy 200.000 razy jaki jest wspaniały i jak wszyscy go kochają.

Ale jest jednak coś co mnie w tym wszystkim wkurza, to pewien fałszywy ton, by nie powiedzieć wprost fałsz który wyziera zza medialnej zasłony. Jest to gruba przesada otaczająca tę akcję ze wszystkich stron i straszne jej napompowanie. I o tym jest ten tekst - pomijam wszelkie inne wątki takie jak przekaz akcji, czy osoba samego Owsiaka ze słynnym hasłem „róbta co chceta".

Rozentuzjazmowane prezenterki TiVi

Gdy patrzę na rozentuzjazmowane prezenterki TV i słucham rozlicznych wypowiedzi dziennikarzy i równie jak prezenterki rozentuzjazmowanych polityków, samorządowców, dyrektorów szpitali, policjantów, a przede wszystkim wolontariuszy i pracowników fundacji to odnoszę wrażenie, że sam Owsiak jest w stanie uratować całą polską służbę zdrowia, a bez niego wszystko się zawali. Coś mniej więcej jak Kloss i Czterej Pancerni razem wzięci. Ze trzy takie czołgi i ze dwóch Klossów a pokonalibyśmy Niemców sami nawet, no może jeszcze z dodatkiem Standartenführera Stirlitz'a, który wie, ale nie wie czy centrala wie. Więc jeszcze ze dwóch Owsiaków a białe miasteczka, szczyty, ewakuacje szpitali itd. będą tylko sennymi wspomnieniami.

Ile naprawdę kosztuje finał?

Zawsze też się zastanawiałem ile kosztuje sam finał. Te wszystkie wozy transmisyjne, studia, operatorzy, kamery itd. Myślałem że nawet jeżeli kosztuje dużo, to przynajmniej coś się zbierze i pieniądze które w inny sposób nie trafiłyby do służby zdrowia, tak jednak trafiają, a przecież za transmisje płaci telewizja, więc niby wszystko jest w porządku...

Fundacja zebrała od początku działalności ok. 350 mln zł. Przekazała sprzęt 650 szpitalom. Brzmi imponująco. Na oddziałach pediatrycznych można znaleźć serduszka WOŚP przyklejone do różnych urządzeń. Jakie jednak jest praktyczne znaczenie tej całej akcji? Orkiestra działa globalnie trzeba więc i na nią patrzeć globalnie, zwłaszcza w kontekście robionej wokół niej propagandy i osoby Owsiaka - herosa i zbawcy.

Liczby

350.000.000 zł zebrane przez WOŚP/ 650 obdarowanych szpitali / 10 lat (te pierwsze lata były latami rozruchowymi fundacji więc je pomijam) / 12 miesięcy w roku = UWAGA, UWAGA, uzyskujemy 4500 zł miesięcznie na każdy obdarowany szpital przez 10 lat. Za 4500 można zatrudnić jednego lekarza. Zawsze coś. Choć w perspektywie szpitalnego budżetu jest to kwota zaniedbywalna.

Za 350 mln można by wykupić długi np. jednego szpitala w Gorzowie i jeszcze parę złotych by zostało.

Budżet Centrum Zdrowia Dziecka wynosi ok. 250 mln. zł rocznie, zostałoby jeszcze całe 100 mln na rok następny.

Budżet NFZetu na 2008 wynosi ok. 50 mld zł, a przecież to nie jedyne źródło pieniędzy dla służby zdrowia. Przychody z działalności statutowej WOŚP wyniosły zaś w 2007 roku ok. 35 mln zł - więc udział WOŚP tylko w stosunku do samego NFZetu (nie licząc wszelkiego pozostałego finansowania które również pochodzi głównie z budżetu) wynosi ok. 0,07 procenta (a biorąc pod uwagę wszelkie pieniądze służby zdrowia - mniej). 0,7 promila - wsiadać za kółko nie można, przynajmniej w Polsce. Cała ta kwota pozwoliłaby na funkcjonowanie polskiej służby zdrowia przez mniej niż 6 godzin w ciągu roku. To jest realny udział Owsiaka w finansowaniu służby zdrowia.

Ktoś może postawić mi zarzut że przecież WOŚP nie jest od zastępowania państwa w finansowaniu służby zdrowia. Ależ oczywiście, że nie jest. Jak na charytatywną fundację wynik WOŚP jest naprawdę świetny. Tylko po co robić z Owsiaka zbawcę polskiej służby zdrowia? Po co pompować i nadymać? Po co wygadywać bzdury? Dlaczego brak rzetelnych informacji w mediach?

Kryzys (ale nie Brygada - bo ta gra dla PO)

Dziś jednak coś się zmieniło. Zbiesili się sponsorzy. Nagle do opinii publicznej dotarło, że te wszystkie sztuczne ognie, sceny, bajery, lasery nie są za darmo, że to jednak kosztuje i to całkiem sporo. We Wrocławiu miało kosztować podobno ok. 100.000 złotych, a pieniądze się nie znalazły. Miast wojewódzkich mamy 16, a starych wojewódzkich 49. Powiatów ponad 300 a gmin ponad 3000. Gdy się doliczy do tego koszty transmisji telewizyjnych i organizacji całej tej imprezy, że o Przystanku Woodstock nie wspomnę, to może się okazać że 1 złotówka zebrana przez Orkiestrę jest najdroższą charytatywną złotówką nie tylko między Odrą i Bugiem, ale nawet na całej Drodze Mlecznej a może i w jednej galaktyce dalej. Może nawet 1 złotówka kosztuje więcej niż sama jest warta? Czy kiedyś ktoś się pokusi i oszacuje te wszystkie niewidoczne na pierwszy rzut oka koszty?

Funkcjonariusz telewizora?

Kryzys zajrzał w oczy Owsiakowi. Media zaczęły alarmować, to tu to tam zabrakło pieniędzy na fetę. Może warto zadać sobie pytanie czy bez wielkiej fety, transmisji, nadymania i lansowania to wszystko w ogóle może funkcjonować? Może media są niezbędne i niezastąpione w tym wszystkim? Może bez telewizji i rozentuzjazmowanych prezenterek to wszystko nie będzie działać? Może dzisiaj Owsiak to już tylko medialna wydmuszka, funkcjonariusz telewizora? Może pora by Orkiestra zagrała sama, bez fałszujących tonów TVN czy TVP, bez światełka do nieba, bez horrendalnych kosztów? Czy to możliwe? Jeżeli nie, to Owsiak jest zbędny, zamiast Owsiaka wystarczy dziennikarz roku, parę rozentuzjazmowanych prezenterek, a zamiast lekarstw i lekarzy chorym wstawi się do sal telewizory, żeby przypadkiem nie przeoczyli jak jest cudownie. Oczywiście jeśli wrzucą pieniążek do automatu uruchamiającego telewizor.

Notka powstała zainspirowana idiotycznym zdaniem podobno sarkastycznego tekstu Magdy Hartman z Pardonu („Polska służba zdrowia, w dużej mierze zależna od Jerzego Owsiaka, może się całkiem posypać.").

Kto mi ukradł Solidarność?

2008-12-06T16:50:00.000+01:00

Rocznica przyznania Lechowi Wałęsie nagrody Nobla. Powinno być to święto wszystkich Polaków. 25 lat temu byłem uczniem szkoły podstawowej w małym miasteczku. Dziś patrzę na to z perspektywy upadku PRLu, i kilkunastu lat sterowanej niepodległości. Dlaczego więc dzisiaj w rocznicę docenienia „Solidarności" i „solidarności" nie manifestuję radośnie na ulicy? Dlaczego nie ma ludzi z balonikami i chorągiewkami? Przecież tak właśnie powinno być. Powinno być to święto Solidarności? Zarówno tej przez małe „s", jak i tej przez wielkie „S", i tej rozumianej najszerzej jak można, znacznie szerzej niż tylko jako związek zawodowy. Dlaczego tak nie jest?

O Lechu „ja ja ja" Wałęsie, pseudonim służbowy „Bolek" nie chce mi się nawet pisać. I gdyby nie program w TVP3 nie napisałbym ani słowa. Ale zupełnie przypadkiem obejrzałem (niestety tylko fragment) dyskusji Kornela Morawieckiego, Zbigniewa Romaszewskiego i Ryszarda Bugaja. Była to bardzo ciekawa rozmowa o „Solidarności" i „solidarności". O tym co nagroda Nobla znaczyła wówczas dla walczącego podziemia. Jakie były szanse i jak niestety zostało to zaprzepaszczone po roku 89. Poniżej kilka moich refleksji.

Święto establishmentu

Tegoroczne obchody przyznania nagrody Nobla są niestety świętem establishmentu. Nie są świętem Solidarności, nie są świętem Polaków. Gdzie dzisiaj jest Solidarność? Solidarność lat osiemdziesiątych, ta przez duże „S" (i wcale nie myślę tylko o związku zawodowym). Dzisiaj likwidowana jest cała gałąź polskiego przemysłu. Właśnie znikają polskie stocznie. Niemieckie, francuskie, holenderskie mają prawo funkcjonować, mogą liczyć na wsparcie, tamtejsze fabryki samochodów mogą liczyć na dotacje. Polskie stocznie nie mogą liczyć na nic, poza parcelacją i rozprzedaniem. Gdzie jest Solidarność? Na Polanki?

Dlaczego lepiej być kierowcą Kuczyńskiego niż wolnym najmitą z PGRu

Polskie PGRy - to kilka milionów ludzi wraz z rodzinami - jednym ruchem ręki zamienione w ugór, a ludzie sprowadzeni do poziomu XIX-wiecznych wolnych najmitów. Gdzie Solidarność?

Kilka milionów ludzi mieszkających w mieszkaniach zakładowych. Nagle miliony ludzi dowiedziały się, że ich mieszkania nie są już zakładowe, nie są już nawet komunalne, są prywatne - ktoś je kupił za grosze (czasem nawet po 5 złotych za metr) bez wiedzy mieszkających w nich ludzi. W tym czasie tacy ludzie jak Miller, Kwaśniewski swoje mieszkania wykupili za grosze. Pan Kuczyński (który życzył Polsce niepowodzeń gospodarczych, choć zapłacą za to ludzie) zamienił swoje spółdzielcze na znacznie większe i lepsze URMowskie by potem je wykupić za niewygórowaną cenę, przy okazji załatwił mieszkanie swojemu kierowcy i swojej sekretarce. Niestety miliony ludzi w zakładowych mieszkaniach nie miało przywileju usługiwania Kuczyńskiemu, niestety Kuczyński potrzebował tylko jednego kierowcy i jednej sekretarki. Gdyby Miller, Kwaśniewski i Kuczyński mieszkali w mieszkaniach zakładowych, a nie komunalnych - dzisiaj sytuacja byłaby zapewne odwrotna. Gdzie Solidarność?

Po popiwku zostało nam po piwku

Ile zakładów zgnojono popiwkiem, ile zamknięto ze względu na walkę z konkurencją? Wielki przekręt z NFI. Świadectwa udziałowe - kto to jeszcze pamięta. Prywatyzacje zakładów z NFI - dyrektor ze starym polonezem bierze kredyt i przejmuje zakład, a potem zakład drenuje by móc ów kredyt spłacać... A w końcu Wieczerzak i Głowala... Co to jest, niewidzialna ręka rynku? A gdzie Solidarność?

OFE - największy przekręt III RP

Dziś nie wiadomo kto i ile wypłaci przyszłym emerytom. Ludzie płacą składki takie jak kiedyś, ale za to emerytury będą mieli nieporównywalnie niższe. Czy taki był cel reformy - by składki były wysokie, a emerytury niskie? OFE właśnie roztrwoniły niemal wszystkie zyski z giełdy przeznaczone dla emerytów, zostało nieco z tego co zarobiły na obligacjach. Ale do kupowania obligacji nie są potrzebne OFE! Po co OFE do handlowania obligacjami? OFE oczywiście w tym samym czasie zarobiły miliardy i nie zanosi się, by bessa miała znacząco obniżyć ich zyski. To jest największy przekręt III RP. Gdzie jest Solidarność?

Lody będą kręcone

Teraz zanosi się na likwidację państwowych szpitali, ale o tym które oddziały będą dochodowe, a które nie, będzie decydował urzędnik wyceniający poszczególne usługi i podpisujący kontrakty. Ordynatorzy, dyrektorzy, znajomi burmistrzów, już szykują się do skoku na kasę. W radach nadzorczych czekają lukratywne posadki. Czy jest jeszcze gdzieś jakaś Solidarność?

Kto mi ukradł Solidarność?

Zawsze byłem zwolennikiem wolnego rynku i wolnej konkurencji. Kibicowałem Margaret Thatcher gdy wprowadzała podatek pogłówny. Jednak gdy nie ma wolnego rynku, gdy nie ma równego startu jak można mówić o wolności i równości szans? Jak mogą konkurować polskie stocznie z niemieckimi, jak konkurować mogą „mieszkańcy" PGRów z „mieszkańcami" kopalń, a nauczycielscy emeryci z emerytami Ubeckimi? Kto mi ukradł „Solidarność"?

Rząd Donalda Tuska - klapa funduszy unijnych czyli 2 procenty propagandy

2008-11-17T01:57:00.000+01:00

Gdyby Rydz Śmigły miał Tuska, Nowaka i Arabskiego za sekretarzy, to dzisiaj wszyscy czytaliby o zwycięskiej kampanii wrześniowej. Podobnie sprawy się mają jeśli chodzi o wykorzystanie unijnych funduszy. A jeżeli chodzi o unijne fundusze to jest to sprawa niezwykłej wagi, są to pieniądze przeznaczone na rozwój kraju, pieniądze do których musimy dołożyć swoją część, ale bez takiej mobilizacji zapewne przeznaczylibyśmy na cele rozwojowe znacznie mniej lub wcale (bo zawsze są pilniejsze wydatki).

Rząd Donalda Tuska z minister Bieńkowską chwali się tym jak skutecznie wykorzystuje unijne fundusze, informowane są media, ba nawet organizowane konferencje jak ta na Zamku Królewskim. Niezorientowani widzowie programów informacyjnych mogą odnieść wrażenie, że rząd Tuska dokonuje cudu zaradności, Unia otwiera usta z zachwytu, a w kraju dzięki temu żyje się lepiej. Wszystkim. I wszystko się zgadza. Prawie wszystko. A prawie robi wielką różnicę.

Warto się więc przyjrzeć temu co trafia do nas w „przekazach dnia", poskrobać nieco stary lakier by zobaczyć pokłady szpachli na potłuczonej karoserii. Okazuje się, że to czym tak bardzo chwali się rząd Tuska to fundusze z tzw. Narodowego Planu Rozwoju - z perspektywy finansowej na lata 2004-2006. Ten rok jest zaś ostatnim rokiem w którym można te sumy wydatkować. Funduszami na lata 2004-2006 zajmował się i rząd Millera, i rząd Belki i rząd Marcinkiewicza i Kaczyńskiego i Tuska, przy czym najważniejsze decyzje i największa praca nie została bynajmniej wykonana przez rząd Tuska. Ba, groziło nawet „przekontraktowanie", które musiałoby być pokryte w całości przez rząd polski. Ponieważ jednak wypadły projekty związane z kolejnictwem całość domknęła się w okolicach 100%. Tak więc Tusk i jego PijaRowcy chwalą się tym właśnie projektem, w którym ich udział ograniczył się do domykania realizacji wypracowanych wcześniej rozwiązań.

Ale to co dzieje się teraz jest skandalem i woła o pomstę do nieba. W bieżącym roku zbiegają się bowiem dwie perspektywy finansowe - końcówka Narodowego Planu Rozwoju (lata 2004-2006) i Narodowa Strategia Spójności (lata 2007-2013). W budżecie na ten drugi cel w roku 2008 przewidziano ponad 17 miliardów złotych w tym z funduszy unijnych 14,6 mld. Do końca września wydano zaś 368 milionów złotych, co daje nieco ponad dwa procenty wykorzystanych środków. Nie 50%, nie 10%, nawet nie 5% - ale UWAGA 2,2%! Warto dodać, że w tym roku średnie miesięczne wydatkowanie z obu perspektyw finansowych łącznie jest mniejsze niż w zeszłym roku (gdy rządził straszny PiS) tylko z jednej perspektywy...

Jest to katastrofa. Oczywiście istnieje szansa, i mam nadzieję że tak się stanie, że w przyszłych latach uda się to nadgonić i wykorzystać wszystkie środki, ale by to zrobić już teraz warto byłoby urealnić budżet na rok 2009. A w budżecie wciąż jest zapisane, że z NSS w 2008 wydatkowano 9 miliardów (więc już nie 17), ale owe 9 i tak jest nierealne, a założenia budżetowe zmienione nie zostały.

Dlaczego tak się stało? Po pierwsze nienawiść do T. Rydzyka i chęć dokopania znienawidzonemu redemptoryście, bo chyba tym tylko można tłumaczyć to co rząd Tuska zrobił na dzień dobry - czyli weryfikacja listy kluczowych projektów, która wystraszyła wszystkich potencjalnych odbiorców dotacji, tak że przestali pracować nad projektami i wydatkować na nie środki, a gdy już mogli to robić - okazało się że sezon budowlany mamy za sobą.

Po drugie opóźnienie z dostosowaniem prawa - chodzi o dostosowanie przepisów krajowych dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko do przepisów unijnych. Poprzedni rząd przygotował odpowiednie projekty, ale nowy, niewątpliwie genialny rząd Donalda Tuska wyrzucił je do kosza i rozpoczął przygotowania od nowa, co spowodowało opóźnienie o ok. 8 miesięcy. Ponadto nowa ustawa przewiduje powołanie nowej instytucji - Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i dodatkowo 16 regionalnych dyrekcji, którą to instytucję i jej oddziały należy stworzyć, zatrudnić odpowiednie osoby i przygotować do działania. To te nowe instytucje mają wydawać decyzje środowiskowe, Generalna Dyrekcja miała ruszyć w połowie listopada (czyli już po roku działania rządu, tempo niczym TGV). Nawet jeżeli Generalna Dyrekcja i dyrekcje regionalne zaczną natychmiast wydawać decyzje, to w tym roku już i tak pewnie nic się zbudować nie da. Sezon budowlany się skończył. Aby do wiosny.

Oczywiście jeśli rząd nie wydaje pieniędzy unijnych, to nie wydaje też pieniędzy rządowych. W ten sposób można chwalić się kolejnym sukcesem - a mianowicie zmniejszaniem deficytu budżetowego.

Polecam wywiad z Grażyną Gęsicką:
Stenogram części dotyczących NPR i NSS
Całość w wersji audio

Propaganda Tuska:
„Zdany egzamin”

Czarne na czerwonym jedzie po zielonym - Barack Hussein Obama?

2008-11-03T19:15:00.000+01:00

Czarne na czerwonym jedzie po zielonym - to zagadka sprzed 30 lat. Czy ktoś pamięta odpowiedź?

Czarne

Stany Zjednoczone mają swoją mroczną historię. To czasy niewolnictwa, a następnie utrzymywana przez wiele lat segregacja rasowa. Dziś wahadło wychyla się w przeciwnym kierunku, czarnoskóry kandydat na prezydenta ma poważne szanse wygrać wybory. Jeszcze czterdzieści lat temu byłoby to nie do pomyślenia. Dziś polityczna poprawność wymusza by w każdym hollywoodzkim filmie występował jakiś ciemnoskóry bohater pozytywny. Nawet w filmach dotyczących np. II wojenny światowej, gdy Murzyni nie byli dopuszczani do służby w marynarce musi pojawić się jakiś bohaterski kuchcik (takie funkcje mogli spełniać) chwytający za broń w decydującym momencie bitwy.

Można powiedzieć, że sprawiedliwości dziejowej staje się za dość. Następuje ostateczny koniec rasowej segregacji. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że Barack Obama nie ma nic wspólnego z potomkami afrykańskich niewolników. Ojciec Baracka korzystał z gościny USA i tam studiował. W czasie studiów związał się z matką Baracka, kobietą, delikatnie mówiąc, ekscentryczną. Poza tym Obama wychowywany przez białych dziadków nie doświadczył dzieciństwa czarnoskórych kolegów ze złych dzielnic.

Większość współczesnych Amerykanów to imigranci z XIX/XX wieku, lub ich potomkowie. Nie mają nic wspólnego z niewolniczą historią Południa.

Czarny rasizm

Dziś w USA występuje efekt odwrotny od tego, który miał miejsce jeszcze kilkadziesiąt lat wcześniej, w czasach płonących krzyży i KKK. Od czasów Malcolma X i Czarnych Panter powszechny staje się czarny rasizm. Przykładem czarnego rasizmu mogą być antyżydowskie (i antyazjatyckie) zamieszki w amerykańskich miastach, że o nienawiści do Białych nie wspomnę.

Obecne wybory są rasistowskie i to nie dlatego, że Biali nie chcą głosować na Obamę. Jest wręcz przeciwnie - Biali chętnie głosują na Obamę. To Czarni nie chcą głosować na McCaina - ponad 95% Czarnych wyborców deklaruje poparcie dla Obamy, a to oznacza, że poglądy nie mają żadnego znaczenia, a tylko kolor skóry. Jest to rewanż Czarnych Amerykanów za czasy segregacji rasowej, a może nawet jeszcze za czasy niewolnictwa.

Mnożą się też rasistowskie ruchy religijne Czarnych - zarówno chrześcijańskie, czy quasi-chrześcijańskie (np. pastor Jeremiah Wright do którego zboru przynależał Barack Obama), jak i islamskie, które są już całkowitym odcięciem od judeochrześcijańskiego dziedzictwa białego człowieka.

American gangsta

Zmienia się też obraz amerykańskich miast. Tam gdzie czarna populacja dominuje pozostali mieszkańcy uciekają na przedmieścia, a miasta zmieniają się w slumsy. Wystarczy spojrzeć na Detroit. Miasto będące stolicą przemysłu motoryzacyjnego dziś straciło połowę mieszkańców i przekształca się w jeden wielki slums. Przypomina to nieco sytuację w miastach RPA po upadku apartheidu. Kompletnie zdewastowane budynki, powyrywane okna, z oczodołów budynków wystają jęzory sadzy po wypalonych mieszkaniach. To nie jest miejsce do życia dla zwykłych ludzi, niezależnie od koloru skóry.

Warto porównać imigrantów z Azji - ciężko pracują, kształcą swe dzieci, pną się w strukturach społecznych. Czy nawet imigrantów z Południa - nie mają takiego startu jak Czarni mieszkańcy USA (legalny pobyt, znajomość języka), a mimo to, dzięki ciężkiej pracy i wytrwałości prześcigają ich.

Detroit (foto: Dariusz Rosiak III PR)

Chicago (fot "Bibuła")

Bill Cosby

Najpoważniejszym problemem jest brak wykształcenia wśród młodzieży, galopująca przestępczość, młodzieżowe gangi, upadek moralności, brak ambicji. Skrytykował to Bill Cosby, w swoim wystąpieniu na jednym z wieców:

Ludzie demonstrowali kiedyś na ulicach, byli obrzucani kamieniami, żeby zdobyć równy dostęp do edukacji. A dziś mamy głąby, chodzące bez celu. Ludzie z biednych rodzin nie dorastają do odpowiedzialności. Nie wychowują swoich dzieci! Kupują im buty sportowe po 500 dolarów za parę. A na podręczniki szkolne szkoda im 200 dolarów.

(...) [Czarni Amerykanie] Stoją tylko na rogu i nie znają nawet angielskiego. Ja nawet nie znam języka, którego oni używają: "Czemuś byś coś?", "Gdzieś ty byłem?". Winiłem za to te dzieciaki, dopóki nie usłyszałem, jak wyraża się ich matka. A potem usłyszałem ojca. Wszyscy wiedzą, że nauka angielskiego jest bardzo ważna, tylko nie te głąby. Przecież nikt nie zostanie lekarzem, gdy z ust wydobywa mu się tylko ten syf. Tych ludzi nic nie usprawiedliwia. Przecież od pokoleń mieszkają w Ameryce, a ich angielski jest gorszy od angielskiego Koreańczykow, którzy tu niedawno przyjechali.

Tak, wyrok w sprawie Brown kontra Wydział Edukacji [takim terminem określa się wyrok znoszący segregację rasową w szkołach - red.] przetarł nam drogę. Tylko co myśmy potem zrobili? Biali z tamtych czasów się śmieją! A jak mają się nie śmiać, skoro 50 proc. czarnych rzuca szkołę, a reszta siedzi w więzieniu

(...) [rodzice] rozpaczają, gdy ich syn musi założyć pomarańczowy kombinezon więzienny. A gdzie byliście, gdy miał dwa lata? Gdzie byliście, gdy miał 12 lat? Gdzie byliście, gdy miał 18? I jak to możliwe, że nie wiedzieliście, że ma pistolet? No i gdzie jest jego ojciec?

(...) Kościół jest otwarty tylko w niedzielę, nie możecie wciąż prosić Jezusa, żeby wszystko dla was robił. Nie możecie wciąż powtarzać, że Pan Bóg na pewno wam pomoże. Bóg ma was dosyć!

(...) [młodzi ludzie] Wkładają ubrania na lewą stronę. Czy to nie znak, że coś jest z nimi nie tak? Czapki zakładają sobie tyłem na przód. Spodnie im wiszą w kroku do ziemi. O czym to świadczy? Czekają, aż Jezus im podciągnie portki? A o czym świadczy, gdy dziewczyna zakłada sukienkę tak krótką, że jej widać krocze, a na całym ciele ma pełno powbijanych jakichś igieł i kolczyków? Z której części Afryki to się wywodzi? Przecież ci ludzie nie są Afrykanami, oni nie mają zielonego pojęcia o Afryce!

(...) Mają takie imiona - Shaniqua, Taliqua, Mohammed, jakieś inne bzdury. Wszyscy i tak trafią do więzienia.

(...) Koszykarze - multimilionerzy - nie umieją napisać nawet kilku zdań. Futboliści - multimilionerzy - nie umieją czytać. Tak, multimilionerzy!

(...) Nie możemy wciąż tylko winić białych. Biali przecież z nami nie mieszkają. Swoje sklepy w naszych dzielnicach zamykają wcześnie. Tylko Koreańczycy, którzy nas jeszcze nie znają wystarczająco dobrze, mają swoje sklepy otwarte 24 godziny na dobę.

(...) Kiedyś ludzie mieli trochę wstydu. A dziś? Jedna kobieta, ale ośmioro dzieci, dziesięciu mężów, facetów, czy jak tam się ich dziś nazywa (...) Przecież już nie wiecie, z kim to robicie. To może być wasza babcia! Mówię wam, przecież ona może być wystarczająco młoda. Wystarczy, że masz dziecko w wieku 12 lat. Twoje dziecko dochodzi do 13 lat i też ma dziecko. I ile masz lat? A już jesteś babcią. A więc w wieku 12 lat można uprawiać seks ze swoją babcią! Do czego będzie jeszcze dochodziło?

(...) A jak to jest z dziewczynami, które prześladują swoją koleżankę, bo ona chce pozostać dziewicą? Skąd się te cholerne czarne dzieciaki biorą? Dlaczego nikt ich właściwie nie wychował, nie pilnował, żeby trzymały buzie na kłódkę?

Panie i panowie, to jest choroba!

(...) A ci, co siedzą w więzieniach? To nie są żadni więźniowie polityczni. To są ludzie, którzy ukradli puszkę coca-coli. Dostają kulkę w łeb za kawałek ciastka. A my się oburzamy, krzyczymy, że policja nie powinna do nich strzelać. Tylko co oni do cholery robili z tym skradzionym ciastkiem w ręku?

Niestety Obama to nie Bill Cosby. Nie mówi bolesnej prawdy Czarnym współobywatelom. Jednak nie można wykluczyć, że uda mu się poruszyć i zmobilizować czarną populację USA, pokazać, że można cos osiągnąć, jeżeli się tego bardzo pragnie i ciężko na to pracuje. Jeśli udałoby się Obamie poruszyć tę społeczność byłby to jego wielki sukces, choć szans na to dużych nie widzę.

Na Czerwonym

To może być największy, pośmiertny sukces KGB. W Europie bywało, że przywódcy utrzymywali podejrzane kontakty z KGB, w USA nie. Dziś po raz pierwszy człowiek kształtowany politycznie przez lewackich terrorystów i członka KP USA ma szansę zostać prezydentem USA.

Frank Marshall Davis - działacz Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych był mentorem i politycznym guru Obamy. Wszystkie partie komunistyczne, w tym również amerykańska, były kontrolowane i sterowane przez KGB. Frank Davis był komunistycznym murzyńskim działaczem, który ukształtował politycznie Baracka Obamę. O Franku Obama wspomina w swojej książce. Komuniści wspierali finansowo Obamę w 1995 roku, gdy kandydował do senatu stanowego i wspierają go do dzisiaj. W lokalnych sztabach wyborczych Obamy na ścianach można było znaleźć plakaty komunistycznego mordercy - Ernesto Che Guevary.

Kolejną, jeszcze bardziej kontrowersyjną osobą z którą Barack Obama pozostawał w bliskich stosunkach był William Ayers i jego przyjaciółka Bernardine Dhorn. Ayersowie zamieszani byli w lewacką działalność terrorystyczną na przełomie lat 60/70. Grupa do której przynależeli przeprowadziła kilka zamachów, w których co prawda nikt nie zginął, ale zginać mógł i zginąć miał. Ayersowie nie ponieśli konsekwencji za swe czyny. Utrzymywali bliskie kontakty z Obamą, sterując go politycznie, wspierając materialnie kampanie wyborcze i będąc jego mentorami. Bernardine Dhorn pochwalała morderstwo dokonane przez Mansona na Sharon Tate, żonie Romana Polańskiego.

To te dwie postacie ukształtowały politycznie Baracka Obamę. No i jeszcze pastor Jeremiah Wright.

Jedzie po Zielonym

Matka Obamy odczuwała słabość do obcokrajowców będących jednocześnie muzułmanami. Ojciec Baracka był Kenijczykiem. Natomiast drugim mężem matki Obamy był Indonezyjczyk, również muzułmanin. To właśnie mieszkając w Indonezji z matką i jej nowym mężem młody Barack pobierał nauki w muzułmańskich szkołach, nosił strój muzułmanina i szkolił się z wiedzy o Koranie. Barack ma liczne, choć przyrodnie, afrykańskie rodzeństwo pozostające muzułmanami - dwie siostry i pięciu braci.

Dziś Barack Obama jest chrześcijaninem, choć przyznać trzeba, że sekta pastora Wrighta, do której Obama przynależał jest mało prawowierna z punktu widzenia chrześcijańskiej ortodoksji. Wspiera homoseksualizm, nie przeciwstawia się aborcji, za to jest antyamerykańska i rasistowska. Tak czy inaczej dla muzułmańskich integrystów Obama jest odszczepieńcem, jako ten, który porzucił islam i według nich zasługuje na śmierć. Nie można jednak wykluczyć, że dzięki swemu pochodzeniu może znaleźć sposób na dialog z krajami islamu. Nie przypuszczam jednak, by mógł, nawet gdyby chciał, całkowicie zmienić politykę USA względem Bliskiego Wschodu. Już od pewnego czasu Obama deklaruje poparcie dla Izraela. Wpływy izraelskiego lobby w USA wciąż są silne, choć zapewne pod rządami nowego prezydenta (gdyby nim został) będą słabnąć.

Kto naprawdę rządzi w USA?

Myślę, że Obama będzie starał się bardzo pilnować, by nie wypominano mu kontaktów z komunistami, czy czarnymi rasistami. Będzie się więc opierał na doradcach, których głównym zadaniem będzie bezkonfliktowe przeprowadzenie go przez pierwszą kadencję. Celem zaś nie będą zmiany i reforma państwa, lecz druga kadencja i dopiero w drugiej kadencji można spodziewać się bardziej kontrowersyjnych posunięć.

Pytanie - kto naprawdę rządzi w Ameryce? Przecież nie Ronald Reagan podejmował decyzje, gdy wzmagały się objawy choroby Alzheimera. Ktoś też wydał decyzję o zamachu na Kennedyego i nie był to Fidel Castro. Z prawdziwą Grupą Trzymającą Władzę w USA Barack Obama będzie musiał się liczyć, przynajmniej w początkowym okresie rządów. Prezydenta Obamy się więc nie boję.

Pozytywnym efektem wyboru Obamy może być ograniczenie elitarności struktur władzy w USA. Jeśli ktoś pamięta „Pogodę dla bogaczy", to zrozumie co mam na myśli. Teraz naprawdę każdy może zrealizować „american dream" i zostać nie tylko milionerem, ale nawet prezydentem (nawet jeżeli nie do końca jest to prawda).

Z drugiej jednak strony to ograniczenie elitarności władzy może mieć też skutki negatywne. Spodziewam się powolnego „dziadzienia" amerykańskiej administracji i amerykańskiej polityki. Więcej nepotyzmu, więcej korupcji, więcej miernoty na wysokich stanowiskach, więcej poprawności politycznej.

Na koniec parafrazując Janinę Paradowską:

McCain! Musisz!

Żródła:
Dewastacja miast amerykańskich ("Bibuła")
Bill Cosby
Bartosz Węglarczyk
Dariusz Rosiak PR III

Ponadto:
Fronda nr 47
Nowe Państwo #371
Gazeta Polska nr 797

Obiecanki Donalda Tuska - zamiana Iraku na Afganistan

2008-11-02T12:10:00.000+01:00

Minął rok od wyborów parlamentarnych. Za chwilę minie rok od zaprzysiężenia rządu Donalda Tuska. Warto poświęcić więc nieco czasu by przyjrzeć się obiecankom Tuska i podsumować co z tych obiecanek rządowi Donalda Tuska udało się zrealizować.

Na początek obiecanki spełnione. Nawet politycy opozycji mówią, że premierowi Donaldowi Tuskowi udało się zrealizować jedną z obiecanek (w zasadzie jedyną) - a mianowicie wyprowadzić wojska z Iraku. Czy doprawdy jest to sukces? Gdzie trafią polscy żołnierze?

Czy postępowanie Tuska jest spójne logiczne i ma jakikolwiek sens? Polskie wojsko ruszyło do Iraku wraz z żołnierzami USA. Działo się to za rządów SLD, gdy premierem był Leszek Miller, a ministrem O N Jerzy Szmajdziński. Zdjęcie żołnierzy GROMu wraz z amerykanami komandosami pod amerykańską flagą zszokowało polską opinię publiczną. Powyżej zdjęcie GROMU z Umm Kasr (lecz bez amerykańskiej flagi).

Odwrót z Iraku

Polska przejęła jedną ze stref w Iraku dowodząc wielonarodowymi oddziałami. Irak nie okazał się jednak Japonią, czy Niemcami z lat czterdziestych. Okupacja amerykańska nie przeobraziła go tak jak tamtych dwóch krajów, a przynajmniej nie od razu. Sytuacja się zaogniała, poszczególne kraje kończyły swój pobyt w Iraku, polska strefa kurczyła się stopniowo.

Jednak po kilku latach, po przyjęciu innej taktyki postępowania względem Irakijczyków sytuacja w Iraku zaczęła się stabilizować. Zmniejsza się liczba zamachów i walk wewnętrznych, rusza odbudowa kraju. Amerykanie zapowiadają ograniczanie swojej obecności, a następnie wycofanie się. Polska dokonuje odwrotu w momencie, gdy najtrudniejsze chwile zdają się być już za wojskami koalicji, a umiarkowany sukces rysuje się coraz wyraźniej - czyli odchodzimy po trudzie i znoju a przed ostatecznym rozstrzygnięciem.

Co proponuje rząd Donalda Tuska

Polska zwiększa swoja obecność w Afganistanie, w kraju w którym trwa regularna wojna, bardziej okrutna i bardziej niebezpieczna niż w Iraku. Przerzucamy dodatkowe kontyngenty do tego kraju i przejmujemy odpowiedzialność za jedną z prowincji. O ile ześrodkowanie wojska w jednym miejscu ma jeszcze sens o tyle przejęcie pełnej odpowiedzialności za frontową prowincję oznacza rosnące kłopoty. Narazi to Polaków na walkę nie tylko z oddziałami Talibów, ale również na konflikty z miejscową ludnością trudniącą się wytwarzaniem i przerzutem narkotyków. Narazi też Polskę na dodatkowe koszty odbudowy szkół, szpitali i infrastruktury, które to działania są oczekiwane przez miejscową ludność, a których koszty po przejęciu prowincji Polska będzie zapewne musiała pokrywać z własnej kieszeni.

Tak więc rząd Donalda Tuska zamienił potencjalnie zasobny i bogaty kraj jakim jest Irak, kraj w którym ruszają inwestycje infrastrukturalne, w przemyśle naftowym, telekomunikacji, drogownictwie itd., kraj w którym postępuje stabilizacja, kraj w którym jest coraz bezpieczniej. Zamienił kraj z bogatą historią i kulturą, perłę islamu, kraj baśni 1001 i jednej nocy na kraj, właśnie czy w ogóle można mówić o kraju? Na terytorium dzikie i prymitywne w którym toczy się regularna brutalna wojna. W którym nie ma bogactw, przemysłu, kultury, w którym jedynym skarbem narodowym są pola maku. Przejmując pełną odpowiedzialność za jedną z frontowych prowincji narażamy żołnierzy na krwawe walki, a budżet Polski na rosnące wydatki (zarówno na utrzymanie wojska jak i na odbudowę infrastruktury, jak też na przekupywanie miejscowych kacyków). W zamian poza chwałą oręża nie ma perspektyw w zasadzie na żadne korzyści.

Premierze Donaldzie Tusku - po jaka cholerę zamieniliście Irak na Afganistan? Gdzie sens i logika? Po co było wycofywać się z Iraku by zwiększać obecność w Afganistanie?

Panie Kuczyński - czy sypia Pan dobrze?

2008-10-23T10:39:00.000+02:00

Moja notka będzie krótka i populistyczna - bo trafia mnie szlag. Dzisiejsze wiadomości radiowe: WSZYSTKIE zyski OFE wypracowane w ciągu dziewięciu lat przepadły. Uwzględniając INFLACJĘ - emeryci dostali po d* jak mało kto. Jeszcze parę dni i okaże się, że bardziej opłacalne byłoby trzymanie pieniędzy w sienniku. Oto efekt reformy emerytalnej.

A właśnie lada chwila PIERWSI EMERYCI zaczną pobierać emerytury z NOWEGO SYSTEMU. Firmy zarządzające OFE pobierały ogromne prowizje, a ZYSKI będą generować bez względu na to czy system się wali czy nie.

WNIOSKI
Gdybym nie wiedział, że Kuczyński (główny doradca), Balcerowicz (główny macher) i Buzek (premier) to IDIOCI, to bym pomyślał, że to PRZEKRĘT na niespotykaną skalę zrobiony w imieniu wielkich KORPORACJI finansowych. Przypominam o pomysłach zezwalających na transfer pieniędzy na zachodnie rynki.

Czy BALCEROWICZ i BUZEK zasłużyli na dożywocie? A może należy przywrócić w Polsce karę śmierci?

NIE WSTYD PANU PANIE KUCZYŃSKI?

Kiedy ktoś przeprosi Polaków? Czy jest kryzys czy nie? Może jednak jest o czym rozmawiać?

Życzenia niepowodzeń gospodarczych Waldemara Kuczyńskiego właśnie się spełniają, mam nadzieję, że Kuczyński będzie sypiał bardzo źle.

Tomasz Lis bardzo na żywo

2008-10-08T22:12:00.000+02:00

Wracając z pracy, przypadkiem trafiłem dziś do warszawskiego Empiku, który czasem traktuję jako czytelnię mało popularnych periodyków. Tłum ludzi stojących w kolejce do kas festiwalu filmowego. I tłum ludzi pod sceną. A na scenie Roman Kurkiewicz jako wodzirej i... Tomasz Lis na żywo z promocją najnowszej książki. Książki nie czytałem, ale postanowiłem skorzystać z okazji i zadać Tomaszowi Lisowi na żywo dwa pytania, które wcześniej usiłowałem zadać bez powodzenia w internecie. Skorzystałem więc z okazji, gdy przyszła pora na pytania z sali.

Przypomniałem komisję śledczą na posiedzeniu której przepytywany pewien biznesmen ujawnił, że Tomasz Lis latał z nim razem samolotem na zagraniczne mecze. Zapytałem, czy Tomasz Lis zapłacił za siebie, oraz czy to jest etyczne, by z biznesmenami latać ich samolotami na mecze.

Nieco zepsułem sielankową atmosferę, ale Tomasz Lis na żywo rezonu nie stracił i na moje pytania odpowiedział. Doceniam, że mówił o sprawie którą poruszyłem, a nie atakował mnie personalnie (jak jakiś czas później uczynił były współpracownik Tomasza Lisa z Polsatu zabierając głos z sali).

To znaczy tak naprawdę na pytania nie odpowiedział, ale do problemu się odniósł. Nie odpowiedział na pytanie, czy zapłacił za siebie, więc można domniemywać że nie zapłacił. Nie odpowiedział też wprost czy takie zachowanie jest etyczne. Tomasz Lis najpierw zapytał, czy ów biznesmen został skazany (odpowiedziałem, że oczywiście nie, był wszak świadkiem, ale to pytanie akurat rozumiem, bo Tomasz Lis chciał zapewne obronić się przed zarzutem, którego nie stawiałem, a mianowicie o kontakty z osobami o podejrzanych interesach, przesłuchiwanymi przez komisję). Następnie opowiedział, że ów biznesmen był jego sąsiadem i że Tomasz Lis nie miał pojęcia czym ów pan się zajmuje i że kiedyś Tomasz Lis rozmawiając z sąsiadem stwierdził, że fajnie byłoby taki mecz obejrzeć. I tak to z takiego przypadkowego splotu wydarzeń wyniknęła owa podróż Tomasza Lisa na mecze (zdaje się, ze Tomasz Lis dwukrotnie takie podróże odbywał, bo wspomniał chyba o dwóch razach). Podsumowując Tomasz Lis stwierdził, że sumienie ma czyste i wcale nie dlatego, że nie używane.

Tomasz Lis przy okazji poruszał wątki coraz ciekawsze - że gdybym tylko wiedział jacy ludzie proponowali mu różne wyjazdy z których nie skorzystał... Czym prędzej poprosiłem o ujawnienie jacy to ludzie, lecz Tomasz Lis niestety ujawnić tego nie chciał. Przytoczył też jeszcze jedną historię, i tu już łatwo się domyśleć o kogo chodziło - zupełnie przypadkiem w Warszawie, chyba na ulicy, spotkał Tomasza Lisa jeden z najbogatszych Polaków z listy (a może nawet i najbogatszy w którymś momencie) i zapytał, czy Tomasz Lis nie lubi tenisa, bo zaproszenie czeka, bilety czekają, hotel czeka, a Tomasz Lis na „Prokom Open" przyjechać nie chce. Pan Tomasz Lis odpowiedział, że tenis lubi, ale skorzystać nie może (tu też było uzasadnienie dlaczego nie, którego dosadność Tomasz Lis pozostawił domyślności słuchaczy). Opowiadał również, że gdy sprawa owego biznesmena - sąsiada trafiła do mediów, on pilnował by była zrelacjonowana, lecz sam owych relacji nie redagował i nawet chyba nie czytał, by nie być o stronniczość posądzanym.

Potem odpowiadając na pytanie z sali bodajże o kondycję młodych dziennikarzy nawiązał do mojego pytania i opowiedział o refleksjach Jacka Żakowskiego, że gdyby Jacek Żakowski miał czas i przez tydzień czytał to co piszą dziennikarze, zwłaszcza z rubryk gospodarczych, to dobrze by wiedział kto jest na usługach której firmy, i że wielu dziennikarzy siedzi w kieszeniach... A mi wówczas przypomniała się rozmowa Adama Michnika z Aleksandrem Gudzowatym, gdy naczelny GW podsumowywał pracę swoich co niektórych dziennikarzy gospodarczych...

Takie dictum Tomasza Lisa daje jednak do myślenia, że może niekoniecznie jest etyczne latanie z biznesmenami na ich koszt na mecze. Ciekawe co o tym myślą „czerwoni" z S24 i jak często otrzymują różne kuszące propozycje...

Zacofani i nowocześni, czyli o światowym kryzysie i nie tylko

2008-10-06T12:00:00.000+02:00

W którejś radiowej audycji padło fascynujące stwierdzenie - kryzys nas nie dotyczy, ponieważ (całe szczęście) jesteśmy tak bardzo zacofani i zaściankowi. Zacofanie zwykle ma konotacje negatywne. A tu proszę, brak nowoczesności ma nas ochronić. Na czym więc polega owa nowoczesność?

Na świecie padają piramidy finansowe dla niepoznaki zwane bankami inwestycyjnymi. Owe piramidy handlują miedzy sobą bardziej fikcją niż np. realną własnością, przy okazji wciągając w ten proceder bogatych ludzi, którzy chcą stać się jeszcze bogatsi. Czasem naciągają też biednych, a nawet takich, którzy nic nie posiadają, poza realną lub domniemaną zdolnością kredytową. Nawet w Polsce chętnym na kupno mieszkania proponowano kredyty hipoteczne w wysokości większej niż niezbędna, na okres dłuższy niż konieczny, a tak uwolnioną gotówkę kredytobiorcy mieli przeznaczać na inwestycje w fundusze.

Czym jest więc według owego pana nowoczesność? Czy to handlowanie opcjami, mitami i bajkami? Zacofaniem więc jest kupowanie/sprzedawanie akcji realnych przedsiębiorstw. Nowoczesność to spekulacja, zadłużanie się ponad miarę w pogoni za wyimaginowanym zyskiem. A zacofanie to oszczędzanie lub zadłużanie się na miarę możliwości spłaty zobowiązań. Nowoczesność to kupowanie za drogich domów przez ludzi, którzy nie mają pieniędzy nawet na pierwszą ratę. Zacofanie to wcześniejsze zgromadzenie choć części funduszy.

Jeszcze wczoraj krytykowano niektóre kraje (np. Polskę) za pomoc państwa dla przedsiębiorstw, a już dzisiaj zupełnie normalne jest wspomaganie gigantycznymi pieniędzmi owych finansowych piramid. Jeszcze wczoraj 3% deficyt obowiązywał strefę euro, a już dzisiaj nie ma to większego znaczenia.

Parę lat temu pękła tzw. bańka internetowa. Mówiono wówczas o nowoczesnej ekonomi w której nie liczy się realna wartość firm, a tradycyjna księgowość nie oddaje obrazu nowoczesnych firm, bo ta miała obowiązywać tylko zacofaną ekonomię. Dzisiaj bankrutuje nowoczesność ekonomiczna. Zacofanie okazuje się czymś normalnym i zdrowym.

Kiedy zbankrutują kolejne formy nowoczesności? Czy ktoś pamięta Australijczyków deklarujących nieposiadanie dzieci, by chronić planetę przed globalnym ociepleniem? Kiedy zbankrutuje nowoczesność zabijania chorych i nieświadomych, nawet bez ich wiedzy i zgody? Kiedy zbankrutuje nowoczesna wizja swobodnego zabijania dzieci nienarodzonych jako wyrazu postępu i wolności? Kiedy mówiąc wprost zbankrutuje lewacka, nowoczesna wizja społeczeństwa?

Słowo nowoczesny proszę w domyśle brać w cudzysłów.